Ludy aloro-pantarskie

grupa ludów indonezyjskich

Ludy aloro-pantarskie – grupa ludów zamieszkających wyspy Alor i Pantar w południowo-wschodniej Indonezji. Należą do nich m.in.: Abui, Blagar, Woisika, Kabola, Kafoa, Kui, Kelon, Kolana, Lamma, Nedebang, Tanglapui, Tewa. Są potomkami autochtonicznej ludności wschodniej Indonezji, poddanej wpływom kulturowym Austronezyjczyków[1].

Ludy aloro-pantarskie
Liczebność ogółem 130 tys.
Regiony zamieszkania  Indonezja
Języki
Główne religie chrześcijaństwo (katolicyzm, protestantyzm), islam
Pokrewne grupy etniczne (językowo) nieaustronezyjscy Timorczycy, Papuasi

Ich liczebność wynosi 130 tys. osób. W większości są chrześcijanami, choć są wśród nich również muzułmanie wyznania sunnickiego. Zamieszkują przede wszystkim wewnętrzne górzyste regiony wysp. Ich głównym zajęciem jest tropikalne rolnictwo ręczne. Uprawiają kukurydzę, ryż suchy, rośliny korzeniowe i bulwiaste oraz banany. Istotną rolę odgrywa łowiectwo. Kultura materialna jest słabo poznana. Organizacja społeczna opiera się na klanach patrylinearnych[1].

Posługują się językami aloro-pantarskimi, niespokrewnionymi z większością języków Indonezji. Języki te są zwykle zaliczane do rodziny transnowogwinejskiej, próbowano także łączyć je z północnohalmaherskimi[2]. Współcześnie są porzucane na rzecz malajskiego alorskiego i indonezyjskiego, języków szeroko upowszechnionych w handlu i edukacji[3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Алоро-пантарские народы (Индонезия), Etnolog.ru [dostęp 2020-03-01] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-01] (ros.).
  2. Gary Holton, Laura C. Robinson, The Linguistic Position Of The Timor-Alor-Pantar Languages, Zenodo, 2017, DOI10.5281/zenodo.569391 (ang.).
  3. Marian Klamer: The Alor-Pantar languages: History and typology. Language Science Press, 2017, s. 7–8. ISBN 978-3-944675-94-7. [dostęp 2021-08-14]. (ang.)

BibliografiaEdytuj