Otwórz menu główne

Ludwik Władysław Szwykowski (ur. 27 kwietnia 1877 w Symferopolu, zm. 5 stycznia 1965 w Warszawie[1]) – polski bankowiec, żeglarz, w latach 1926–1929 prezes Polskiego Związku Żeglarskiego wybrany na jego pierwszym sejmiku, autor pierwszego polskiego podręcznika żeglarskiego, tłumacz książek żeglarskich.

Ludwik Władysław Szwykowski
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1877
Symferopol
Data i miejsce śmierci 5 stycznia 1965
Warszawa
Zawód, zajęcie bankowiec
Narodowość polska
Alma Mater Akademia Handlowa w Antwerpii
Małżeństwo 29 kwietnia 1908
Partnerka Maria de Gonet
Dzieci córka, synowie m.in. Jan Szwykowski (1915–1981)
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Był synem Władysława i Wandy z Sendeków. Ukończył gimnazjum w Petersburgu i Wyższą Szkołę Handlową w Antwerpii, następnie studia uzupełniające w Anglii.

W latach 1914-1918 służył w wojsku rosyjskim, od 1919 roku był dyrektorem Banku Stołecznego w Warszawie, a od 1922 – dyrektorem Banku Zjednoczenia Przemysłowego tamże. Od 1927 roku pracował w Banku Gospodarstwa Krajowego, od 1 stycznia 1928 roku był dyrektorem jego wileńskiego oddziału.

ŻeglarstwoEdytuj

W roku 1904 stał się (wraz z baronem Tyzenhauzenem i panem Gonetem) współwłaścicielem szkunera Gay Parisienne długości całkowitej 16,61 m i ożaglowaniu o powierzchni ok. 250 m², na którym brał udział w towarzyskim wyścigu podczas igrzysk olimpijskich w Sztokholmie w 1912 roku i wielu innych regatach[2][3].

W 1926 roku na bezkabinowym, mieczowym jachcie "Doris" wraz z córką i synami odbył rejs Wisłą, Kanałem Bydgoskim, Notecią, Brdą, Wartą, Odrą do Szczecina, następnie do Stralsundu, wzdłuż brzegów Bałtyku do Kopenhagi i z powrotem do Warszawy.

W roku 1928 wyjechał jako kierownik ekipy żeglarskiej (Władysław Krzyżanowski i Adam Wolff) na igrzyska w Amsterdamie[4].

W roku 1932 tą samą mieczową Doris odbył rejs z Gdańska na Bornholm i z powrotem, który zakończył się 6 sierpnia[5][6].

Jako jeden z założycieli Yacht Klubu Polski w 1924 roku, przewodniczył jubileuszowemu 10. Zjazdowi Delegatów tego klubu 27 kwietnia 1947[7].

W połowie lat 30. był Prezesem Wileńskiego Towarzystwa Wioślarskiego[8].

PublikacjeEdytuj

  • Ludwik Szwykowski: Krótki podręcznik żeglarski, Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1929 (seria "Bibljoteczka sportowa", nr 6–7)
  • Joshua Slocum: Sam jeden żaglowcem naokoło świata, tłumaczenie: Ludwik Szwykowski. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1930.
  • Alain Gerbault: W pogoni za słońcem: dziennik okrętowy. Cz. 1, Z New-Yorku do Tahiti, przeł. z fr. Ludwik Szwykowski, Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1930.
  • Alain Gerbault: Na powrotnej drodze: dziennik okrętowy. Cz. 2, Z Tahiti do Francji przeł. z fr. Ludwik Szwykowski, Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1931.
  • Ludwik Szwykowski: Żeglarz śródlądowy, Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1933.
  • Alain Gerbault: W pogoni za słońcem, tłumaczenie: Stefania Podhorska-Okołów, Ludwik Szwykowski, Julian Czerwiński, Warszawa: Książka i Wiedza, 1957.
  • Jean-François de Galaup: Wielka legenda morska La Perouse'a 1785–1788, tłumaczenie z fr.: Ludwik Szwykowski, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1961.
  • Louis Antoine de Bougainville: Podróż Bougainville'a dookoła świata przeł. z fr. Maria i Ludwik Szwykowscy, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1962.
  • Egon Larsen: Głębinowe cuda, tłumaczenie: Ludwik Szwykowski, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1963.
  • Ludwik Szwykowski, Anna Jedlińska, Jerzy Tomalak: Kieszonkowy słownik francusko-polski i polsko-francuski, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1965.
  • Alain Gerbault: W pogoni za słońcem, tłumaczenie: Stefania Podhorska-Okołów, Ludwik Szwykowski, Julian Czerwiński, Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1972.
  • Ludwik Szwykowski, Jerzy Tomalak: Mały słownik francusko-polski, polsko-francuski, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1973
  • Joshua Slocum: Samotny żeglarz, tłumaczenie: Ludwik Szwykowski, Wydawnictwo Morskie Gdańsk, 1983, ​ISBN 83-215-4401-0

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Biogram na stronie CTW PTTK
  2. Włodzimierz Głowacki: Dzieje żeglarstwa polskiego. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1989, s. 125. ISBN 83-215-3276-4.
  3. Polski Związek Żeglarski, 80 lat – 1924–2004. Warszawa: Polski Związek Żeglarski, 2004, s. 90. ISBN 83-918404-3-3.
  4. Włodzimierz Głowacki: Dzieje żeglarstwa polskiego. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1989, s. 275. ISBN 83-215-3276-4.
  5. Jacek Czajewski (red.): Encyklopedia Żeglarstwa. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, s. 378. ISBN 83-01-11914-4.
  6. Polski Związek Żeglarski, 80 lat – 1924–2004. Warszawa: Polski Związek Żeglarski, 2004, s. 12. ISBN 83-918404-3-3.
  7. Włodzimierz Głowacki: Wspaniały świat żeglarstwa. 2 t. 1, Dzieje żeglarstwa polskiego. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1989, s. 93–94. ISBN 83-215-3276-4.
  8. XXV lat Wileńskiego Towarzystwa Wioślarskiego, praca zbiorowa, Wilno 1935, s. 30, polona.pl [dostęp: 2019-04-29]
  9. 19 marca 1931 „za zasługi na polu rozwoju sportu” M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 102

BibliografiaEdytuj