Magdalena Fręch

polska tenisistka

Magdalena Fręch (ur. 15 grudnia 1997 w Łodzi) – polska tenisistka, reprezentantka kraju w rozgrywkach Pucharu Billie Jean King, wielokrotna mistrzyni Polski seniorów[1][2][3][4][5].

Magdalena Fręch
Ilustracja
Magdalena Fręch (2023)
Państwo

 Polska

Data i miejsce urodzenia

15 grudnia 1997
Łódź

Wzrost

171 cm

Gra

praworęczna, oburęczny backhand

Zakończenie kariery

aktywna

Trener

Andrzej Kobierski

Gra pojedyncza
Wygrane turnieje

0 WTA, 1 WTA 125, 6 ITF

Najwyżej w rankingu

42 (26 lutego 2024)

Australian Open

4R (2024)

Roland Garros

2R (2018, 2023)

Wimbledon

3R (2022)

US Open

2R (2023)

Gra podwójna
Wygrane turnieje

0 WTA, 4 ITF

Najwyżej w rankingu

174 (8 sierpnia 2022)

Wimbledon

3R (2022)

Strona internetowa

Fręch zwyciężyła w sześciu singlowych i czterech deblowych turniejach rangi ITF. 26 lutego 2024 awansowała na najwyższą pozycję rankingu WTA w singlu w karierze – 42. zaś 8 sierpnia 2022 miała najlepsze miejsce w deblu – 174.

Kariera tenisowa edytuj

Kariera juniorska edytuj

Fręch swoją karierę tenisową rozpoczęła w wieku 6 lat. W rozgrywkach juniorskich zadebiutowała podczas turnieju w Poznaniu w sierpniu 2011 roku, gdzie w pierwszej rundzie przegrała z Darją Kasatkiną 2:6, 1:6. Pierwszy znaczący sukces osiągnęła w trakcie turnieju w Szawle, gdzie w grze podwójnej dziewcząt w parze z Justyną Pająk dotarła do finału. Kolejnym ważnym osiągnięciem było dotarcie do ćwierćfinału gry pojedynczej podczas turnieju w Gdyni. W marcu 2013 roku podczas turnieju w Trnawie dotarła do finału w grze pojedynczej i pokonała w nim Annę Vrbenską 6:1, 6:3, osiągając tym samym pierwszy tytuł na kortach juniorskich. W styczniu 2014 roku podczas międzynarodowych mistrzostwach Czech juniorów dotarła do finału gry podwójnej w parze z Anastasiją Nefedową. Swoją karierę juniorską zakończyła udziałem w US Open 2015, gdzie w grze pojedynczej przegrała w 2. rundzie z Walendini Gramatikopulu, natomiast w grze podwójnej dziewcząt odpadła w 1. rundzie. 21 września 2015 roku osiągnęła najwyższą pozycję w rankingu juniorskim – 332.

Kariera seniorska edytuj

2012 edytuj

Swoją karierę zawodową rozpoczęła od udziału w turnieju rangi ITF w Antalyi w kwietniu 2012 roku, przegrywając w trzeciej rundzie kwalifikacji do drabinki głównej turnieju. Swój debiut w drabince głównej turnieju ITF zanotowała w maju 2012 roku podczas turnieju w Warszawie, gdzie w pierwszej rundzie pokonała Aleksandrę Buczyńską, przegrywając w 2. rundzie z Caitlin Whoriskey 2:6, 1:6. Do końca roku próbowała swoich sił w kilku turniejach o puli nagród 10 oraz 25 tysięcy dolarów, nie przechodząc eliminacji. W grudniu 2012 roku przebrnęła z sukcesem eliminacje do drabinki głównej w turnieju w Antalyi, przegrywając w 2. rundzie z Ksenią Pałkiną 2:6, 0:6.

