Małgorzata Windsor (księżniczka)

siostra królowej Anglii Elżbiety II

Małgorzata Windsor (ur. 21 sierpnia 1930 w Glamis[1], zm. 9 lutego 2002 w Londynie) – członkini brytyjskiej rodziny królewskiej, młodsza siostra królowej Elżbiety II[2].

Małgorzata Windsor
Ilustracja
Wizerunek herbu
podpis
Hrabina Snowdon
Jako żona

Antony’ego Armstrong-Jonesa

Dane biograficzne
Dynastia

Windsorowie

Data i miejsce urodzenia

21 sierpnia 1930
Glamis

Data i miejsce śmierci

9 lutego 2002
Londyn

Ojciec

Jerzy VI

Matka

Elżbieta Bowes-Lyon

Rodzeństwo

Elżbieta II

Mąż

Antony Armstrong-Jones

Dzieci

David, Sarah

Odznaczenia
Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Królewskiego Wiktoriańskiego (GCVO) Order Korony Indii Order Świętego Jana Jerozolimskiego (Wielka Brytania) Królewski Łańcuch Wiktorii (Wielka Brytania) Order Domu Panującego króla Jerzego V (Wielka Brytania) Order Domu Panującego króla Jerzego VI (Wielka Brytania) Order Domu Panującego królowej Elżbiety II Wielki Krzyż Orderu Korony (Belgia) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) Order Drogocennej Korony I Klasy (Japonia) Order Lśniącej Gwiazdy Zanzibaru I klasy

ŻyciorysEdytuj

 
Małgorzata (w środku) z babcią, królową Marią, i siostrą, Elżbietą
 
Księżniczka Małgorzata, 1944
 
Księżniczka Małgorzata, 1965

Urodziła się poprzez cięcie cesarskie[3]. Jest młodszą córką króla Jerzego VI i Elżbiety Bowes-Lyon[3], wychowywała się razem z siostrą Elżbietą na dworze królewskim. Z zainteresowaniem zajmowała się jazdą konną, pływaniem, ogrodnictwem i muzyką; od wczesnego dzieciństwa grała na fortepianie.

W połowie lat 50. była bliska zawarcia małżeństwa z pilotem Peterem Townsendem, bohaterem bitwy o Anglię[4]. 31 października 1955 zrezygnowała jednak ze ślubu za radą arcybiskupa Canterbury oraz wobec groźby utraty praw do tronu (Townsend był rozwodnikiem)[5]. 6 maja 1960 poślubiła fotografa Antony’ego Armstronga-Jonesa[6][2], mianowanego przez królową Elżbietę lordem Snowdon – od tego czasu księżniczka Małgorzata występowała oficjalnie jako hrabina Snowdon. Ich ślub był pierwszym w dziejach Windsorów, który transmitowała telewizja[6]. Z małżeństwa (zakończonego w 1978 rozwodem) urodziło się dwoje dzieci: syn David Jones (lord Linley, ur. 3 listopada 1961) i córka Sarah (lady Chatto, ur. 1 maja 1964)[2].

W związku z przynależnością do rodziny królewskiej była patronką lub przewodniczącą wielu instytucji i organizacji, m.in. Rady Towarzystw Kształcenia Dziewcząt, Narodowego i Szkockiego Towarzystwa Ochrony Dzieci przed Przemocą w Rodzinie czy Baletu Królewskiego (1957). Udzielała się charytatywnie[7]. Otrzymała doktorat honoris causa z muzyki Uniwersytetu w Londynie, a także Cambridge i Keele. Pełniła także honorowe funkcje wojskowe, m.in. komandora RAF i dowódcy Korpusu Pielęgniarskiego Armii Królewskiej im. Królowej Aleksandry.

Rezydowała w londyńskim Pałacu Kensington.

Uchodziła w przeciwieństwie do swojej siostry Elżbiety za osobę słabego zdrowia. Nałogowo paliła papierosy[8], co znacznie odbiło piętno na późniejszym stanie jej zdrowia. Z nałogiem zerwała dopiero w 1991, co miało bezpośredni związek z przebytą operacją lewego płuca sześć lat wcześniej. Przez ostatnie lata życia dużo chorowała. Na początku 2001 zdiagnozowano u niej udar mózgu, który spowodował częściowy zanik wzroku i niedowład lewej strony ciała. Z tego powodu czasami poruszała się za pomocą wózka inwalidzkiego. Ostatnie publiczne wystąpienie Małgorzaty Windsor miało miejsce w 2001 z okazji 101-lecia jej ciotki – księżnej Alicji.

Zmarła w lutym 2002 w King Edward VII’s Hospital Sister Agnes (londyńskim szpitalu króla Edwarda VII) po kolejnym poważnym udarze mózgu. Zgodnie ze swą wolą została skremowana, a urnę z prochami umieszczono w grobie jej ojca. W następnym miesiącu po jej odejściu zmarła jej matka – Elżbieta Bowes-Lyon[9].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Princess Margaret, Princess, Philanthropist (1930–2002) (ang.). biography.com. [dostęp 2018-05-18].
  2. a b c Princess Margaret, British royal (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2018-05-18].
  3. a b Marek Rybarczyk, Elżbieta II. Ostatnia taka królowa, Muza SA, 2022, s. 80, ISBN 978-83-287-2183-8.
  4. Marek Rybarczyk, Elżbieta II. Ostatnia taka królowa, Muza SA, 2022, s. 216, ISBN 978-83-287-2183-8.
  5. Marek Rybarczyk, Elżbieta II. Ostatnia taka królowa, Muza SA, 2022, s. 220–221, ISBN 978-83-287-2183-8.
  6. a b Marek Rybarczyk, Elżbieta II. Ostatnia taka królowa, Muza SA, 2022, s. 221, ISBN 978-83-287-2183-8.
  7. Marek Rybarczyk, Elżbieta II. Ostatnia taka królowa, Muza SA, 2022, s. 222, ISBN 978-83-287-2183-8.
  8. Marek Rybarczyk, Elżbieta II. Ostatnia taka królowa, Muza SA, 2022, s. 217, 221, ISBN 978-83-287-2183-8.
  9. Pogrzeb księżniczki Małgorzaty (pol.). wiadomosci.wp.pl. [dostęp 2017-01-07].