Otwórz menu główne
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Mao.

Mao Anying (毛岸英, pinyin Máo Ànyīng; ur. 24 października 1922, zg. 25 listopada 1950) – najstarszy syn Mao Zedonga i jego drugiej żony Yang Kaihui, żołnierz II wojny światowej i wojny koreańskiej.

Mao Ànyīng
毛岸英
Ilustracja
Anying (po prawej) z ojcem – Mao Zedongiem
lejtnant Armii Czerwonej lejtnant Armii Czerwonej
Data i miejsce urodzenia 24 października 1922
Changsha, Chiny
Data i miejsce śmierci 25 listopada 1950
Tongch'ang, KRLD
Przebieg służby
Lata służby Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 1943–1945
Chińska Republika Ludowa 1950
Siły zbrojne Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Armia Czerwona
Chińska Republika Ludowa Chińscy ochotnicy w Korei
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
Wojna koreańska

Po rozwodzie rodziców w 1927 roku pozostał z matką w Changsha. W 1930 roku został pojmany wraz z matką przez żołnierzy Kuomintangu i musiał oglądać wykonanie na niej wyroku śmierci[1]. Po egzekucji Yang przez kilka tygodni mieszkał z babką, a następnie w 1931 roku został wywieziony do Szanghaju[1], gdzie żył na ulicy jako bezdomny żebrak[2]. Błąkając się po mieście został kilkukrotnie brutalnie pobity przez policję[3]. Dzięki pomocy lokalnych działaczy komunistycznych, którzy się nim zaopiekowali, został w 1936 roku wysłany na studia do Moskwy[2].

Podczas II wojny światowej wstąpił do Armii Czerwonej. Brał udział w walkach w Europie, w tym w wyzwalaniu Polski.

Do Chin powrócił w 1946 roku[2] i zamieszkał w Pekinie[1]. W październiku 1949 roku wziął ślub z Liu Songlin. Jego relacje z ojcem były chłodne[1].

Po wybuchu wojny koreańskiej został w 1950 roku wysłany na front jako tłumacz w armii Chińskich Ochotników Ludowych[2]. Wysocy działacze partyjni odradzali Mao Zedongowi wysyłanie własnego, najstarszego syna na front, ten jednak nie dał się przekonać, argumentując, iż jego dzieci nie zasługują na specjalne traktowanie[1]. Mao Anying zginął 25 listopada 1950 roku podczas amerykańskiego nalotu bombowego[2]. Dowodzący wojskami chińskimi w Korei Peng Dehuai poinformował Mao o śmierci syna dopiero po jakimś czasie, obawiając się jego reakcji[1]. Przewodniczący przyjął jednak śmierć syna bez emocji, mówiąc, że wojna wymaga poświęceń[4].

Pochowany jest na cmentarzu Chińskich Ochotników Ludowych w Hoech'ang (prow. P'yŏngan Południowy) w Korei Północnej[5].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Chairman Mao Zedong and General Mao Anying, Chinese Military Leaders of the Korean War (ang.). paulnoll.com. [dostęp 10 listopada 2009].
  2. a b c d e Jakub Polit: Chiny. Warszawa: Wydawnictwo Trio, 2004, s. 404. ISBN 83-88542-68-0.
  3. Jean-Christophe Brisard, Claude Quetel: Dzieci dyktatorów, Znak Horyzont, 2015, s. 78. ​ISBN 978-83-240-3420-8​.
  4. Chairman Mao Zedong comments on the death of General Mao Anying (ang.). paulnoll.com. [dostęp 10 listopada 2009].
  5. Chinese delegation pays tribute to martyrs buried in DPRK (ang.). kp.chineseembassy.org, 6 maja 2010. [dostęp 9 czerwca 2011].