Maksymilian Tytus Huber

uczony polski, inżynier mechanik

Maksymilian Tytus Huber (ur. 4 stycznia 1872 w Krościenku nad Dunajcem[1], zm. 9 grudnia 1950 w Krakowie) – polski naukowiec, inżynier mechanik.

Maksymilian Tytus Huber
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1872
Krościenko nad Dunajcem
Data i miejsce śmierci 9 grudnia 1950
Kraków
Zawód, zajęcie naukowiec, inżynier mechanik
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Odznaka pamiątkowa „Orlęta” Odznaka Nagrody Państwowej – awers

ŻyciorysEdytuj

Syn Maksymiliana i Marii z Rzesińskich[1]. W 1889 ukończył gimnazjum klasyczne we Lwowie, następnie podjął studia na Wydziale Inżynierii Lwowskiej Szkoły Politechnicznej, ukończone w 1895. Jako wybitny inżynier został asystentem w Katedrze Budowy Dróg i Tuneli macierzystej uczelni. Odbył roczne studia uzupełniające (studiował matematykę) na Uniwersytecie w Berlinie (1895–1896). Po powrocie obronił pracę doktorską z teorii sprężystości ciał stałych. Od 1908 był profesorem Politechniki Lwowskiej[1]. W czasie I wojny światowej służył w wojsku austriackim – bronił twierdzy Przemyśl. Lata 1915–1917 spędził w niewoli rosyjskiej. W Rosji pozostał do 1918, ucząc fizyki w polskim gimnazjum w Kazaniu i przewodnicząc Związkowi Pracowników Polskiej Sekcji Kazańskiej Rady Wygnańczej[1]. Po wojnie wrócił do pracy na Politechnice Lwowskiej. Był jej rektorem dwukrotnie: w roku akademickim 1914/15 i 1921/22[1]. W 1920 brał udział w obronie Lwowa przed bolszewikami. W 1928 opuścił Lwów i zamieszkał w Warszawie. Pracował jako kierownik Katedry Mechaniki Politechniki Warszawskiej[1]. W roku 1933 został członkiem Tymczasowego Komitetu Doradczo-Naukowego.[2]

Po dramatycznych przeżyciach w okupowanej Warszawie (powstanie warszawskie) znalazł się w obozie przejściowym dla ludności Warszawy w Pruszkowie, a później w Zakopanem. W 1945 zamieszkał w Gdańsku i organizował Politechnikę Gdańską. Podjął się kierowania dwiema katedrami oraz urządzenia laboratorium wytrzymałości i mechaniki. W 1949 zamieszkał w Krakowie i przyjął funkcję kierownika specjalnie dla niego utworzonej Katedry Wyższych Zagadnień Mechaniki w AGH.

Położył również wielkie zasługi dla rozwoju polskiej nauki i kultury, pracując społecznie w Zarządzie Kasy im. Józefa Mianowskiego, która odegrała tak doniosłą rolę w życiu społeczeństwa polskiego na przełomie XIX i XX wieku.

Prowadził teoretyczne prace badawcze z zakresu mechaniki klasycznej i wytrzymałości materiałów. Sformułował hipotezę wytężenia materiału, będącą obecnie jednym z podstawowych wzorów we wszelkich obliczeniach wytrzymałościowych.

Był doktorem honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej (1945)[3], Politechniki Warszawskiej (1947)[4] i Gdańskiej (1950)[5]. Za osiągnięcia naukowe otrzymał Nagrodę Państwową I Stopnia (1949).

Zmarł w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim (kwatera X-płd-po prawej Piwockich)[6].

Maksymilian Tytus Huber był ojcem Marii Rzepińskiej, historyka i krytyka sztuki.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UpamiętnienieEdytuj

Imię Maksymiliana Tytusa Hubera nosi Zespół Szkół Mechanicznych nr 2 w Bydgoszczy[9], Zespół Szkół nr 5 w Wałbrzychu, Zespół Szkół Elektryczno-Elektronicznych w Szczecinie[10], Zespół Szkół Chłodniczych i Elektronicznych w Gdyni[11].

PublikacjeEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, (Przedr. fotooffs., oryg.: Warszawa : Wydaw. Głównej Księgarni Wojskowej, 1938.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 266.
  2. Maciej Bossak: Tymczasowy Komitet Doradczo-Naukowy. [dostęp 2018-03-2o].
  3. Doktoraty honoris causa nadane przez AGH. agh.edu.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  4. Doktorzy honoris causa PW. pw.edu.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  5. Osoby uhonorowane tytułem doktora honoris causa PG. pg.gda.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  6. Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych, zck-krakow.pl [dostęp 2020-10-29].
  7. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 466 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym, położone w latach 1905–1918”.
  8. M.P. z 1948 r. nr 67, poz. 491 „za zasługi na polu pracy zawodowej i społecznej”.
  9. Strona główna ZSM nr 2 w Bydgoszczy
  10. Zespół Szkół Elektryczno-Elektronicznych w Szczecinie
  11. Patron, ZSCHIE [dostęp 2020-10-29].

Linki zewnętrzneEdytuj