Otwórz menu główne

Ludwik Wołowski

polityk francuski

Ludwik Franciszek Michał Reymond Wołowski (fr. Louis François Michel Raymond Wolowski; ur. 31 sierpnia 1810 w Warszawie, zm. 15 sierpnia 1876 w Gisors) – francuski ekonomista i adwokat pochodzenia polskiego. Również publicysta i działacz społeczny.

Ludwik Franciszek Wołowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 31 sierpnia 1810
Warszawa
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 1876
Gisors
Miejsce spoczynku Père-Lachaise
Zawód, zajęcie adwokat
ekonomista
Narodowość polska
Rodzice Franciszek Wołowski
Dzieci Ludwika Passy

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Rodzina Wołowskich wywodzi się od Eliszy Szora, potomka Naftalego Szora, który był rabinem Lublina. 1759/60 Elisza Szor, członek sekty żydowsko-chrześcijańskiej, przeszedł we Lwowie wraz z dziećmi na katolicyzm. Przyjęli oni wtedy nazwisko Wołowski, wywodzące się od polskiego tłumaczenia ich hebrajskiego nazwiska „Szor”, czyli wół. Wołowski był synem Franciszka Wołowskiego, prawnuka Eliszy Szora, cenionego prawnika i deputowanego na Sejm, zwolennika powstania listopadowego. Ludwik Wołowski uczył się początkowo w Warszawie, a od 1823 przez 4 lata w Paryżu w słynnym liceum Henryka IV.

Był członkiem sprzysiężenia Piotra Wysockiego[1]. W 1831 jako pierwszy sekretarz poselstwa polskiego rządu powstańczego wrócił do Paryża, po upadku powstania pozostając na emigracji, gdyż za udział w powstaniu władze rosyjskie skazały go zaocznie na śmierć. W 1834 uzyskał obywatelstwo francuskie. Od 1839 do 1871 wykładał w Conservatoire National des Arts et Métiers; w 1843 objął tam katedrę prawa przemysłowego, a później również ekonomii politycznej. W 1848 został wybrany do Zgromadzenia Narodowego. 28 lutego 1852 roku był jednym z współzałożycieli w Paryżu, włącznie z Ksawerym Branickim, banku Crédit Foncier de France, pierwszy w Europie bank kredytów hipotecznych, wzorując go na Towarzystwie Kredytowym Ziemskim, powołanym przez Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego w Królestwie Polskim.[2]. W 1876 na krótko przed śmiercią został wybrany dożywotnim senatorem.

Miał córkę Ludwikę, po mężu Passy[3].

Poglądy ekonomiczneEdytuj

Wołowski był zwolennikiem liberalizmu gospodarczego i bimetalizmu w polityce pieniężnej. W pracy „Zagadnienie banków” postulował utworzenie jednego centralnego banku emisyjnego. Interwencjonizm państwa ograniczał do emisji banknotów, która miała być oparta na funduszu kruszcowym złota i srebra.

DziełaEdytuj

  • De l'organisation du crédit foncier, 1848
  • Études d’économie politique et de statistique, 1848
  • Introduction de l’économie politique en Italie, 1858
  • La Question des banques (Zagadnienie banków), 1864
  • Les Finances de la Russie, 1864
  • Notions générales d’économie politique, 1866
  • La Banque d’Angleterre et la banque d’Écosse, 1867
  • La Liberté commerciale et le résultat du traité de commerce de 1860, 1869
  • Le Travail des enfants dans les manufactures, 1868
  • Le Change et la circulation, 1869
  • La Question monétaire, 2. wydanie, 1869

PrzypisyEdytuj

  1. Wacław Tokarz, Sprzysiężenie Wysockiego i Noc Listopadowa, Warszawa 1980, s. 120.
  2. Adam Czartoryski, „Magnat rewolucjonista” Kurier Warszawski, no.57, 26 luty 1933
  3. Kronika. Zmarli. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 70 z 27 marca 1895. 

BibliografiaEdytuj

  • Wacław Stankiewicz: Historia myśli ekonomicznej, Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 1983.
  • Encyklopedia PWN, Tom 3, Warszawa 1991.
  • Mateusz Meises: Z rodu żydowskiego. Zasłużone rodziny polskie krwi niegdyś żydowskiej, Warszawa 1991.

Linki zewnętrzneEdytuj