2013 edytuj

Sezon 2013 w karierze seniorskiej rozpoczęła dopiero w kwietniu, otrzymując od organizatorów dziką kartę w kwalifikacjach do turnieju rangi WTA Tour w Katowicach, przegrywając w 1. rundzie z Ralucą Olaru 0:6, 3:6. Fręch wystąpiła również w parze z Katarzyną Pyką w grze podwójnej turnieju w Katowicach, oddając walkowerem mecz parze Marta Domachowska i Alicja Rosolska. Był to debiut w rozgrywkach z cyklu WTA Tour zarówno w singlu, jak i deblu. W maju dotarła do ćwierćfinału gry pojedynczej w turnieju o puli nagród 10 tysięcy dolarów w Szarm el-Szejk, przegrywając w nim z Başak Eraydın 2:6, 1:6, równocześnie dochodząc do ćwierćfinału gry podwójnej tej imprezy w parze z Dagmarą Baskovą. W czerwcu przebrnęła kwalifikacje do turnieju o puli nagród 25 tysięcy dolarów w Ystad, przegrywając w 1. rundzie z Cornelią Lister. W lipcu otrzymała od organizatorów turnieju w Toruniu dziką kartę do turnieju głównego gry pojedynczej, przegrywając w 1. rundzie z Margalitą Czachnaszwili 4:6, 3:6. Do listopada brała udział w turniejach niższej rangi, nie przechodząc do ćwierćfinału tych imprez. W połowie listopada dotarła do ćwierćfinału gry pojedynczej turnieju w Zawadzie, przegrywając w nim z późniejszą triumfatorką Kateřiną Siniakovą.

Sezon 2013 zakończyła na 775. miejscu w rankingu WTA w grze pojedynczej.

2014 edytuj

Sezon 2014 rozpoczęła w marcu od udziału w turnieju w Heraklionie, dochodząc do ćwierćfinału tej imprezy, przegrywając w nim z późniejszą triumfatorką Deniz Khazaniuk 4:6, 6:4, 6:7(2). Dzięki zwycięstwu w mistrzostwach Polski, otrzymała dziką kartę do turnieju singlowego cyklu WTA Katowicach. W pierwszej rundzie przegrała z Yvonne Meusburger 3:6, 1:6. W deblu wystartowała w turnieju głównym razem z Zuzanną Maciejewską, lecz w pierwszym meczu przegrały z parą Shūko Aoyama i Renata Voráčová 1:6, 3:6. W maju dotarła w Zielonej Górze do ćwierćfinału gry pojedynczej oraz do półfinału gry podwójnej w parze z Maciejewską. Próbowała swoich sił w kilku turniejach o puli nagród 25 tysięcy dolarów, otrzymując od organizatorów dziką kartę w turnieju w La Marsie. W pierwszej rundzie oddała mecz przez krecz przy wyniku 1:6, 0:2, rywalizując z Izabełłą Szinikową. W lipcu dzięki dzikiej karcie wzięła udział w turnieju o puli nagród 50 tysięcy dolarów w Sobocie, ulegając w pierwszej rundzie Renacie Voráčovej 2:6, 2:6. W październiku dotarła do półfinału turnieju w Hamamatsu, przegrywając w nim z Junri Namigatą 1:6, 3:6.

Sezon 2014 zakończyła na 520. miejscu w rankingu WTA w grze pojedynczej oraz 631. miejscu w grze podwójnej.

2015 edytuj

Sezon 2015 rozpoczęła od udziału w kwalifikacjach do turnieju głównego w Andrézieux-Bouthéon, przegrywając w pierwszej rundzie z Kristýną Plíškovą. W 2015 roku tytuł mistrzyni kraju ponownie pozwolił jej na występ w turnieju rangi WTA w Katowicach. W spotkaniu pierwszej rundy uległa An-Sophie Mestach 3:6, 1:6. W deblu razem z Katarzyną Kawą w pierwszej rundzie pokonały Ralucę Olaru i Wierę Zwonariową 7:6(7), 7:6(5), zaś w ćwierćfinale przegrały z Nadiją i Ludmyłą Kiczenok 4:6, 6:4, 10–12. W maju z sukcesem przebrnęła kwalifikacje do turnieju w Fukuoce, gdzie w pierwszej rundzie turnieju głównego przegrała z Junri Namigatą 3:6, 3:6. W lipcu dotarła do finału gry podwójnej w parze z Kathariną Lehnert w Toruniu, przegrywając w nim z parą Ekaterine Gorgodze i Sopia Szapatawa 4:6, 4:6. W sierpniu dzięki dzikiej karcie wystąpiła w turnieju w Sobocie o puli nagród 75 tysięcy dolarów, przegrywając w pierwszej rundzie z Rominą Oprandi 7:6(6), 2:6, 6:7(4).

