Otwórz menu główne

Lucjan Stanek

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Lucjan Piotr Stanek (ur. 18 października 1893, zm. ?) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Lucjan Stanek
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 18 października 1893
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki O. IV MSWoj.,
11 Pułk Piechoty,
3 Pułk Piechoty Legionów
7 Dywizja Piechoty
Sztab Główny,
33 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
szef sztabu dywizji
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
(kampania wrześniowa, bitwa pod Łomżą, bitwa pod Nowogrodem, bitwa pod Łętownicą i Andrzejewem)
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
Lucjan Stanek w 1973 z miniaturą orderów VM i KN na klapie marynarki

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 8 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[1], a następnie na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[2][3]. W 1920 w czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w Armii Ochotniczej[4]. W 1923, 1924 służył w Oddziale IV Ministerstwa Spraw Wojskowych, w tym w 1923 w Służbie Transportowo-Kolejowej[5][6]. Pozostawał wówczas oficerem nadetatowym 11 pułku piechoty w garnizonie Tarnowskie Góry[7][8]. 1 kwietnia 1924 został przydzielony z Oddziału IV SG do macierzystego 11 pp[9]. Ukończył VI Kurs Normalny od 1 listopada 1925 do 28 października 1927 w Wyższej Szkole Wojennej. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. W 1928 jako oficer Sztabu Generalnego pełnił funkcję dowódcy I batalionu w 3 pułku piechoty Legionów w garnizonie Jarosław[10]. W lipcu 1929 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do dowództwa 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie na stanowisko szefa sztabu[11]. 23 października 1931 roku otrzymał przeniesienie do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[12]. Został awansowany na stopień podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku. W marcu 1932 został przydzielony do Szefostwa Komunikacji Wojskowych Sztabu Głównego na stanowisko szefa wydziału[13][14]. W lipcu 1938 roku został dowódcą 33 pułku piechoty w Łomży.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 w okresie kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy 33 pp[15][16], w tym czasie powierzona została mu obrona środkowego biegu rzeki Narew[17]. Dowodził siłami polskimi w bitwie pod Łomżą (7–10 września), w bitwie pod Nowogrodem (8–10 września), bitwie o Zambrów (11 września) i bitwie pod Łętownicą i Andrzejewem (12–13 września) zakończonych niepowodzeniem.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 406.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 350.
  3. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 174.
  4. Obrona państwa w 1920 roku. Księga sprawozdawczo-pamiątkowa Generalnego Inspektoratu Armji Ochotniczej i Obywatelskich Komitetów Obrony Państwa, Warszawa 1923, s. 30.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 11.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 11.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 155.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 147.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 36 z 9 kwietnia 1924 roku, s. 200.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 19.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 191.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 327.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 229.
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 25, 421.
  15. Andrzej Tomaszewicz: Niezwykła historia sztandaru. Nasz Czas 18/2005. [dostęp 2015-04-03].
  16. 71 lat czekał na odnalezienie ojca. Nowogród płonął jak pochodnia. [dostęp 2015-04-03].
  17. Tobie Polsko – Bracia Świrniak. [dostęp 2015-04-03].
  18. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94.
  19. M.P. z 1935 r. nr 65, poz. 85.

BibliografiaEdytuj