Otwórz menu główne

Magdalena Bajer

polska dziennikarka

Magdalena Bajer (ur. 7 lipca 1934 we Lwowie) – publicystka, dziennikarz naukowy, przewodnicząca Rady Etyki Mediów.

ŻyciorysEdytuj

Jest córką Antoniego Falkiewicza. Po II wojnie światowej zamieszkała z rodzicami we Wrocławiu, w 1955 ukończyła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1955-1960 pracowała w Ossolineum, w latach 1960-1968 we wrocławskiej rozgłośni Polskiego Radia, od 1968 do 1982 w rozgłośni warszawskiej. Równocześnie kierowała seriami wydawniczymi OMEGA (wyd. Wiedza Powszechna – w latach 1973-1976) i Biblioteka Myśli Współczesnej (wyd. Państwowy Instytut Wydawniczy – w latach 1976-1978). Od 1978 była członkiem redakcji tygodnika Polityka. W 1981 została prezesem Klubu Dziennikarzy Naukowych SDP. Po ogłoszeniu stanu wojennego odeszła zarówno z Polityki, jak i z Polskiego Radia. W latach 1982-1985 była pracownikiem Zamku Królewskiego w Warszawie, redaktorem pisma Kronika zamkowa. W latach 1985-1990 pracowała w Tygodniku Powszechnym.

W 1990 powróciła do pracy w Polskim Radiu (z którym współpracowała do 2003), współpracowała m.in. z Odrą, Forum Akademickim, Nową Polszą, Więzią. Była także członkiem rady programowej Polskiego Radia S.A. dwóch kadencji oraz wiceprzewodniczącą Rady ds. Mediów i Informacji przy prezydencie RP Lechu Wałęsie, członkiem pierwszego zarządu SDP po reaktywacji w 1989 , w latach 1996-2011 przewodniczącą Rady Etyki Mediów. Była jednym z założycieli stowarzyszenia „Otwarta Rzeczpospolita” (1999), członkiem władz Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk. Należy do Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie, a od 2007 do Komitetu Etyki w Nauce PAN. W 2005 była kandydatem partii Prawo i Sprawiedliwość do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. W 2012 zrezygnowała z członkostwa w SDP, w proteście przeciwko postępowaniu ówczesnych władz stowarzyszenia, którym zarzuciła nadmierne upolitycznienie.

Jest autorką książek Blizny po ukąszeniu (2005), Jak wierzą uczeni: rozmowy z profesorami (2010) i Rody uczone: kreski do szkicu (2013)

W 2000 otrzymała wyróżnienie jury Nagrody im. Profesora Hugona Steinhausa, a w 2010 nagrodę Totus w kategorii „Osiągnięcia w dziedzinie kultury chrześcijańskiej”[1]. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi (2011)[2].

PrzypisyEdytuj