Mandrica

wieś w Bułgarii

Mandrica (alb. Mandricë, bułg. Мандрица, gr. Μανδρίτσα)[5]wieś w południowej Bułgarii, w obwodzie Chaskowo, gminie Iwajłowgrad. Według danych Narodowego Instytutu Statystycznego, 31 grudnia 2011 roku wieś liczyła 52 mieszkańców. Miejscowość ta jest wyłącznie zamieszkana przez Albańczyków.

Mandrica
Мандрица
ilustracja
Państwo  Bułgaria
Obwód Chaskowo
Gmina Iwajłowgrad
Powierzchnia 27,148 km²
Wysokość 93 m n.p.m.
Populacja (2011)
• liczba ludności

52[1][2]
Nr kierunkowy 03665[3]
Kod pocztowy 6585[4]
Tablice rejestracyjne X
Położenie na mapie Bułgarii
Mapa konturowa Bułgarii, blisko dolnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Mandrica”
Ziemia41°23′29,76″N 26°07′55,92″E/41,391600 26,132200
Portal Bułgaria

PołożenieEdytuj

Mandrica położona jest nad prawym brzegiem Białej rzeki, we wschodniej części Rodop. Mieści się 19 km od Iwajłowgradu i 2 km od Szalonej rzeki, która stanowi granicę bułgarsko-grecką.

HistoriaEdytuj

Mandrica została założona w 1636 roku, a świadczy o tym wyryta w kamieniu data w cerkwi Sweta Nedela[6]. Według legendy, wieś została założona przez albańskich chrześcijan z Mandradżiku (dzisiejsza Grecja), dostarczający żywności dla osmańskiej armii. Konstantynopol pozwalał im na korzystanie z ziem, w zamian za płacenie danin. Większość albańskich mieszkańców, osiedlająca się w XVIII wieku, zamieszkująca ówczesną Mandricę pochodzi z okolic Korczy a w XIX wieku z rejonów Souli i Epiru. Mandricańczcy z rejonu Souli zachowali swój tradycyjny ubiór do końca XIX wieku.

W 1873 roku w Mandricy odnotowano 250 domów i 1080 mieszkańców – Albańczyków. W 1908 roku Mandricę zamieszkiwało około 3500 mieszkańców głównie Grekomanów greckojęzycznych.

Na początku XX wieku w Mandricy usytuowano bazę greckiej propagandy zbrojnej. Mandrica została wyzwolona od panowania tureckiego 15 października 1912 dzięki bułgarskiej armii podczas wojny na Bałkanach. W 1913 roku Mandrica została zajęta przez Turcję, ale dzięki umowy z Konstantynopolu miejscowość ta ponownie znalazła się w granicach Bułgarii.

W 1914 roku mieszkańcy zaczęli opuszczać Mandricę w poszukiwaniu lepszych warunków życia. W 1929 roku nastąpiła kolejna masowa fala emigracji[7].

DemografiaEdytuj

    Liczba mieszkańców
    Źródło: Национален Статистически Институт[8]

GospodarkaEdytuj

Dziś Mandrica stopniowo wyludnia się. Głównym zajęciem ludności jest jedwabnictwo, uprawa pól uprawnych i handel.

Od 2004 roku Mandrica jest włączona do trasy „Културни и исторически мистерии на Източните Родопи“ – „Kulturalne i historyczne misterie Wschodnich Rodop“.

W 2010 roku w Matocznie, Siwym kładancu i tutaj został nakręcony Mila z Marsa[9].

ZabytkiEdytuj

W Mandricy znajdują się dwie cerkwie: Sweta Nedelja i Sweti Dimityr – jedna z najstarszych cerkwi w Rodopach. Ponadto znajdują się zachowane 3-piętrowe, masywne domy w stylu greckim.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Бойка Соколова: Село Мандрица. Езиково, фолклорно-етнографско и историческо проучване. Sofia: 1968.
  • Μ. Μαραβελάκη, Α. Βακαλόπουλου.: Οι προσφυγικές εγκαταστάσεις στην περιοχή Θεσσαλονίκης. Saloniki: Ανατύπωση Εκδόσεις Βάνιας, 1993.Sprawdź autora:1.
  • Απόστολος Μαϊκίδης: Μανδρίτσα. Η κωμόπολις που έσβησε. Saloniki: Σημειώσεις – Αναμνήσεις – Παράδοσις, 1972.
  • Απόστολος Μαϊκίδης: Η βιοτεχνία στη Μανδρίτσα Αν. Θράκης. Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης, 1985-86.

Linki zewnętrzneEdytuj