Maćkowa Przełęcz

Maćkowa Przełęcz (słow. Lastovičia štrbina, węg. Fecske-rés[1]) – północno-zachodnie siodło Durnej Przełęczy położone na wysokości ok. 2560 m n.p.m., w długiej południowo-wschodniej grani Wyżniego Baraniego Zwornika w słowackiej części Tatr Wysokich. Maćkowa Przełęcz oddziela Mały Durny Szczyt na północnym zachodzie od Durnej Igły na południowym wschodzie. Na Maćkową Przełęcz nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne, jest ona dostępna jedynie dla taterników[2].

Maćkowa Przełęcz
Ilustracja
Maćkowa Przełęcz wśród podpisanych obiektów
Państwo

 Słowacja

Wysokość

ok. 2560 m n.p.m.

Pasmo

Tatry, Karpaty

Sąsiednie szczyty

Mały Durny Szczyt, Durna Igła

Data zdobycia

8 sierpnia 1881 r.

Pierwsze wejście

J. G. Pawlikowski, J. Sieczka, M. Sieczka

Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Maćkowa Przełęcz”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Maćkowa Przełęcz”
Ziemia49°11′54″N 20°12′25″E/49,198333 20,206944

Z Maćkowej Przełęczy i sąsiedniej Przełęczy Pawlikowskiego na obie strony opadają żleby łączące się ze sobą po kilkudziesięciu metrów – stąd możliwość traktowania ich jako dwa siodła jednej Durnej Przełęczy. Przejście między siodłami jest dość proste i prowadzi półkami po stronie Doliny Dzikiej. Najprostsza droga na Durną Przełęcz latem prowadzi z Doliny Pięciu Stawów Spiskich przez Małą Durną Przełęcz i Mały Durny Szczyt, z kolei zimą najwygodniejsze są drogi prowadzące żlebami z Doliny Pięciu Stawów Spiskich i z Miedzianej Kotliny[2].

Nazewnictwo Maćkowej Przełęczy upamiętnia przewodnika tatrzańskiego Macieja Sieczkę, który uczestniczył w pierwszym wejściu na jej siodło. Nazwa słowacka pochodzi od dawnej, używanej błędnie nazwy Durnego Szczytu[1].

HistoriaEdytuj

Pierwsze wejścia turystyczne:

PrzypisyEdytuj

  1. a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 137-142.