Ludwik Iwaszko

oficer Wojska Polskiego

Ludwik Antoni Iwaszko (ur. 24 marca 1894 we Lwowie, zm. 22 czerwca 1975 w Warszawie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Ludwik Antoni Iwaszko
Ilustracja
kadet Ludwik Iwaszko (1916)
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia

24 marca 1894
Lwów

Data i miejsce śmierci

22 czerwca 1975
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1914–1946

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Ludowe Wojsko Polskie

Jednostki

13 Pułk Piechoty
1 Pułk Artylerii Ciężkiej
9 Pułk Artylerii Lekkiej
26 Pułk Artylerii Lekkiej
OC Biedrusko

Stanowiska

dowódca dywizjonu
kwatermistrz pułku
komendant obozu ćwiczeń

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Medal Niepodległości
Krzyż Obrony Lwowa

Życiorys

edytuj

Urodził się w rodzinie Emila. Miał dwie siostry Bronisławę i Marię oraz trzech braci: Stanisława, Józefa i Władysława. Jego bratankiem był Jan Iwaszko (1921–2015), pułkownik Wojska Polskiego.

Uczył się w Filii C. K. Gimnazjum w Stryju, gdzie w 1914 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości (w jego klasie byli m.in. Wiktor Pikulski, Władysław Tadeusz Podoski, Zdzisław Stroński)[1]. Następnie wyjechał do Krakowa, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz równoległe na Akademii Handlowej. W lipcu 1914 po wybuchu I wojny światowej wskutek mobilizacji został wcielony do armii austriackiej i jako kadet 13 pułku piechoty walczył na froncie francusko-włoskim i rosyjskim, gdzie został ranny i 31 sierpnia 1915 wzięty do niewoli[2]. Uciekł z miejsca internowania i w wiejskim przebraniu dotarł najpierw do Rumunii, a potem na ziemie polskie i powrócił do armii austriackiej[2]. Z dniem 1 stycznia 1916 został mianowany podporucznikiem rezerwy artylerii. W 1918 jego oddziałem macierzystym był 119 pułk artylerii polowej[3].

W dniu 31 października 1918 był jednym z organizatorów rozbrajania w Krakowie żołnierzy austriackich, sam również uczestniczył rozbrojeniu krakowskiego odwachu. Dwa dni później został dowódcą pociągu pancernego, którym wyruszył walczyć w obronie Lwowa. Za waleczność otrzymał Krzyż Obrony Lwowa. W 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w artylerii, w „grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej”[4]. Rok później jako ochotnik brał udział w III powstaniu śląskim.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 283. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 7 pułk artylerii polowej[5]. W następnych latach kontynuował służbę w 7 pap w Częstochowie[6][7]. W 1928 służył w 1 pułku artylerii ciężkiej w Modlinie na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy III dywizjonu[8]. 2 kwietnia 1929 został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii[9]. W marcu 1931 roku został przeniesiony do 9 pułku artylerii lekkiej w Białej Podlaskiej na stanowisko kwatermistrza[10][11]. W czerwcu 1933 został przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu[12]. W sierpniu 1935 został przeniesiony do 26 pułku artylerii lekkiej w Skierniewicach na stanowisko kwatermistrza pułku[13]. Obowiązki na tym stanowisku wykonywał do 21 września 1937[14]. Następnie pełnił służbę na stanowisku komendanta Obozu Ćwiczeń Biedrusko[15].

 
Grób pułkownika Ludwika Iwaszki na Cmentarzu Bródnowskim.

20 października 1939 został internowany na Węgrzech, więziono go do 5 stycznia 1945, kiedy to został aresztowany przez Gestapo. Do Polski wrócił w czerwcu 1945, natychmiast zgłosił się do Wojska Polskiego. 20 października 1945 awansował do stopnia podpułkownika, do rezerwy został przeniesiony 22 lutego 1946. Zmarł 22 czerwca 1975 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kw. 110 O–1-29).

26 września 2007 Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr XXI/274/07 w sprawie nadania nazwy ulicy Ludwika Iwaszki – projektowanemu przedłużeniu ul. Strzelców w Dzielnicy III Prądnik Czerwony i Dzielnicy IV Prądnik Biały, od ul. Powstańców do al. 29 Listopada[16].

Zobacz też

edytuj

Ordery i odznaczenia

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. Sprawozdanie Kierownictwa Filii C. K. Gimnazyum w Stryju za rok szkolny 1914. Stryj: 1914, s. 44, 56-57.
  2. a b Ucieczka z niewoli. „Nowości Illustrowane”. Nr 40, s. 13, 30 września 1916. 
  3. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1087, 1215.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 29 stycznia 1921 roku, s. 144.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 197.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 727, 819.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 650, 742.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 409, 458.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 105.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 182, 677.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 128.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 99.
  14. Kuprianis 2010 ↓, s. 222.
  15. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 842.
  16. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2007 roku, nr 714, poz. 4677.
  17. M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260.

Bibliografia

edytuj