Otwórz menu główne

Mała Kępa Ostromecka – projektowany rezerwat faunistyczny o powierzchni 116 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie bydgoskim, gminie Dąbrowa Chełmińska.

Mała Kępa Ostromecka
Ilustracja
Widok z mielizny na Wiśle
rezerwat faunistyczny
Państwo  Polska
Województwo  kujawsko-pomorskie
Mezoregion Kotlina Toruńska
Data utworzenia projektowany
Powierzchnia 116 ha
Położenie na mapie gminy Dąbrowa Chełmińska
Mapa lokalizacyjna gminy Dąbrowa Chełmińska
Mała Kępa Ostromecka
Mała Kępa Ostromecka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mała Kępa Ostromecka
Mała Kępa Ostromecka
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Mała Kępa Ostromecka
Mała Kępa Ostromecka
Położenie na mapie powiatu bydgoskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bydgoskiego
Mała Kępa Ostromecka
Mała Kępa Ostromecka
Ziemia53°07′10″N 18°08′22″E/53,119444 18,139444
Stawy i starorzecza
W marcu
Wisła

LokalizacjaEdytuj

Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Kotlina Toruńska (315.35), mikroregionie Łęgi Ostromeckie (315.356.02). Znajduje się w nadleśnictwie Toruń, na wschodnim brzegu bydgoskiego zakola Wisły.

Rezerwat jest położony na najniższej (zalewowej) terasie doliny Wisły. Przez rzekę graniczy z obszarem administracyjnym miasta Bydgoszczy, a także znajduje się w obrębie Nadwiślańskiego Parku Krajobrazowego i sieci Natura 2000.

HistoriaEdytuj

W XVIII wieku Mała Kępa była miejscem osadnictwa holenderskiego (14 rodzin). W 1771 r. właściciel majątku Ostromecko[1] zawarł umowę z osadnikami holenderskimi z doliny Wisły na dzierżawę gruntów i budynków na Małej Kępie. W 1882 r. na tutejszym terenie zalewowym istniało 21 budynków, w tym 7 mieszkalnych, które zamieszkiwało do 1945 r. ok. 45 ewangelików. Obecnie to teren bardzo słabo zaludniony, gdzie dominują naturalne formy krajobrazu[2].

CharakterystykaEdytuj

Celem ochrony w rezerwacie jest bogata awifauna lęgowa, charakterystyczna dla ginących nad wielkimi rzekami naturalnych środowisk łegowych. Ma tu swoje lęgowiska: nurogęś, strumieniówka, derkacz, zimuje para bielików[3].

Obszar jest miejscem żerowania rzadkich gatunków ptaków takich jak: bocian czarny, kania ruda, kania czarna, rybołów, zimorodek. Mała Kępa wraz z rezerwatami: Wielką Kępą Ostromecką i Lasem Mariańskim, stanowi korytarz ekologiczny dla wędrujących wzdłuż brzegu Wisły ptaków wróblowatych i leśnych[3].

W drzewostanie projektowanego rezerwatu i jego otoczenia dominują topole: biała i czarna, a także wierzby, jesiony i wiązy. Znajdują się tu skupiska starych topól o imponujących rozmiarach (średnica nawet do 710 cm), które uznano pomnikami przyrody. Znalazło się wśród nich 17 okazów drzew:

Występujące starorzecza utrudniają przebycie tego terenu. Można tam spotkać liczne stawy, odnogi rzeczne, podmokłe łąki oraz łęgi wierzbowo-topolowe i wiklinowiska.

Mimo sąsiedztwa Bydgoszczy, z uwagi na utrudniony dostęp, nie notuje się tu dużej antropopresji, wobec czego teren ten jest środowiskiem bardzo atrakcyjnym dla ptaków wodnych.

Szlaki turystyczneEdytuj

W pobliżu projektowanego rezerwatu przebiega   pieszy szlak turystycznyim. K. Wyrostkiewicza”, który rozpoczyna i kończy się w Ostromecku, przechodząc przez wnętrze bydgoskiego zakola Wisły[4].

GaleriaEdytuj

Topole – pomniki przyrody

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Paweł Michał Mostowski
  2. Zdzisław Raszeja, Ostromecko i okolice, Bydgoszcz: Wydawnictwo Margrafsen, 2002, ISBN 83-87070-78-5, OCLC 69513758.
  3. a b Marcysiak Katarzyna: Ochrona przyrody - Bydgoszcz i okolice. [w.] Banaszak Józef red.: Przyroda Bydgoszczy. Wydawnictwo Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz 2004. ​ISBN 83-7096-531-8
  4. Bykowski Włodzimierz: Weekend w drodze. Interaktywny przewodnik rowerowy okolic Bydgoszczy. Wydawnictwo Aperion. Bydgoszcz 1999 ​ISBN 83-911441-0-0

BibliografiaEdytuj

  • Marcysiak Katarzyna: Ochrona przyrody - Bydgoszcz i okolice. [w.] Banaszak Józef red.: Przyroda Bydgoszczy. Wydawnictwo Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz 2004. ​ISBN 83-7096-531-8
Projektowany rezerwat na wschodnim brzegu bydgoskiego zakola Wisły. Widok z Brdyujścia