Sezon 2015 zakończyła na 490. miejscu w rankingu WTA w grze pojedynczej oraz 419. miejscu w grze podwójnej.

2016 edytuj

Sezon 2016 rozpoczęła od występu w turnieju w Daytona Beach, przegrywając w drugiej rundzie z Natalją Wichlancewą 3:6, 4:6. W marcu dotarła do finału gry pojedynczej w Nishitamie, pokonując w nim Mai Minokoshi 7:5, 6:4. Był to pierwszy tytuł singlowy w karierze Fręch. W kwietniu Fręch zadebiutowała w rozgrywkach Fed Cup przeciwko reprezentacji Chińskiego Tajpej. Rozegrała dwa mecze w grze pojedynczej, wygrała z Lee Ya-hsuan 4:6, 6:0, 6:2, przegrała natomiast z Hsu Ching-wen 2:6, 6:4, 3:6. W maju dotarła do półfinału turnieju w Båstad, dochodząc do półfinału tej imprezy. W czerwcu dotarła do ćwierćfinału w Surbiton o puli nagród 50 tysięcy dolarów, przegrywając w nim ze Stéphanie Foretz 6:2, 3:6, 5:7. W kolejnym turnieju w Ystad dotarła do półfinału w grze pojedynczej. Podczas turnieju w Ołomuńcu dotarła do półfinału gry podwójnej w parze z Pernillą Mendesovą. W sierpniu dotarła do półfinału w Middelkerke, przegrywając w nim z Walendini Gramatikopulu. We wrześniu wzięła udział w eliminacjach do turnieju rangi WTA w Seulu, przegrywając w pierwszej rundzie z Eri Hozumi 0:6, 4:6. Podczas turnieju w Toyocie dotarła do ćwierćfinału tej imprezy, przegrywając z Shiho Akitą 3:6, 6:3, 4:6. W połowie grudnia wzięła udział w turnieju rangi ITF o puli nagród 100 tysięcy dolarów w Dubaju, przegrywając w drugiej rundzie kwalifikacji z Patty Schnyder 1:6, 2:6.

Sezon 2016 zakończyła na 291. miejscu w rankingu WTA w grze pojedynczej oraz 509. miejscu w grze podwójnej.

2017 edytuj

Sezon 2017 rozpoczęła od imprezy w Stuttgarcie, przegrywając w drugiej rundzie gry pojedynczej. W kolejnym turnieju z sukcesem przeszła kwalifikacje i wzięła udział w turnieju w Andrezieux-Boutheon, przegrywając w drugiej rundzie z Ivaną Jorović 4:6, 1:6. Fręch w lutym ponownie wzięła udział w rozgrywkach Fed Cup. Wystąpiła jedynie w meczu deblowym w parze z Paulą Kanią, przeciwko reprezentantkom Gruzji. W kwietniu dotarła do finału gry podwójnej w Croissy-Beaubourg o puli nagród 60 tysięcy dolarów w parze z Manon Arcangioli, przegrywając w nim z parą Wiera Łapko i Polina Monowa 3:6, 4:6. Podczas turnieju w Stambule o puli nagród 60 tysięcy dolarów dotarła do półfinału tej imprezy, przegrywając w nim z Başak Eraydın 3:6, 2:6. W maju podczas turnieju w Båstad osiągnęła półfinał tej imprezy. W czerwcu Fręch zdobyła tytuł gry podwójnej w Manchesterze o puli nagród 100 tysięcy dolarów w parze z An-Sophie Mestach, pokonując w finale Chang Kai-chen i Marinę Erakovic 6:4, 7:6(5). W lipcu wzięła udział w kwalifikacjach do turnieju głównego rangi WTA w Bukareszcie. Pokonała w nich Anastasiję Piwowarową 6:2, 6:0, Varatchaya Wongteanchai 6:3, 6:4 oraz Tenę Lukas 6:4, 7:5, dzięki czemu zakwalifikowała się po raz pierwszy w karierze do drabinki głównej turnieju rangi WTA. W pierwszej rundzie spotkała się z Danką Kovinić i po trzysetowym pojedynku przegrała 3:6, 7:5, 3:6. Następnie wzięła udział w zawodach rangi ITF w Hechingen, gdzie dotarła do ćwierćfinału, w którym uległa Tamarze Korpatsch 2:6, 2:6. Zagrała również w turnieju tej samej rangi w Lipsku, ostatecznie triumfując w finale nad Richèl Hogenkamp 6:2, 7:6(3). Tydzień później wygrała turniej rangi ITF w Brunszwiku, w finale pokonując Olgę Saez Larrę 6:1, 2:6, 7:6(3).

