Magu Baoche

chiński mistrz chan ze szkoły hongzhou

Magu Baoche (chiń. 麻谷寶徹; pinyin Mágŭ Băochè; kor. 마곡보철 Magok Poch'ŏl; jap. Mayoku Hōtetsu; wiet. Ma Cốc Bảo Triệt; ur. po 720) – chiński mistrz chan ze szkoły hongzhou.

Magu Baoche
麻谷寶徹
Data urodzenia

po 720

Szkoła

hongzhou

Linia przekazu
Dharmy zen

Mazu Daoyi

Nauczyciel

Mazu Daoyi

Następca

Muyŏm Korea

Zakon

chan

Życiorys edytuj

Mayu Baoche był uczniem mistrza chan Mazu Daoyi. Jego bliskim przyjacielem był Danxia Tianran. Nauczał w klasztorze w Puzhou w prowincji Shanxi.

Pewnego razu, spacerując z Mazu, Mayu spytał: „Czym jest wielka nirvana?”
Mazu odparł: „Pośpiech.”
Mayu spytał: „Co to jest, co się spieszy?”
Mazu powiedział: „Zobacz wodę!”
Po tych słowach Mayu przebudził się.
Mistrz chan Mayu Baoche używał wachlarza.
Mnich spytał: „Natura wiatru jest wieczna i nie ma miejsca, gdzie nie dociera. Więc dlaczego mistrz używa wachlarza?”
Baoche powiedział: „Wiesz, że natura wiatru jest wieczna, ale nie wiesz, że nie ma miejsca, gdzie on nie dociera.”
Mnich powiedział: „Co jest podstawą «nie ma miejsca, gdzie nie dociera»?”
Baoche powachlował się.
Mnich pokłonił się.
Baoche powiedział: „Bezużyteczni nauczyciele i mnisi! Jest ich tysiące. Na co się nadają?”
Mnich spytał Baoche: „Jakie jest wielkie znaczenie Dharmy Buddy?”
Baoche milczał.
Później mnich spytał mistrza chan Shishuanga Qingzhu: „Co miał na myśli mistrz chan Baoche?”
Shishuang powiedział: „Jeśli gospodarz uniesie swoje złożone ręce z szacunku, to szkodzi. Wtedy ty idziesz wyciągać błoto i nosić wodę”[1].

Występuje w gong’anach 31 z Biyan lu i 16 z Congrong lu. Oba przypadki są identyczne.

Linia przekazu Dharmy zen edytuj

+ Nazwiska z listy Jinhua Jia (fragment). Uczniowie wymienieni są w porządku alfabetycznym.
x Mistrzowie, którzy wybudowali własny klasztor.

Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

Przypisy edytuj

  1. Andy Ferguson. Zen’s Chinese Heritage. The Masters and Their Teachings, s. 97, 98.

Bibliografia edytuj

  • Andy Ferguson. Zen’s Chinese Heritage. The Masters and Their Teachings. Wisdom Publications. Boston, 2000. s. 518. ISBN 0-86171-163-7.