Otwórz menu główne

Mały Chingan (chiń. 小兴安岭 pinyin Xiǎo Xīng’ān Lǐng; ros.: Малый Хинган) – góry w północno-wschodnich Chinach i częściowo w Rosji, oddzielające Nizinę Mandżurską od doliny środkowego Amuru. Rozciągają się na długości ok. 600 km[1]. Najwyższym szczytem jest Pingding Shan (1429 m n.p.m.). Połączone z Wielkim Chinganem poprzez pasmo Yilehuli Shan[2].

Mały Chingan
小兴安岭
{{{Pasmo górskie infobox}}}
Najwyższy szczyt Pingding Shan
(1429 m n.p.m.)
Długość 600 km
Sąsiednie pasma Wielki Chingan
Kontynent Azja
Państwo  Chiny

Są to stare góry, zbudowane ze skał krystalicznych, z występującymi jednak miejscami śladami działalności wulkanicznej[3]. Wypiętrzone i sfałdowane w orogenezie hercyńskiej, wypiętrzone blokowo w okresie ruchów jenszańskich (mezozoik)[4].

Mały Chingan jest na ogół silnie zalesiony. Góry pokrywają lasy zwane "tajgą ussuryjską". Są to lasy mieszane, odznaczające się dużym bogactwem gatunków (limba koreańska, sosna, dąb mongolski, orzech mandżurski i inne) i bardzo silnie rozwiniętym podszyciem. Występowanie roślin zbliżonych do lian powoduje trudną dostępność tych lasów[5]. Tajga tej części Mandżurii należy do najważniejszych obszarów leśnych w Chinach[3].

We wschodniej części eksploatowane są złoża węgla kamiennego; największym ośrodkiem wydobywczym w regionie jest miasto Hegang. Na północy, w górskich rzekach, prowadzi się wydobycie złota aluwialnego[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Edward Kajdański: Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005, s. 301. ISBN 83-05-13407-5.
  2. Xiao Hinggan Range (ang.). Britannica Online Encyclopedia. [dostęp 2010-08-31].
  3. a b Andrzej Halimarski, Andrzej Maryański: Chiny. s. 190.
  4. Chingan, Mały. WIEM - darmowa encyklopedia. [dostęp 2010-08-31].
  5. Andrzej Halimarski, Andrzej Maryański: Chiny. s. 80.
  6. Andrzej Halimarski, Andrzej Maryański: Chiny. s. 199-200.

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Maryański, Andrzej Halimarski, Marek Maryański, Chiny, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1980, ISBN 83-01-00952-7, OCLC 830954350.