Otwórz menu główne

Ludwik Kucharzewski (ur. 1838 lub 1842 w Pułtusku, zm. 3 lipca 1889 w Warszawie) – polski rzeźbiarz.

Ludwik Kucharzewski
Ilustracja
Ludwik Kucharzewski, około 1880 roku
Data i miejsce urodzenia 1838 lub 1842
Pułtusk
Data i miejsce śmierci 3 lipca 1889
Warszawa
Zawód, zajęcie rzeźbiarz
Grób Ludwika Kucharzewskiego na Cmentarzu Powązkowskim.

W 1860 rozpoczął studia w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Konstantego Hegla, równocześnie praktykował pod kierunkiem Władysława Oleszczyńskiego. Po otrzymaniu w 1866 stypendium z Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych wyjechał do Paryża, a następnie do Rzymu, gdzie studiował w Akademii Świętego Łukasza. Ponadto uczęszczał na lekcje rzeźby u Pietro Teneraniego i Emila Wolffa. W 1870 powrócił do Warszawy, założył pracownię i podjął pracę pedagoga, uczył rysunku w Instytucie Głuchoniemych i w szkole artystycznej działającej przy Muzeum Przemysłowym. Po odrzuceniu przez komisję kwalifikacyjną projektu pomnika Adama Mickiewicza artysta protestował, stres z tym związany uwidocznił ukrytą (lub wywołał) chorobę psychiczną. Artysta przestał tworzyć, a cztery lata później zmarł.

Twórczość Ludwika Kucharzewskiego obejmuje przede wszystkim rzeźbę portretową, tworzył liczne popiersia i medaliony. Był również autorem wielu rzeźb sakralnych i nagrobnych oraz elementów rzeźbiarskich zdobiących elewacje warszawskich budynkach.

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Szenic, Cmentarz Powązkowski 1851-1890, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1982 s. 380 ​ISBN 83-06-00465-5

Linki zewnętrzneEdytuj