Sezon zakończyła na 161. miejscu w rankingu WTA.

2018 edytuj

Sezon 2018 rozpoczęła od udziału w kwalifikacjach do Australian Open. W pierwszej rundzie kwalifikacji wygrała z Miyu Katō 6:4, 6:3. W drugiej rundzie pokonała Sofję Żuk 6:3, 4:6, 6:2. W trzeciej rundzie wygrała z Kaylą Day 6:3, 6:0 i tym samym zadebiutowała po raz pierwszy w drabince głównej Wielkiego Szlema. W 1. rundzie turnieju głównego przegrała z Carlą Suárez Navarro 7:5, 6:3. Drugi występ w turnieju wielkoszlemowym zanotowała we French Open, do którego dostała się po wygranych meczach w kwalifikacjach, pokonując w nich kolejno: Barbarę Haas, Witaliję Djaczenko i Rebekkę Šramkovą. W turnieju głównym w pierwszej rundzie pokonała wyżej notowaną Jekatierinę Aleksandrową 6:3, 3:6, 6:3, a w drugiej uległa faworytce Sloane Stephens 2:6, 2:6. Występ pozwolił jej na awans na 119. miejsce w rankingu.

Rok zakończyła na 160. miejscu w rankingu WTA.

2019 edytuj

W sezonie 2019 miała serię udanych występów w turniejach niższej rangi już na początku roku (główne drabinki Dubai Championships rangi 1000 i Charleston Open rangi 500). Wystąpiła raz w głównej drabince turnieju wielkoszlemowego – podczas US Open. Awansowała tam po zwycięskich eliminacjach, w których pokonała kolejno: Lu Jiajing, Rebekkę Šramkovą i Paulę Badosę. Z turniejem głównym pożegnała się po pierwszej rundzie, przegrywając z Laurą Siegemund 7:5, 3:6, 4:6. W połowie roku zanotowała duży spadek w rankingu po stracie punktów z ubiegłorocznego Australian Open – w sierpniu spadła na 245. miejsce.

Rok zakończyła na 188. miejscu w rankingu WTA.

2020 edytuj

W skróconym z powodu epidemii COVID-19 sezonie 2020 nie wystąpiła w żadnym turnieju wielkoszlemowym. Odniosła sukces w turnieju WTA w Pradze, dochodząc do ćwierćfinału jako tzw. szczęśliwa przegrana. W turnieju pokonała kolejno Elenę-Gabrielę Ruse 7:6(8), 6:3 oraz Arantxę Rus 6:3, 2:6, 6:4, a w ćwierćfinale uległa późniejszej zwyciężczyni Simonie Halep 2:6, 0:6. Były to jej pierwsze zwycięstwa z rzędu w turnieju głównym WTA. W zawodach cyklu ITF zdobyła swój czwarty tytuł w karierze, zwyciężając w turnieju rozgrywanym w Canberze.

Rok zakończyła na 156. miejscu w rankingu WTA.

