Otwórz menu główne

Marceli Szarota (ur. 26 kwietnia 1876 w Warszawie, zm. 23 grudnia 1951 w Otwocku) – polski dziennikarz i dyplomata, delegat rządu RP przy Komisji Międzysojuszniczej w Kłajpedzie (1919–1921), redaktor naczelny "Gazety Lwowskiej" (1927–1935).

ŻyciorysEdytuj

W 1900 przystąpił do PPS, za działalność socjalistyczną był więziony (1900–1901). W latach 1901–1907 przebywał we Francji i Szwajcarii, był członkiem paryskiego oddziału PPS. W 1908 uzyskał doktorat z filozofii na Uniwersytecie w Berlinie. Po powrocie do Polski pracował jako dziennikarz. W 1914 zaciągnął się do Legionów Polskich, podczas I wojny światowej reprezentował obóz niepodległościowy jako wysłannik w Skandynawii, następnie po 1918 był wysłannikiem MSZ w Chorwacji i Słowenii oraz radcą i chargé d’affaires w Wiedniu (1919–1921). Sprawował funkcję delegata rządu RP przy Komisji Międzysojuszniczej w Kłajpedzie (1921–1923) oraz zastępcy chargé d’affaires w Charkowie (1923–1924) – de facto posła przy rządzie Ukraińskiej SRR. W 1924 został zwolniony z pracy w MSZ i poświęcił się dziennikarstwu. Stał na czele redakcji "Gazety Lwowskiej" (1927–1935). W II połowie lat 30. pracował w Polskim Związku Zachodnim.

Był mężem pisarki Eleonory Kalkowskiej (1883-1937), ojcem germanistki Elidy Marii Szaroty (1904-1994) i ekonomisty Ralfa Szaroty (1906-1994) oraz dziadkiem historyka Tomasza Szaroty (ur. 1940).

Był wolnomularzem, należał do paryskiej loży "Agni".

Patrz także: Rodzina Szarotów

BibliografiaEdytuj

  • Ludwik Hass, Masoneria polska XX wieku. Losy, loże, ludzie, Wyd. 2, rozsz. i uzup., Kopia, Warszawa 1996, s. 484 (nota biograficzna)