Lucyna Harc

polska historyk

Lucyna Harc, z domu Czepiel (ur. 1968 w Wałbrzychu[1]) – polska historyk specjalizująca się w archiwistyce, historii Śląska, historiografii oraz naukach pomocniczych; nauczyciel akademicki związana z Uniwersytetem Wrocławskim[2]. Od 2020 zastępca Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych.

Lucyna Harc
Data i miejsce urodzenia 1968
Wałbrzych
Zawód, zajęcie historyk, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy doktor
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Stanowisko adiunkt,
nauczyciel akademicki
Odznaczenia
POL Medal KEN BAR.svg

ŻyciorysEdytuj

Urodziła się w 1968 roku w Wałbrzychu. Od 1975 roku mieszkała w Radomsku, gdzie uczęszczała kolejno do Szkoły Podstawowej nr 9, a następnie I Liceum Ogólnokształcącego do klasy o profilu matematyczno-fizycznym. Tam też pomyślnie zdała egzamin maturalny w 1987 roku[3]. W latach 1987–1992 studiowała historię na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie otrzymała tytuł magistra po obronie pracy pt.: Polityka wewnętrzna ostatnich Antoninów (Marka Aureliusza, Lucjusza Werusa i Kommodusa), napisanej pod kierunkiem prof. dra hab. Tadeusza Kotuli[4].

Bezpośrednio po ukończeniu studiów została zatrudniona na macierzystej uczelni w Instytucie Historycznym UWr jako asystent w Zakładzie Nauk Pomocniczych Historii i Archiwistyki[4]. W 2000 roku uzyskała stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności nauki pomocnicze historii na podstawie rozprawy nt.: Samuel Beniamin Klose na tle nowożytnej historiografii śląskiej do końca XVIII w. Studium historiograficzno-źródłoznawcze, napisanej pod kierunkiem prof. Kazimierza Bobowskiego[5]. Rok później otrzymała stanowisko adiunkta w macierzystym instytucie[4]. W 2012 roku została wybrana na zastępce dyrektora Instytutu Historycznego UWr do spraw ogólnych[6]. Za swoje osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne otrzymała liczne nagrody rektora Uniwersytetu Wrocławskiego oraz w 2010 roku Medal Komisji Edukacji Narodowej.

17 lutego 2020 powołana na stanowisko zastępcy Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych[7].

Dorobek naukowyEdytuj

Zainteresowania naukowe Lucyny Harc koncentrują się wokół problematyki związanej z historią Śląska, ze szczególnym uwzględnieniem okresu nowożytnego, historią historiografii, badaniami nad wiekiem osiemnastym, naukami pomocniczymi historii – zwłaszcza neografii oraz archiwistyce i zarządzaniu dokumentacją współczesną[4]. Do jej najważniejszych publikacji należą[8]:

  • Samuel Beniamin Klose (1730–1798): studium historiograficzno-źródłoznawcze, Wrocław 2002, ​ISBN 83-229-2242-6​.
  • Gabriela Wąs, Lucyna Harc (red.), Religia i polityka: kwestie wyznaniowe i konflikty polityczne w Europie w XVIII wieku, Wrocław 2009, ​ISBN 978-83-229-3029-8​.
  • Johannes Sinapius; Olsnographia Leipzig und Franckfurt, 1706–1707, red. i wstęp Lucyna Harc, Wrocław 2012, ​ISBN 978-83-910595-5-5​.

PrzypisyEdytuj

  1. Dane uzyskane w katalogu Biblioteki Uniwersyteckiej UWr
  2. Dr hab. Lucyna Harc, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2012-10-03].
  3. Wykazy absolwentów SP nr 9 w Radomsku (rocznik 1983) oraz I LO w Radomsku – rocznik 1987.
  4. a b c d Profil na stronie Instytutu Historycznego UWr [on-line] [dostęp: 2.10.2012]
  5. Samuel Beniamin Klose na tle nowożytnej historiografii śląskiej do końca XVIII w. Studium historiograficzno-źródłoznawcze w bazie „Prace badawcze” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-09-12].
  6. Władze IH UWr na lata 2012–2016[on-line] [dostęp: 2.10.2012]
  7. Pani dr hab. Lucyna Harc Zastępcą Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych. [dostęp 2020-02-29].
  8. Dane na podstawie katalogu Biblioteki Narodowej w Warszawie

Linki zewnętrzneEdytuj