2021 edytuj

Podobnie jak rok wcześniej w sezonie 2021 nie wystąpiła w żadnym turnieju wielkoszlemowym. Tym razem także udane występy w innych turniejach dały jej, pierwszy raz w historii, awans do pierwszej setki rankingu – 17 października 2021 po występie w 2. rundzie turnieju w Indian Wells (w pierwszej rundzie pokonała Zheng Saisai 6:1, 6:4, a w drugiej uległa Karolínie Plíškovej 5:7, 2:6) zajmowała 99. miejsce. Wystąpiła w 2. rundzie w Charleston, gdzie pokonała Grace Min 6:2, 6:4. Odniosła zwycięstwo w turnieju WTA 125 w Concord, gdzie – nierozstawiona – pokonała kolejno 6 zawodniczek, w tym w półfinale byłą wiceliderkę rankingu, Wierę Zwonariową 7:5, 6:3, a w finale Renatę Zarazúę 6:3, 7:6(4). Wystąpiła w drabince głównej turnieju WTA 500 w Chicago.

Rok zakończyła na 102. miejscu w rankingu WTA.

2022 edytuj

W sezonie 2022 po dwóch latach przerwy znów zagrała w turniejach wielkoszlemowych, i to we wszystkich czterech. W styczniu wystąpiła w turnieju głównym Australian Open (po raz pierwszy nie musząc przechodzić przez kwalifikacje), gdzie od razu trafiła na jedną z faworytek Simonę Halep, z którą przegrała 4:6, 3:6. W kolejnych miesiącach zanotowała serię dobrych występów, osiągając 2. rundę w Indian Wells, gdzie pokonała Majar Szarif 6:2, 7:5 i przegrała z Markétą Vondroušovą 1:6, 3:6. Potem wystąpiła w głównych drabinkach w turniejach: WTA 1000 w Miami – 1. runda – i WTA 500 w Charleston – 2. runda po pokonaniu w pierwszej byłej wiceliderki rankingu Petry Kvitovej po kreczu przy stanie 7:6(6), 3:2. Następnie wystąpiła w głównej drabince French Open, gdzie przegrała z była liderką WTA Angelique Kerber 6:2, 3:6, 5:7. Po występie w 2. rundzie turnieju w Eastbourne, gdzie pokonała Zheng Qinwen 6:0, 6:3, przyszedł największy jak do tej pory sukces Magdaleny Fręch: w najstarszym i najbardziej prestiżowym turnieju wielkoszlemowym – Wimbledonie osiągnęła 3. rundę, wygrywając kolejno z rozstawioną Camilą Giorgi 7:6(4), 6:1, Anną Karolíną Schmiedlovą 6:4, 6:4, a skończyła przegrywając kolejny raz z Simoną Halep 4:6, 1:6. Po tym turnieju osiągnęła najwyższą w karierze pozycję w rankingu WTA – 82. miejsce. Wczesną jesienią wystąpiła w ostatnim w roku turnieju wielkoszlemowym – US Open, przegrywając w 1. rundzie z Rebeccą Marino 2:6, 3:6.

Pierwszy raz w karierze Magdalena Fręch zagrała w jednym roku w głównych drabinkach wszystkich czterech turniejów wielkoszlemowych, a zajmowana pozycja rankingowa pozwoliła jej każdorazowo uniknąć eliminacji. Rok zakończyła na 116. miejscu w rankingu WTA.

