Otwórz menu główne

Lucjan Szołajski (ur. 8 listopada 1930[1] w Warszawie, zm. 4 czerwca 2013 tamże[2][3]) – polski lektor filmowy i telewizyjny oraz spiker radiowy.

Lucjan Szołajski
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1930
Warszawa
Data i miejsce śmierci 4 czerwca 2013
Warszawa
Zawód lektor filmowy

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Absolwent Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (matura 1949) oraz Wydziału Technicznego Politechniki Warszawskiej[potrzebny przypis]. Jako lektor jeden z najbardziej rozpoznawalnych głosów – bardzo często był angażowany do czytania list dialogowych filmów akcji. Przez 40 lat pracy był lektorem w ponad 20 tys. filmów[4]. Znał język angielski, francuski, rosyjski i esperanto. Przez wiele lat był zatrudniony jako lektor w Redakcji Esperanckiej Polskiego Radia.

W Polskim Radiu (głównie w Programie Pierwszym Polskiego Radia) pracował od 1 kwietnia 1956 do 30 września 1991 roku jako spiker. W latach 70 i 80-tych był szefem spikerów Polskiego Radia, gdzie pod jego okiem debiutowali takie osoby jak Joanna Dukaczewska, Jolanta Fajkowska, Maciej Gudowski, Ryszard Rembiszewski czy Jan Wilkans.

Osobiście zgłosił się w latach 50-tych do Telewizji Polskiej aby na próbę przeczytać listę dialogową do filmu, gdzie po udanej próbie został zatrudniony do TVP jako lektor. Był nazywany przez kolegów ''maszyną do czytania'', gdyż bardzo rzadko zdarzało mu się popełniać błędy podczas pracy lektorskiej. Jako lektor był również związany ze Studiem Opracowań Filmów w Warszawie, gdzie czytał tam listy dialogowe do zdubbingowanych filmów i seriali. Był również jednym z głównych lektorów podczas tzw. fimowych konfrontacji, które odbywały się w czasach PRL w warszawskim Kinie Femina.

W latach 80. XX wieku był jednym z lektorów programu Sonda, czytał materiały do Dziennika Telewizyjnego oraz czytał dialogi do emitowanej w latach 80. popularnej brazylijskiej telenoweli „Niewolnica Isaura”.

W połowie lat 90. współpracował z prywatną stacją telewizyjną Polonia 1, gdzie na zlecenie Studia Opracowań Filmów w Warszawie czytał dialogi południowoamerykańskich telenowel a także na zlecenie Studia Eurocom, Studia Publishing oraz Studia En-Be-Ef czytał filmy fabularne produkcji amerykańskiej i włoskiej, które do dziś są emitowane na antenie stacji Polonia 1. W latach 90 zaczął również czytać filmy i seriale w Polsacie oraz był wówczas legendą ery kaset VHS, w których czytał filmy i seriale współpracując wówczas m.in. z ITI Film Studio.

W latach 90 również kilkukrotnie czytał dialogi w filmach pornograficznych wydawanych w Polsce na kasetach VHS m.in. spod znaku Crazy Cat. W 1999 roku użyczył swojego głosu w reklamie telewizyjnej usługi poczty głosowej sieci Idea, w której to usłudze istniała możliwość skorzystania z nagranego jego głosu jako powitanie na poczcie głosowej, który brzmiał: „Dzień dobry państwu. Nie mogę teraz odebrać telefonu. Nagraj się po sygnale. Czytał Lucjan Szołajski”.

W 2000 roku przeczytał tekst do spotu wyborczego partii politycznej Unia Polityki Realnej, w którym występował Janusz Korwin-Mikke.

W 2002 roku wspólnie z Tomaszem Knapikiem oraz Zdzisławem Szczotkowskim wystąpił w programie TVN Rozmowy w toku, w którym opowiadał o zawodzie lektora.

W 2003 roku użyczył głosu w reklamie telewizyjnej sieci restauracji KFC.

W 2005 roku pojawił się na 42. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie wręczył Monice Brodce statuetkę Superjedynki w kategorii Debiut.

W 2006 roku użyczył głosu w reklamie portalu Filmweb. W tym samym okresie użyczył swojego głosu będąc narratorem oraz czytając dialogi w programie telewizji Polsat promującym Warszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy, w którym przeprowadzano wywiady z zagranicznymi twórcami filmów. W ostatnim odcinku programu przeprowadzono wywiad z nim samym.

Ostatnim filmem, w którym użyczył swojego głosu był film dokumentalny Niejedzenie z 2010 roku. W filmie tym jednak nie czytał dialogów, lecz krótki tekst na wstępie i zakończeniu filmu. W 2012 roku jego syn – Konrad Szołajski – zrealizował film dokumentalny pt. Głosy o kilku znanych polskich lektorach. Film opowiadał także o Lucjanie Szołajskim, lecz ten osobiście w nim nie mógł wystąpić z powodu ciężkiej choroby. Reżyser dedykował ten film swojemu ojcu.

Lucjan Szołajski zmarł po długiej i ciężkiej chorobie 3 czerwca 2013 roku w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu w Skolimowie.

Najbardziej znane filmy, które przeczytałEdytuj

TelenoweleEdytuj

Filmy i seriale animowaneEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

  • W 2005 roku został uhonorowany Medalem 80-lecia Polskiego Radia[8]
  • Został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz honorową odznaką Polskiego Radia i Telewizji

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj