Otwórz menu główne

Ludwik Natkaniec (ur. 17 lutego 1931 roku w Sosnowcu, zm. 29 czerwca 1999 roku w Warszawie) – pilot doświadczalny, wieloletni szef pilotów Zakładu Badań w Locie Instytutu Lotnictwa w Warszawie.

Ludwik Natkaniec
Ilustracja
Inż. Ludwik Natkaniec – 1994 r.
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1931
Sosnowiec
Data i miejsce śmierci 29 czerwca 1999
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Wojskowy na Powązkach
Zawód, zajęcie pilot doświadczalny
Alma Mater Politechnika Warszawska
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Inż. Ludwik Natkaniec (1931 – 1999) – pilot doświadczalny Instytutu Lotnictwa, podczas prób w locie samolotu PZL I-22 Iryda M-92, Dęblin 1992 r.
Grób Ludwika Natkańca na Wojskowych Powązkach

Karierę lotniczą rozpoczął w 1949 roku w Lisich Kątach, gdzie szkoląc się metodą jednosterową latał na szybowcach poniemieckich SG-38 i polskich Salamandra. Latem 1950 roku uzyskał przeszkolenie na samolocie CSS-13 (licencyjna odmiana Po-2). W 1951 roku rozpoczął studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Wrocławskiej, a po zlikwidowaniu tego wydziału dokończył studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej. Był aktywnym członkiem Aeroklubu Warszawskiego, gdzie w 1954 roku uzyskał uprawnienia instruktora.

W czerwcu 1955 roku uzyskał dyplom inżyniera lotnictwa i 1 września tego rozpoczął pracę w Zakładzie Badań w Locie Instytutu Lotnictwa w Warszawie, gdzie jako pilot doświadczalny latał przez 42 lata swej kariery zawodowej (bez przerwy do września 1997 roku). 30 maja 1957 na samolocie PZL TS-8 Bies ustanowił międzynarodowy rekord prędkości, bijąc przy okazji cztery rekordy krajowe. W 1964 roku na samolocie PZL TS-11 Iskra uzyskał też kolejny rekord międzynarodowy, uzyskując na krótkiej bazie prędkość 839 km/h.

W czasie badań samolotów miał wielorakie przygody z których najbardziej znana jest ta z 30 września 1957 roku – gdy po urwaniu się jednej łopaty śmigła na prototypie na samolocie TS-8 Bies doszło do wybudowania się i urwania w locie silnika samolotu. Błyskawiczne otwarcie podwozia i duża doza szczęścia uratowała pilota przed przeciągnięciem i pozwoliła na szczęśliwe wylądowanie. Od lutego 1960 roku ma uprawnienia pilota doświadczalnego I klasy. Podczas prób samolotu TS-11 Iskra doszło do złożenia się jednej goleni podwozia. Pod koniec lat 60 XX wieku prowadził loty homologacyjne samolotu komunikacyjnego Jak-40. Był głównoprowadzącym próby latającego laboratorium Lala-1 a później samolotu M-15. Od początku programu PZL I-22 Iryda został włączony do zespołu prowadzącego próby, dokonując większość oblotów, w tym najbardziej ryzykowne próby flatterowe. Był gorącym propagatorem tej konstrukcji, zwłaszcza jej ostatniej wersji M-96.

Badał w locie m.in.

Miał uprawnienia na wszystkie typy samolotów dopuszczonych do użytkowania w Polsce, uprawnienia pilota komunikacyjnego, instruktora pilota I kl. Dnia 1.8.1985 r. decyzją Ministra Obrony Narodowej awansowany na stopień porucznika rezerwy Sił Zbrojnych PRL.

Był całe życie człowiekiem bardzo skromnym, niechętnie mówiącym o swych dokonaniach i zasługach. Zmarł po ciężkiej chorobie, został pochowany na Wojskowych Powązkach z honorami wojskowymi.

Pośmiertnie, Postanowieniem Prezydenta RP z 6 lipca 1999 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Jerzy Jędrzejewski: Polscy piloci doświadczalni. Biblioteka Historyczna Instytutu Lotnictwa 11, Warszawa 2014. ​ISBN 978-83-63539-05-4​.