Otwórz menu główne

Ludwik Meyer

fabrykant polski

Ludwik Meyer (ur. 16 maja 1841 we Wrocławiu, zm. 22 stycznia 1911 w Łodzi) – fabrykant działający w Łodzi[1].

Ludwik Meyer
Data i miejsce urodzenia 16 maja 1841
Wrocław
Data i miejsce śmierci 22 stycznia 1911
Łódź
Miejsce spoczynku cmentarz ewangelicko-augsburski przy ulicy Ogrodowej w Łodzi
Zawód, zajęcie fabrykant
Odznaczenia
Order św. Stanisława – II klasy Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie)
Hotel „Grand”, do 1888 r. fabryka Ludwika Meyera (zdj. archiwalne)

Urodził się we Wrocławiu w rodzinie z tradycjami kupieckimi. Po przybyciu do Łodzi w latach 50. XIX wieku uczył się w szkole średniej, a praktyki odbywał w domach handlowych i przedsiębiorstwach przemysłowych. W 1865 roku rozpoczął pracę w fabryce Edwarda Hentschla. W latach 70. był właścicielem fabryki włókienniczej i cegielni. Nabywał także nowe grunty. W 1875 r. przejął od Hentschla połowę zakładu, a drugą odkupił wkrótce od Juliusza Kunitzera[1].

Brak możliwości rozbudowy szybko rozwijającego się przedsiębiorstwa na działce przy ulicy Piotrkowskiej 72 róg Krótkiej (obecnie ul. Traugutta) sprawił, że pod koniec lat 70. przeniósł swój zakład. Nowa fabryka została wzniesiona w osadzie leśnej zwanej „Mania”, na zachód od Łodzi, przy szosie srebrzyńskiej (obecnie Polesie Konstantynowskie). Dotychczasowy budynek fabryki przy ul. Piotrkowskiej 72, został w 1888 przebudowany na hotel „Grand”[1].

W latach 1883–1885 utworzył tzw. pasaż Meyera – prywatną ulicę na swoim terenie, łączącą obecną ul. Sienkiewicza (wówczas ul. Dzika) z Piotrkowską – który zabudował luksusowymi willami – z planem, że gdyby siedziba guberni została przeniesiona z Piotrkowa do Łodzi, to zamieszkałby tu gubernator i jego najbliższe otoczenie. Ostatecznie pasaż został przekazany miastu[1].

Był komendantem Łódzkiej Straży Ogniowej Ochotniczej oraz współzałożycielem łódzkiego oddziału Rosyjskiego Czerwonego Krzyża i wieloletnim jego prezesem. Od 1880 r. był radcą miejskim. W 1901 roku Meyer wycofał się z działalności przemysłowej i osiadł w majątku Brus – położonym na zachód od Łodzi, w niewielkiej odległości od fabryki „Mania”[1]. Na terenie majątku założył cegielnię i wapniarnię.

W październiku 1884 r. został odznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy za gorliwość okazaną przy dziele budowy cerkwi św. Aleksandra Newskiego w Łodzi przy ul. Widzewskiej (ob. ul. Kilińskiego 56)[2]. W październiku 1888 r., jako kurator miejskich szkół elementarnych, otrzymał Order Świętej Anny II klasy za szczególną troskliwość o dobro instytucyj podległych ministeryum oświaty[3].

RodzinaEdytuj

Był żonaty z Matyldą, z którą miał córkę Zofię (Sophie) Meyer, żonę jednego z najbardziej znaczących łódzkich fabrykantów – Alfreda Biedermanna seniora, która zmarła przy porodzie drugiego syna. Siostrą Meyera była Agnes (Agnieszka) Mina Meyer (ur. 10 czerwca 1849 w Łodzi, zm. 25 maja 1921 w Dreźnie[4]), która 13 października 1869 r. wyszła za mąż za Juliusza Kunitzera, wybitnego łódzkiego fabrykanta[5].

Spoczywa wraz z żoną w kwaterze rodzinnej na cmentarzu ewangelickim przy ul. Ogrodowej w Łodzi, gdzie najpierw została pochowana córka Zofia (Sophie).

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Leszek Skrzydło: Rody fabrykanckie. Łódź: Oficyna Bibliofilów, 1999, s. 99. ISBN 83-87522-23-6.
  2. Kronika Łódzka. Jego Cesarska Mość.... „Dziennik Łódzki”. Rok I (nr 232), s. 2, kol. 4, 1884-10-16. Zdzisław Kułakowski (red.). Łódź: Zdzisław Kułakowski. ISSN 1898-3111. [dostęp 2015-10-24]. 
  3. Kronika Łódzka. Najwyższe odznaczenia. „Dziennik Łódzki”. Rok V (nr 236), s. 1, kol. 4, 1888-10-21. Antoni Chomętowski (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-03-11]. 
  4. Według informacji Jacka Strzałkowskiego, tenże na podstawie aktu ślubu Kunitzerów znajdującego się w USC-Łódź.
  5. Kazimierz Badziak: Juliusz Kunitzer – symbol Łodzi wielonarodowościowej i wielkoprzemysłowej. W: Paweł Samuś (red.): Polacy, Niemcy, Żydzi w Łodzi w XIX – XX w. Sąsiedzi dalecy i bliscy. ŁódźKurowice: Instytut Historii Uniwersytetu Łódzkiego. Wydawnictwo „Ibidem”, 1997, s. 195. ISBN 83-90703-11-4.