2023 edytuj

W sezonie 2023 po niezbyt udanym początku roku (m.in. odpadnięcie w eliminacjach Australian Open) przełom nastąpił w turniejach WTA 1000 w Stanach Zjednoczonych z cyklu Sunshine Double. Najpierw w Indian Wells osiągnęła 2. rundę po zwycięstwie z Maryną Zanewśką 4:6, 6:4, 6:2 i przegranej z Uns Dżabir 6:4, 4:6, 1:6. Następnie w turnieju w Miami osiągnęła 3. rundę, zwyciężając Erikę Andriejewą 4:6, 6:1, 6:1 (w 1. rundzie miała wolny los) i przegrywając z Warwarą Graczową 1:6, 2:6. Występy te pozwoliły jej wrócić do pierwszej setki rankingu WTA. Kolejne drugie rundy w turniejach WTA 1000 zanotowała w Madrycie, wygrywając z Jasmine Paolini 6:2, 6:3 i przegrywając z Jessicą Pegulą 6:7(3), 3:6 oraz w Rzymie, gdzie pokonała Matilde Paoletti 4:6, 6:2, 7:5, a przegrała z Madison Keys 3:6, 2:6. Następnie wystąpiła w głównej drabince French Open, gdzie po wygranej z Zhang Shuai 6:1, 6:1, odpadła po porażce z Kamillą Rachimową 3:6, 4:6. Kolejne dobre wyniki zanotowała w turniejach rangi WTA 250 w Wielkiej Brytanii, w obydwu dochodząc do ćwierćfinału: najpierw w Nottingham po zwycięstwach nad Sonay Kartal 6:3, 5:7, 6:2 i Zhu Lin 6:2, 6:4 i porażce z Jodie Burrage 2:6, 6:3, 5:7, a potem w Birmingham, gdzie wygrała z Barborą Strýcovą 7:6(3), 6:1 i notowaną wówczas w pierwszej dziesiątce WTA Soraną Cîrsteą 6:3, 6:7(1), 3:6, zaś przegrała z późniejszą zwyciężczynią turnieju Jeļeną Ostapenko 6:4, 5:7, 2:6. Po tych sukcesach awansowała na najwyższe w karierze 68. miejsce w rankingu WTA. W dwóch następnych turniejach wielkoszlemowych występowała w głównej drabince, ale nie odniosła sukcesów: w Wimbledonie odpadła w 1. rundzie z Uns Dżabir 3:6, 3:6, zaś w US Open dotarła do 2. rundy po zwycięstwie nad Emmą Navarro 7:6(10), 1:6, 6:2 i przegranej z Karolíną Muchovą 3:6, 3:6. Po tym turnieju oraz następnym w San Diego zanotowała kolejny rekord życiowy i awans na 66. pozycję rankingu WTA.

W październiku wygrała swój piąty turniej ITF rangi W100 w hiszpańskim Les Franqueses del Valles, pokonując Sarę Errani 7:5, 4:6, 6:4. Sukces ten pozwolił jej zakończyć sezon najwyższym w karierze 63. miejscem w rankingu WTA.

2024 edytuj

Sezon 2024 rozpoczęła od startu w zawodach WTA 250 w Auckland, gdzie przegrała w 1. rundzie z Marie Bouzkovą[6]. W turnieju głównym Australian Open odniosła jeden z największych sukcesów życiowych, dochodząc do 4. rundy (jako najlepsza z Polek). W kolejnych spotkaniach pokonała Darię Saville 6:7(5), 6:3, 7:5, niedawną 4. zawodniczkę rankingu, rozstawioną z nr 16. Caroline Garcię 6:3, 7:6(2) oraz kwalifikantkę Anastasiję Zacharową 4:6, 7:5, 6:4, a w 4. rundzie przegrała z rozstawioną z nr 4. Coco Gauff 1:6, 2:6. Zdobycie 240 punktów rankingowych pozwoliło jej na awans na najwyższe w karierze 51. miejsce w rankingu WTA.

W cyklu turniejów rangi WTA 1000 rozgrywanych na Bliskim Wschodzie dwukrotnie dostała się do turnieju głównego, przechodząc przez eliminacje. W Dosze odpadła w pierwszej rundzie, ale w Dubaju dotarła do 3. rundy, wygrywając z wyżej notowanymi Jekatieriną Aleksandrową 7:6(2), 6:3 i Petrą Martić 6:4, 1:6, 6:2 oraz przygrywając z rozstawioną z nr 4. Jeleną Rybakiną 6:7(5), 6:3, 4:6. Po tych występach po raz pierwszy w karierze znalazła się w pierwszej pięćdziesiątce rankingu WTA, zajmując 42. miejsce.

