Marcin Freyman

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Marcin Stanisław Freyman (ur. 31 stycznia 1898 w Bachmaczu, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Marcin Stanisław Freyman
major dyplomowany kawalerii major dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1898
Bachmacz
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki II Korpus Polski w Rosji
2 Pułk Ułanów Grochowskich
2 Dywizja Kawalerii
Mazowiecka Brygada Kawalerii
Stanowiska szef sztabu brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Ordre de l'Etoile Noire Chevalier ribbon.svg

ŻyciorysEdytuj

Marcin Stanisław Freyman urodził się 31 stycznia 1898 w Bachmaczu, w powiecie konotopskim ówczesnej guberni czernihowskiej, w rodzinie Aleksandra i Olgi z Kwaśnickich[1]. Ukończył (zdając maturę) Szkołę Handlową w Żytomierzu.

Od 1917 służył w II Korpusie Wschodnim. Należał także do Polskiej Organizacji Wojskowej.

W 1918 zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego, został przydzielony do 2 pułku ułanów, w którego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za bohaterstwo w czasie szarży dowodzonego przez Marcina Freymana plutonu kawalerii na bolszewickie stanowiska karabinów maszynowych pod wsią Kaniewo, które zdobył wraz z jeńcami, przyczyniając się do utrzymania wyrwy w linii nieprzyjaciół, został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari nr. 4706.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1920 i kontynuował służbę w 2 pułku ułanów w Suwałkach[2][3]. W grudniu 1927 roku został powołany z Oddziału II Sztabu Generalnego do złożenia egzaminu przedwstępnego do Wyższej Szkoły Wojennej[4]. W 1928 roku znajdował się w dyspozycji komendanta kadry oficerów kawalerii[5]. Z dniem 1 listopada 1928 roku został przeniesiony do 2 pułku ułanów[6][7]. W grudniu 1929 roku, po ukończeniu kursu próbnego i odbyciu „przepisanego stażu liniowego” został powołany na dwuletni Kurs 1929/31 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[8]. Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie[9][10] na stanowisko I oficera sztabu[1]. W czerwcu 1934 roku został przeniesiony do 1 pułku szwoleżerów w Warszawie[11]. Od 1935 służył w Departamencie Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[1]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 26. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[12]. W 1937 został mianowany szefem sztabu Mazowieckiej Brygady Kawalerii w Warszawie[13]. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej.

11 września pod Czernikiem Brygada prowadziła walkę z niemiecką 11 Dywizją Piechoty gen. por. Maxa Bocka, nacierającą na Mińsk Mazowiecki. W czasie walk major Marcin Freyman został ranny. Na stanowisku szefa sztabu zastąpił go kpt. dypl. Paweł Gill.

Marcin Stanisław Freyman w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[14]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 119.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 603, 687.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 545, 609.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927 roku, dodatek nr 2.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 333, 356.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 352.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 311.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 375.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 322.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 153, 494.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 161.
  12. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 344.
  13. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 131, 541.
  14. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  15. Dekret Wodza Naczelnego L. 3373 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)
  16. a b c Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 131.
  17. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 238

BibliografiaEdytuj