Tarnovia Tarnów – klub sportowy z siedzibą w Tarnowie założony w 1909 roku.

MKS Tarnovia Tarnów
Ilustracja
Pełna nazwa

Miejski Klub Sportowy
Tarnovia Tarnów

Przydomek

Polska Barcelona, Tovia, Rodowici Tarnovianie

Barwy

       
biało-czerwone

Data założenia

1909

Debiut w najwyższej lidze

1948

Liga

V liga 2023/2024, grupa: małopolska (wschód)

Państwo

 Polska

Województwo

 małopolskie

Siedziba

Tarnów

Adres

ul. Bandrowskiego 9
33-100 Tarnów

Stadion

Stadion Tarnovii
ul. Wojciecha Bandrowskiego 9
Tarnów, Polska

Prezes

Magdalena Pasek

Trener

Wojciech Gucwa

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Historia

edytuj
Dotychczasowe nazwy
  • 1909 – Tarnovia-Czarni, Tarnovia-Pogoń
  • 1918 – Sokoli Klub Sportowy Tarnovia
  • 1945 – Towarzystwo Sportowe Tarnovia
  • 1950 – Związkowy Klub Sportowy Ogniwo-Tarnovia
  • 1954 – Tarnowski Klub Sportowy Sparta-Tarnovia
  • 1957 – Klub Sportowy Start-Tarnovia
  • 1979 – Międzyzakładowy Klub Sportowy Tarnovia
  • 1981 – Miejski Klub Sportowy Tarnovia

Oficjalnie przyjmuje się, że Tarnovia powstała w 1909, w chwili połączenia KS Pogoń Tarnów z Biało-Czerwonymi Tarnów. Nie jest znana dokładna data dzienna, bowiem istnieje jedynie kopia legitymacji piłkarza z 25 września, wtedy jeszcze zawodnika Pogoni. Można z tego wywnioskować, że do połączenia klubów musiało dojść po 25 września 1908.

W sezonie 1946/1947 kierowana przez trenera Władysława Lemiszkę Tarnovia wygrała Okręg Kraków, następnie zwyciężyła w II etapie, po czym w grupie finałowej zajęła trzecie miejsce, uzyskując z drużyną historyczny awans do I ligi[1]. W pierwszym i jedynym jak dotąd występie pierwszoligowym edycji 1948 zespół prowadzili prof. Pachoń i trener Jesionka, a w jego II rundzie Artur Walter[1]. Tarnovia zajęła w lidze 11 miejsce z 22 punktami i 10 zwycięstwami na koncie i spadła do II ligi. Najsłynniejszym piłkarzem Tarnovii w historii był Antoni Barwiński, który był 18-krotnym reprezentantem Polski. Tarnovia zyskała przydomek Polskiej Barcelony[1].

Obecnie w klubie istnieją sekcje: piłki nożnej kobiet i mężczyzn, siatkówki kobiet i mężczyzn, tenisa stołowego kobiet i mężczyzn, wspinaczki sportowej oraz boksu.

Po sezonie 2005/2006 w wyniku reorganizacji rozgrywek IV ligi Tarnovia spadła do nowo utworzonej tarnowskiej grupy klasy okręgowej. Przed reorganizacją w województwie małopolskim istniały dwie, liczące po 16 zespołów grupy IV ligi – krakowska i tarnowsko-nowosądecka. Aby zachować możliwość gry w kolejnym sezonie w rozgrywkach tej klasy, należało uzyskać co najmniej 8 miejsce w tabeli. Piłkarze Tarnovii zdołali wywalczyć na murawie tylko 38 pkt i do upragnionego 8 miejsca, które zajmował drugi skład Sandecji Nowy Sącz stracili 7 oczek. W następstwie tego pierwszy skład najstarszego tarnowskiego klubu został rozwiązany, a w okręgówce występują niejako rezerwy, choć większość piłkarzy grających w poprzednim sezonie w pierwszej drużynie Tarnovii gra dalej.