Historia występów wielkoszlemowych edytuj

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     Qx, przegrana w x rundzie kwalifikacji

     A, brak startu

     NH, turniej nie odbył się

Występy w grze pojedynczej edytuj

Turniej 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 2023 2024 Tytuły Z–P
Australian Open A A A A A 1R Q1 Q1 A 1R Q2 4R 0 / 3 3 – 3
French Open A A A A A 2R Q1 Q1 Q3 1R 2R 0 / 3 2 – 3
Wimbledon A A A A A Q1 Q1 NH Q2 3R 1R 0 / 2 2 – 2
US Open A A A A A Q1 1R A Q1 1R 2R 0 / 3 1 – 3
Ranking na koniec roku 1008 493 459 321 166 151 198 156 102 116 63 0 / 11 8 – 11

Występy w grze podwójnej edytuj

Turniej 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 2023 2024 Tytuły Z-P
Australian Open A A A A A A A A A A A A 0 / 0 0 – 0
French Open A A A A A A A A A A A 0 / 0 0 – 0
Wimbledon A A A A A A A NH A 3R A 0 / 1 2 – 1
US Open A A A A A A A A A A A 0 / 0 0 – 0
Ranking na koniec roku 642 418 542 251 425 870 262 227 525 388 0 / 1 2 – 1

Występy w grze mieszanej edytuj

Magdalena Fręch nigdy nie startowała w rozgrywkach gry mieszanej podczas turniejów wielkoszlemowych.

Finały turniejów WTA 125 edytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2021
WTA 1000 (obowiązkowe)
WTA 1000 (nieobowiązkowe)
WTA 500
WTA 250
WTA 125

Gra pojedyncza 1 (1–0) edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 8 sierpnia 2021 Concord Twarda   Renata Zarazúa 6:3, 7:6(4)

Finały turniejów rangi ITF edytuj

turnieje z pulą nagród 100 000 $
turnieje z pulą nagród 75/80 000 $
turnieje z pulą nagród 50/60 000 $
turnieje z pulą nagród 25 000 $
turnieje z pulą nagród 15 000 $
turnieje z pulą nagród 10 000 $

Gra pojedyncza 9 (6–3) edytuj

Rezultat Data Turniej ($) Naw. Przeciwniczka Wynik
Zwyciężczyni 1. 21/03/2016 Nishitama 10 000 Twarda   Mai Minokoshi 7:5, 6:4
Zwyciężczyni 2. 20/08/2017 Lipsk 25 000 Ceglana   Richèl Hogenkamp 6:2, 7:6(3)
Zwyciężczyni 3. 27/08/2017 Brunszwik 25 000 Ceglana   Olga Sáez Larra 6:1, 2:6, 7:6(3)
Finalistka 1. 15/10/2017 Óbidos 25 000 Dywanowa   Irina Chromaczowa 1:6, 6:4, 4:6
Finalistka 2. 22/10/2017 Óbidos 25 000 Dywanowa   Anna Kalinska 3:6, 3:6
Zwyciężczyni 4. 12/01/2020 Bendigo 25 000 Twarda   Patricia Maria Țig walkower
Zwyciężczyni 5. 05/09/2021 Praga 60 000 Ceglana   Tereza Smitková 6:2, 6:1
Finalistka 3. 11/12/2022 Dubaj 100 000 Twarda   Elsa Jacquemot 5:7, 2:6
Zwyciężczyni 6. 30/10/2023 Les Franqueses del Valles 100 000 Twarda   Sara Errani 7:5, 4:6, 6:4

