Otwórz menu główne

Maciej Wodziński

polityk polski

Maciej z Wodzina Wodziński (Wodzyński) herbu Jastrzębiec (ur. 23 lutego 1782 w Gołębiewie, zm. 16 lipca 1848 w Dreźnie).

Maciej Wodziński
Ilustracja
Herb
Jastrzębiec
Rodzina Wodzińscy
Data urodzenia 1782
Data śmierci 1848
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Order Świętego Stanisława (Królestwo Kongresowe) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Prezes Senatu w czasie powstania listopadowego, senator-wojewoda od 1831. Senator-kasztelan Królestwa Polskiego od 1817, senator od 1824, poseł na sejmy Księstwa Warszawskiego z powiatu brzeskiego w departamencie bydgoskim w latach 1809, 1811 i 1812, konsyliarz Izby Administracji Publicznej departamentu warszawskiego w 1808 roku[1], kawaler maltański.

Brał udział w wielu kampaniach napoleońskich. Członek deputacji Rady Generalnej Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego do Napoleona w 1812 roku[2]. Walczył pod generałem Janem Henrykiem Dąbrowskim za Księstwa Warszawskiego, jako adiutant Karola Kniaziewicza odbył kampanię 1812. W 1813 przy ks. Józefie Poniatowskim, dostał się do niewoli w 1814. Kawaler Krzyża Złotego Orderu Virtuti Militari, kawaler Legii Honorowej.

W roku 1818 i 1820 posłował na sejm Królestwa Kongresowego. W 1820 został mianowany kasztelanem, potem wojewodą. W 1828 roku był członkiem Sądu Sejmowego, mającego osądzić osoby oskarżone o zdradę stanu[3].

Jako senator podpisał 25 stycznia 1831 roku akt detronizacji Mikołaja I Romanowa[4]. Po upadku powstania listopadowego przeniósł się w 1831 do Drezna. Maciej Wodziński został pochowany na Starym Cmentarzu Katolickim w Dreźnie. Jego siostrzenicą była Maria Wodzińska.

Był członkiem loży wolnomularskiej Świątynia Izis w 1811/1812 roku[5].

Odznaczony Orderem Świętego Stanisława I klasy w 1825 roku[6].

BibliografiaEdytuj

  • "Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga" (1928-1939)

PrzypisyEdytuj

  1. Kalendarzyk Polityczny, Chronologiczny i Historyczny na Rok Panski 1808. Z niektoremi dodatkami i Magistraturami kraiowemi, Warszawa, s. 86.
  2. Dziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 9, s. 71.
  3. Tadeusz Bieczyński, Sąd sejmowy 1827-1829 na przestępców stanu. Urzędowe akta, Poznań 1873, s. IX, 50.
  4. Dayarusz Sejmu z R. 1830-1831, wydał Michał Rostworowski, T. I, Kraków 1907, s. 244.
  5. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 333.
  6. Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, nr 5, r. IX, Warszawa, sierpień 1930, s. 99.