Otwórz menu główne

Lucjan Siewierski

polski matematyk

Lucjan Siewierski (ur. 2 sierpnia 1915 w Chicago, zm. 2004) – polski matematyk, profesor Politechniki Łódzkiej.

Lucjan Siewierski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1915
Chicago
Data i miejsce śmierci 2004
Łódź
Profesor
Specjalność: teoria funkcji analitycznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1958
Uniwersytet Łódzki
Habilitacja 1961
Uniwersytet Łódzki
Profesura 1969
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Łódzka
Okres zatrudn. 1949–1978

W 1922 roku przybył z rodziną do Polski i osiedlił się w Łodzi[1]. W 1934 roku rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. W czerwcu 1938 roku uzyskał absolutorium i otrzymał temat pracy magisterskiej " Dowody istnień w równaniach różniczkowych". Studiów magisterskich nie dokończył, gdyż w 1938 roku musiał odbyć służbę wojskową, a następnie brał udział w wojnie 1939 roku. Dostał się do niewoli, skąd udało mu się uciec. Ukrywał się i uniknął wyjazdu do Niemiec. Do 19 stycznia 1945 roku pracował jako księgowy w fabryce trykotów. Po wyzwoleniu Łodzi dostał posadę nauczyciela w Gimnazjum i Liceum Miejskim w Łodzi (obecnie III LO im. Tadeusza Kościuszki, gdzie pracował do 31 sierpnia 1951). Ze względu na służbę wojskową i okres wojny, dopiero w 1945 roku uzyskał dyplom magistra na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym. 1 stycznia 1949 roku rozpoczął pracę na Politechnice Łódzkiej, gdzie pracował aż do przejścia na emeryturę.

Tytuł doktora (kandydata) nauk matematycznych uzyskał w 1958 roku na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Łódzkiego. Praca nosiła tytuł " Sur de fonctions univalentes alg\'ebraiques dans le demi-plan"i została napisana pod kierunkiem Zygmunta Charzyńskiego. W 1961 roku (ponownie na tym samym wydziale Uniwersytetu Łódzkiego), uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy " The local solution of coefficient problem for bounded schlicht functions". Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w roku 1969 i od tej pory Politechnika była jego jedynym miejscem zatrudnienia (wcześniej pracował w Szkole Inżynieryjnej (1950-52) oraz na UŁ jako zastępca profesora).

Był specjalistą z dziedziny funkcji zespolonych i autorem wielu podręczników. W latach 1958–1970 pełnił funkcję kierownika Katedry Matematyki Wydziału Mechanicznego, a następnie zastępcy dyrektora Instytutu Matematyki. Był autorem 10 artykułów naukowych, współautorem 6 podręczników i skryptów, wypromował 2 doktorów. W 1978 roku przeszedł na emeryturę[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Instytut Matematyki Politechnika Łódzka – kalendarium. www.im.p.lodz.pl. [dostęp 2014-12-14].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj