Ludwik Bernacki (historyk)

polski historyk literatury
Ten artykuł dotyczy polskiego historyk literatury, edytora, bibliotekarza, bibliografa. Zobacz też: Ludwik Bernacki.

Ludwik Bernacki (ur. 12 czerwca 1882 w Jaworowie, zm. 19 września 1939 we Lwowie)[1][2] – polski historyk literatury polskiej i teatru, edytor, bibliotekarz, bibliograf, dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie.

Ludwik Bernacki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 czerwca 1882
Jaworów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 19 września 1939
Lwów, Polska
Zawód, zajęcie historyk, bibliotekarz, edytor
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Złoty Wawrzyn Akademicki Srebrny Wawrzyn Akademicki
Nagrobek rodziny Bernackich

ŻyciorysEdytuj

Syn Ludwika i Karoliny ze Słupnickich. Ukończył Zakład Naukowo-Wychowawczy Ojców Jezuitów (gimnazjum) w Bąkowicach pod Chyrowem (w 1900[3]) i Uniwersytet Lwowski. W latach 1900–1905 był aplikantem w Archiwum Krajowym Akt Grodzkich i Ziemskich we Lwowie. Od 1906 do śmierci pracował we lwowskim Ossolineum, z początku jako skryptor i kustosz, od 5 marca 1917 jako zastępca dyrektora, a od 1 lipca 1918, po śmierci Wojciecha Kętrzyńskiego, jako dyrektor. Od 1919 docent Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 1920 członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności. Członek rzeczywisty Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (od 1915), członek czynny Towarzystwa Naukowego we Lwowie (od 1920).

Miał duże przygotowanie bibliograficzne i biblioteczne. Gruntownie zreformował i unowocześnił Ossolineum. Wznowił Przewodnik Bibliograficzny, brał udział w pracach komisji rewindykacyjnej w Moskwie po I wojnie światowej. Był autorem m.in. monografii Pierwsza książka polska (1918) oraz zbioru materiałów Teatr, dramat i muzyka za Stanisława Augusta (1925).

Zmarł nagle na serce 19 września 1939 we Lwowie w bramie Ossolineum na wieść o agresji ZSRR na Polskę.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PublikacjeEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ludwik Bernacki, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2020-01-17] (pol.).
  2. Zakład Narodowy im. Ossolińskich Symboliczny pochówek dyrektora Ludwika Bernackiego.
  3. VII Sprawozdanie Prywatnego Gimnazyum OO. Jezuitow w Bąkowicach pod Chyrowem za rok szkolny 1900. Przemyśl, 1900, s. 33.
  4. M.P. z 1928 r. nr 122, poz. 203. „za zasługi na polu pracy społecznej”
  5. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 606 „za wybitną twórczość naukową, związaną z literaturą piękną”.
  6. M.P. z 1935 r. nr 257, poz. 306 „za krzewienie czytelnictwa”.

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 38. [dostęp 2020-05-28].
  • Julian Krzyżanowski, Ludwik Bernacki. „Pamiętnik Literacki”, 1946, z. 1/2. s. 21–26.
  • Krystyna Korzon, Ludwik Bernacki. Bibliolog i edytor, Ossolineum, Wrocław 1974, s. 303.
  • Milan Lesiak. Ludwik Bernacki.

Linki zewnętrzneEdytuj