Otwórz menu główne

Ludwig Fischer

niemiecki zbrodniarz hitlerowski
Ten artykuł dotyczy niemieckiego zbrodniarza wojennego. Zobacz też: Ludwiga Fischera – niemieckiego kierowcę wyścigowego.

Ludwig Fischer (ur. 16 kwietnia 1905 w Kaiserslautern, stracony 8 marca 1947 w Warszawie) – niemiecki zbrodniarz wojenny, gubernator dystryktu warszawskiego Generalnego Gubernatorstwa przez cały okres okupacji Polski przez III Rzeszę.

Ludwig Fischer
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1905
Kaiserslautern
Data i miejsce śmierci 8 marca 1947
Warszawa
Gubernator dystryktu warszawskiego
Okres od 26 października 1939
do 16 stycznia 1945
Przynależność polityczna NSDAP
Odezwa niemiecka z 1941 roku ostrzegająca ludność okręgu warszawskiego przed zarażeniem się tyfusem plamistym od Żydów z getta sygnowana przez Ludwiga Fischera
Ludwig Fischer (pierwszy z lewej w drugim rzędzie) podczas procesu przed Najwyższym Trybunałem Narodowym w Warszawie

Spis treści

RodzinaEdytuj

Był żonaty z Friedą Cobitz, z którą miał dwie córki. Pierwsza urodziła się w Niemczech przed wojną, a druga w 1940 roku w Warszawie[1].

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Kaiserslautern w Nadrenii, gdzie skończył średnią szkołę realną. Studiował prawo na kilku niemieckich uniwersytetach. W 1928 roku uzyskał doktorat praw uniwersytetu Erlangen zaliczając wcześniej egzamin państwowy w roku 1927. W latach 1928-1932 odbywał praktykę sądową w sądzie grodzkim i administracji państwowej w Kaiserslautern, po której ukończeniu odbył praktykę adwokacką w Monachium[2]. Tam miał się zetknąć ze swoim późniejszym współpracownikiem oraz zastępcą Herbertem Hummelem. Do NSDAP wstąpił w 1926, a do SA w 1929 (uzyskał tam wysoki stopień SA-Gruppenführera). W 1937 został wybrany jako poseł do Reichstagu.

II wojna światowaEdytuj

W październiku 1939 został gubernatorem dystryktu warszawskiego w okupowanej Polsce i stanowisko to piastował aż do wycofania się wojsk niemieckich z Warszawy w styczniu 1945. Dnia 9 listopada 1939 został awansowany do stopnia Brigadeführera, a 26 października 1940 uzyskał stopień Gruppenfuhrera. W kwietniu i maju 1943 pełnił także obowiązki gubernatora dystryktu lubelskiego.

Fischer, jako gubernator dystryktu warszawskiego, dopuścił się licznych zbrodni na ludności zarówno polskiej, jak i żydowskiej. Wydał m.in. zarządzenie o utworzeniu getta warszawskiego i inne zarządzenia dyskryminujące Żydów. Brał udział także w likwidacji samego getta. Jest współodpowiedzialny za terror stosowany wobec cywilnej ludności polskiej, w tym za masowe egzekucje, łapanki i deportacje robotników przymusowych do Rzeszy. Podczas pobytu na terenie Polski mieszkał w pałacyku „Mon Plesir” w podwarszawskiej Falenicy.

Za zbrodnie popełnione na narodzie polskim Fischer został skazany przez podziemny sąd na karę śmierci. Jego nazwisko znajdowało się na pierwszym miejscu na liście nazistowskich funkcjonariuszy przeznaczonych do eliminacji przez grupy szturmowe AK w ramach tzw. akcji Główki. W marcu 1943 członkowie Kedywu OW AK nadali na Poczcie Głównej dziewięć paczek zawierających bomby zegarowe, z których jedna była zaadresowana do Fischera[3]. Jej wybuch w siedzibie gubernatora w pałacu Brühla spowodował śmierć jednego i ranienie innego funkcjonariusza urzędu[4]. Rok później jego samochód został ostrzelany przez członków batalionu „Zośka” w akcji Polowanie, jednak Fischerowi udało się ujść z życiem.

W czasie powstania warszawskiego, podczas ewakuacji 9 sierpnia 1944 z pałacu Brühla, Fischer dostał się pod powstańczy ostrzał i został ranny. Wśród zabitych znalazł się jego zastępca, Herbert Hummel[5].

Po upadku powstania Fischer, jako szef administracji cywilnej, współdziałał z administracją wojskową w burzeniu i plądrowaniu miasta. Był odpowiedzialny za fatalne warunki panujące w obozie przejściowym dla warszawskiej ludności cywilnej w Pruszkowie.

Okres powojenny i procesEdytuj

Po zakończeniu wojny Fischer został aresztowany przez aliantów i ekstradowany do Polski. Wraz z trzema innymi członkami hitlerowskich władz okupowanej Warszawy (m.in. Ludwigiem Leistem) stanął przed Najwyższym Trybunałem Narodowym. Proces odbył się w sali Związku Nauczycielstwa Polskiego przy ul. Smulikowskiego 6/8[6].

Fischer został uznany za winnego 3 marca[7][8], skazany na karę śmierci i stracony 8 marca 1947.

W kulturzeEdytuj

Ludwig Fischer pojawia się kilkakrotnie w serialu TVP Czas honoru, gdzie jego postać gra Robert Kozyra. W czwartej serii jest jednym z bohaterów drugoplanowych. W ostatnim odcinku tej serii przedstawiono zamach na jego życie.

PrzypisyEdytuj

  1. Krzysztof Dunin-Wąsowicz, „Raporty Ludwiga Fischera” – biogram Fischera na stronach Pracy zbiorowej, „Raporty Ludwiga Fischera gubernatora dystryktu warszawskiego 1939-1944”, Książka i Wiedza, Warszawa 1987, ​ISBN 83-05-11197-0​, s. 22.
  2. Krzysztof Dunin-Wąsowicz, „Raporty Ludwiga Fischera” – biogram Fischera na stronach Pracy zbiorowej, „Raporty Ludwiga Fischera gubernatora dystryktu warszawskiego 1939-1944”, Książka i Wiedza, Warszawa 1987, ​ISBN 83-05-11197-0​, s. 21-32.
  3. Tomasz Strzembosz: Akcje zbrojne podziemnej Warszawy 1939–1944. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1983, s. 244. ISBN 83-06-00717-4.
  4. Tomasz Strzembosz: Akcje zbrojne podziemnej Warszawy 1939–1944. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1983, s. 245. ISBN 83-06-00717-4.
  5. Adam Borkiewicz: Powstanie warszawskie. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1969, s. 143.
  6. Marek Henzler. Wojna osądzona. „Polityka”, s. 68, 17 lutego–23 lutego 2016. 
  7. Kalendarium 3 marca.
  8. Polen – Philipps-Universität Marburg – ICWC (niem.). [dostęp 2011-06-25].

BibliografiaEdytuj

  • Raporty Ludwiga Fischera gubernatora dystryktu warszawskiego 1939-1944, Krzysztof Dunin-Wąsowicz i inni, Warszawa: Książka i Wiedza, 1987, ISBN 83-05-11197-0, OCLC 835862871.

Linki zewnętrzneEdytuj