Otwórz menu główne

Magdalena Śliwa

siatkarka polska

Magdalena Joanna Śliwa z d. Szryniawska (ur. 17 listopada 1969 w Makowie) – polska siatkarka, reprezentantka kraju w latach 1990–2007. Rekordzistka pod względem liczby rozegranych meczów w reprezentacji (359). Asystentka trenera reprezentacji Polski kobiet w siatkówce, Marco Bonitty. Od lutego 2017 trener MKS-u Dąbrowa Górnicza.

Magdalena Śliwa
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Magdalena Joanna Śliwa
Imię i nazwisko przy narodzeniu Magdalena Szryniawska
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1969
Maków
Wzrost 173 cm[1]
Pozycja rozgrywająca
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Mistrzostwa Europy
Złoto Turcja 2003 drużynowo
Złoto Chorwacja 2005 drużynowo
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Spis treści

KarieraEdytuj

359-krotna reprezentantka Polski w drużynie narodowej debiutowała 14 stycznia 1990 roku w meczu przeciwko ówczesnej Czechosłowacji. Spotkanie rozegrane zostało w Pilźnie w ramach kwalifikacji do mistrzostw świata. Podopieczne trenera Superlaka przegrały w pięciu setach. W swojej pierwszej dużej imprezie zagrała rok później, zajmując z reprezentacją 9. miejsce na mistrzostwach Europy. W latach dziewięćdziesiątych jeszcze trzykrotnie brała udział w czempionacie Starego Kontynentu[2].

Po dwóch sezonach rozbratu z kadrą wróciła do niej w 2002 roku, by zagrać na mistrzostwach świata. Jednak największe sukcesy odniosła dopiero w 2003 roku, kiedy z drużyną prowadzoną przez Andrzeja Niemczyka wywalczyła awans do World Grand Prix, a następnie złoty medal ME, na których została wybrana najlepszą rozgrywającą turnieju. Dwa lata później wraz z koleżnakami powtórzyła ten sukces. W 2007 roku przez kilka miesięcy była asystentem trenera reprezentacji, Marco Bonitty. Swoje ostatnie mecze w biało-czerownych barwach rozegrała w 2007 roku podczas rozgrywanego w Japonii Pucharu Świata[2].

Wychowanka Wisły Kraków, występowała w swoim macierzystym klubie do 1992 roku, zdobywając m.in. wicemistrzostwo Polski (1989/1990). Na krajowych parkietach największe sukcesy odnosiła jednak z Chemikiem Police, z którym dwukrotnie stanęła na najwyższym stopniu podium ligowych rozgrywek, trzykrotnie sięgnęła po Puchar Polski oraz zdobyła brązowy medal Pucharu Zdobywców Pucharów. W 1998 roku zdecydowała się na wyjazd do ligi włoskiej, w której przez trzy pierwsze seozny występowała razem z Dorotą Świeniewicz w Desparze Perugia. W 1999 roku z klubem ze stolicy Umbrii zdobyła Puchar Włoch, a rok później PZP. W 2002 roku z Foppapedretti Bergamo wywalczyła "Scudetto" oraz drugie miejsce w rozgrywkach Ligi Mistrzyń, po czym zdecydowała się powrócić do Polski, by z BKS-em Bielsko-Biała wywalczyć trzeci w karierze tytuł mistrzyni Polski. Trzy kolejne sezony jednak znów spędziła we włoskiej Serie A, a jej największym sukcesm był srebrny medal wywalczony z Monte Schiavo Jesi w Pucharze CEV w 2004 roku[2].

Na Półwyspie Apenińskim Śliwa współpracowała między innymi z takimi trenerami jak Massimo Barbolini czy Giuseppe Cuccarini, a jej koleżankami z drużyny było wiele medalistek igrzysk olimpijskich czy mistrzostw świata, m.in. Regla Torres, Taismary Agüero, Mirka Francia, Regla Bell, Prikeba Phipps, Logan Tom, Tara Cross-Battle, Anna Vania Mello, Elisa Togut czy Eleonora Lo Bianco[2]

W 2006 roku Magdalena zdecydowała się na powrót do Polski – przez dwa sezony występowała w 1. lidze, jako zawodniczka Wisły Kraków. Do najwyższej klasy rozgrywkowej wróciła w 2008 roku jako siatkarka zespołu z Dąbrowy Górniczej. W sezonie 2010/2011 wraz z córką Izabelą reprezentowała barwy PGE Atomu Trefla Sopot, z którym wywalczyły srebrny medal mistrzostw Polski[2].

W 2015 roku 46-letnia Magdalena Śliwa zakończyła karierę siatkarską i objęła funkcję asystenta trenera MKS-u Dąbrowy Górniczej, Juana Serramalery[2]. W lutym 2017 została I trenerem zespołu z Dąbrowy.

KlubyEdytuj

Klub Lata gry
Wisła Kraków 1986−1990
Wisła Kraków 1991−1992
Chemik Police 1992−1996
BKS Stal Bielsko-Biała 1996−1998
Despar Perugia 1998−2001
Foppapedretti Bergamo 2001−2002
BKS Stal Bielsko-Biała 2002−2003
Monte Schiavo Banca Marche Jesi 2003−2004
Vicenza Volley[3] 2004−2006
Wisła Kraków 2006−2008
MKS Dąbrowa Górnicza 2008−2010
Atom Trefl Sopot 2010−2011
MKS Dąbrowa Górnicza 2011−2013
Budowlani Łódź[1] 2013−2015

OsiągnięciaEdytuj

KluboweEdytuj

  • Mistrzostwa Polski:
    • 1. miejsce: 1994, 1995, 2003
    • 2. miejsce: 1990, 2011, 2013
    • 3. miejsce: 1988, 1996, 1997, 2010, 2012
  • Puchar Polski:
    • Zdobywczyni: 1993, 1994, 1995, 2012, 2013
    • Finalistka: 1996, 1997, 1998
  • Superpuchar Polski:
    • Zdobywczyni: 2012
  • Mistrzostwa Włoch:
    • 1. miejsce: 2002
  • Puchar Włoch:
    • Zdobywczyni: 1999
    • Finalistka: 2002
  • Superpuchar Włoch:
    • Finalistka: 2001
  • Liga Mistrzyń:
    • 2. miejsce: 2002
  • Puchar Zdobywców Pucharów:
    • Zdobywczyni: 2000
    • 3. miejsce: 1994
  • Puchar CEV:
    • Finalistka: 2004
    • 3. miejsce: 2001

IndywidualneEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Profil zawodniczki na stronie Orlen Ligi (pol.). www.orlen-liga.pl. [dostęp 12 czerwca 2013].
  2. a b c d e f Bolesław Jagoda: 359-krotna reprezentantka Polski kończy zawodniczą karierę (pol.). blokaut.net. [dostęp 2015-05-27].
  3. Profil zawodniczki na stronie ligi włoskiej (wł.). www.legavolleyfemminile.it. [dostęp 12 czerwca 2013].
  4. Nagrody indywidualne (pol.). www.pzps.pl. [dostęp 8 września 2013].
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 listopada 2005 r o nadaniu orderów M.P. z 2005 r. nr 84, poz. 1212