Sukcesy

edytuj

Piłka nożna (mężczyźni):

edytuj
  • Ekstraklasa – 11 miejsce 1948.
  • 7 sezonów w II lidze: 1949 – 2 miejsce, 1950 – 3 miejsce, 1951 – 4 miejsce, 1952 – 2 miejsce, 1953 – 9 miejsce , 1954 – 7 miejsce, 1955 – 14 miejsce.
  • W sezonach: 1927 (2 miejsce), 1928 (9 miejsce), 1929 (2 miejsce), 1930 (3 miejsce), 1931 (5 miejsce), 1932 (5 miejsce), 1934 (2 miejsce), 1935 (10 miejsce), 1946 (2 miejsce), 1947 (1 miejsce), Tarnovia występowała w klasie A – wówczas II poziom ligowy w Polsce.
  • W sezonach: 1936/1937 (4 miejsce), 1937/1938 (4 miejsce), 1938/1939 (2 miejsce), Tarnovia występowała w lidze okręgowej – wówczas II poziom ligowy w Polsce.
  • 1/8 finału Pucharu Polski – 1954/1955.

Piłka nożna (kobiety):

edytuj
  • Ekstraliga – 11 miejsce 2021/2022.
  • 4 sezony w I lidze: 2017/2018 – 2 miejsce, 2018/2019 – 4 miejsce, 2019/2020 – 3 miejsce, 2020/2021 – 1 miejsce.
  • 1/4 Pucharu Polski – 2019/2020, 2020/2021.
  • Zdobycie Pucharu Polski na szczeblu MZPN – 2017.

Futsal (kobiety):

edytuj
  • Ekstraliga – 6 miejsce 2021/2022.
  • 1/4 Pucharu Polski – 2021/2022.
  • 1 miejsce Halowych Mistrzostw Małopolski Kobiet – 2018.
  • 2 miejsce Halowych Mistrzostw Małopolski Kobiet – 2019.
  • 3 miejsce Halowych Mistrzostw Małopolski Kobiet – 2016.
  • 2 miejsce Młodzieżowych Mistrzostw Polski do lat 18 – 2018.
  • Miejsca 5-8 Młodzieżowych Mistrzostw Polski do lat 18 – 2019.
  • 8 miejsce Młodzieżowych Mistrzostw Polski do lat 16 – 2019.

Siatkówka (kobiety):

edytuj
  • II liga.
  • Mistrz Polski Zrzeszenia Sportowego Ogniwo – 1954.
  • Wicemistrz Polski Zrzeszenia Sportowego Sparta.
  • 9-krotny Mistrz Okręgu Krakowskiego – lata 50.
  • Zdobycie Pucharu Polski przez juniorki – 1951.
  • 3 miejsce Mistrzostw Polski Juniorek – 1967.
  • 4 miejsce Mistrzostw Polski Juniorek – 1982.
  • 6 miejsce Mistrzostw Polski Juniorek Młodszych – 1992.
  • 8 miejsce Mistrzostw Polski Juniorek – 1992.

Siatkówka (mężczyźni):

edytuj
  • II liga.
  • Wicemistrz Polski Zrzeszenia Sportowego Ogniwo – lata 50.
  • 7-krotny Mistrz Okręgu Krakowskiego – lata 40. i 50.
  • 8 miejsce Mistrzostw Polski Juniorów – 1993.

Tenis stołowy:

edytuj
  • Seniorzy - I liga.
  • Seniorki - II liga.
  • Medale Mistrzostw Polski w kategoriach młodzieżowych.
  • Medale Mistrzostw Okręgu Krakowskiego.

Lekkoatletyka:

edytuj
  • Medale Mistrzostw Polski.
  • Medale Mistrzostw Polski Zrzeszenia Sportowego Start.
  • Drużyna – II liga.

Brydż sportowy:

edytuj
  • II liga.
  • Puchar Polski: 16 miejsce Tarnovia I, 27 miejsce Tarnovia II - 1980.

Szachy:

edytuj
  • II liga.

Wspinaczka sportowa:

edytuj
  • Medale Mistrzostw Świata.
  • Medale Mistrzostw Europy.
  • Zdobywcy Pucharu Świata.
  • Zwycięstwa oraz miejsca na podium w międzynarodowych zawodach, m.in. Rock Masters, Speed Rock Daone, X-Games.
  • Medale Mistrzostw Polski.
  • Zdobywcy Pucharu Polski.

Zawodnicy

edytuj
Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Tarnovii Tarnów.

Zobacz też

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. a b c Jerzy Rzeszuto. Zaczęło się we Lwowie (4). Z Tarnovią do ekstraklasy. „Tarnowskie Azoty”. Nr 3, s. 8, 16 stycznia 1987. Zakłady Azotowe im. Feliksa Dzierżyńskiego w Tarnowie. 

Linki zewnętrzne

edytuj