Gra podwójna 8 (4–4) edytuj

Rezultat Data Turniej ($) Naw. Partnerka Przeciwniczki Wynik
Finalistka 1. 29/06/2015 Toruń 25 000 Ceglana   Katharina Lehnert   Ekaterine Gorgodze
  Sopia Szapatawa
4:6, 4:6
Finalistka 2. 27/03/2017 Croissy-Beaubourg 60 000 Twarda (hala)   Manon Arcangioli   Wiera Łapko
  Polina Monowa
3:6, 4:6
Zwyciężczyni 1. 18/06/2017 Manchester 100 000 Trawiasta   An-Sophie Mestach   Chang Kai-chen
  Marina Erakovic
6:4, 7:6(5)
Zwyciężczyni 2. 21/10/2018 Joué-lès-Tours 25 000 Twarda (hala)   Bibiane Schoofs   Miriam Kolodziejová
  Jesika Malečková
5:7, 6:2, 10–3
Finalistka 3. 13/09/2020 Saint-Malo 60 000 Ceglana   Viktorija Golubic   Paula Kania
  Katarzyna Piter
2:6, 4:6
Zwyciężczyni 3. 24/10/2020 Macon 80 000 Twarda   Katarzyna Kawa   Francesca Di Lorenzo
  Jamie Loeb
7:5, 6:1
Zwyciężczyni 4. 07/11/2020 Charleston 100 000 Ceglana   Katarzyna Kawa   Astra Sharma
  Majar Szarif
4:6, 6:4, 10–2
Finalistka 4. 11/12/2022 Dubaj 100 000 Twarda   Kateryna Wołodko   Tímea Babos
  Kristina Mladenovic
1:6, 3:6

Puchar Federacji edytuj

Gra pojedyncza edytuj

Rok Runda Data i miejsce Przeciwnik Nawierzchnia Rywal Zwycięstwo/Porażka Rezultat
2016 Grupa światowa II Play-off 16–17 kwietnia 2016
Inowrocław, Polska
  Chińskie Tajpej (1:4) Twarda (hala) Lee Ya-hsuan Zwycięstwo 4:6, 6:0, 6:2
Hsu Ching-wen Porażka 2:6, 6:4, 3:6
2018 Europa/Afryka Grupa I 7–10 lutego 2018
Tallinn, Estonia
  Austria (2:1) Twarda (hala) Melanie Klaffner Porażka 3:6, 4:6
  Łotwa (1:2) Anastasija Sevastova Porażka 1:6, 2:6
  Turcja (2:1) Ayla Aksu Zwycięstwo 6:2, 6:1
  Bułgaria (2:0) Izabełła Szinikowa Zwycięstwo 7:5, 6:4
2019 6–9 lutego 2019
Zielona Góra, Polska
  Ukraina (2:1) Kateryna Kozłowa Zwycięstwo 3:6, 7:5, 6:2

Gra podwójna edytuj

Rok Runda Data i miejsce Przeciwnik Nawierzchnia Partnerka Rywalki Zwycięstwo/Porażka Rezultat
2017 Europa/Afryka Grupa I 8–11 lutego 2017
Tallinn, Estonia
  Gruzja (2:1) Twarda (hala) Paula Kania Oksana Kalasznikowa
Sopia Szapatawa
Porażka walkower
2020 Europa/Afryka Grupa I 5–8 lutego 2020
Esch-sur-Alzette, Luksemburg
  Turcja (3:0) Maja Chwalińska Ayla Aksu
İpek Öz
Zwycięstwo 6:3, 6:4

Przypisy edytuj

  1. Magdalena Fręch Mistrzynią Polski 2015 !. [dostęp 2016-04-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-16)].
  2. Rafał Smoliński: Magdalena Fręch i Igor Bujdo mistrzami Polski w tenisie ziemnym. Sportowe Fakty, 2014-08-03. [dostęp 2017-05-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-16)]. (pol.).
  3. MP – 94 Narodowe Mistrzostwa Polski Kobiet i Mężczyzn. Polski Związek Tenisowy. [dostęp 2020-07-19]. (pol.).
  4. MP – 95 Narodowe Mistrzostwa Polski Kobiet i Mężczyzn. Polski Związek Tenisowy. [dostęp 2021-07-16]. (pol.).
  5. Esvelo 96. NMP: Trzeci z rzędu tytuł Fręch, piąty w karierze. Polski Związek Tenisowy, 2022-07-16. [dostęp 2022-07-17]. (pol.).
  6. Turniej WTA w Auckland. Porażka Magdaleny Fręch w 1. rundzie. Sport TVP, 2024-01-01. [dostęp 2024-02-26]. (pol.).

Bibliografia edytuj