Otwórz menu główne

Marek Czarnecki

polityk polski, prawnik
Zobacz też: Marek Janusz Czarnecki.

Marek Aleksander Czarnecki (ur. 22 marca 1959 w Chorzowie) – polski prawnik (adwokat), polityk, były wojewoda bialskopodlaski, od 2004 do 2009 poseł do Parlamentu Europejskiego.

Marek Czarnecki
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1959
Chorzów
Poseł do PE VI kadencji
Okres od 20 lipca 2004
do 13 lipca 2009
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna

ŻyciorysEdytuj

Wykształcenie i praca zawodowaEdytuj

W 1983 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1986 studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych tego uniwersytetu. Odbył w Siedlcach aplikację sędziowską (1988) i adwokacką (1990). Prowadził własną praktykę adwokacką w międzynarodowej kancelarii prawniczej „Ole Nielsen & Partners”, napisał wspólnie z Lidią Bagińską komentarz do prawa wekslowego i czekowego[1].

Od maja 1998 do września 2000 był prezesem zarządu Ruchu S.A., a w latach 2000–2001 wiceprezesem Agencji Mienia Wojskowego. Następnie otworzył w Warszawie wraz z Lidią Bagińską własną kancelarię prawną.

Działalność politycznaEdytuj

W wyborach parlamentarnych w 1997 kandydował bez powodzenia do Sejmu z listy Akcji Wyborczej Solidarność, z rekomendacji Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego[2]. Od 23 grudnia 1997 do 31 grudnia 1998 zajmował stanowisko wojewody bialskopodlaskiego. Wstąpił później do Polskiego Porozumienia Chrześcijańskich Demokratów i z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy w 2001 ponownie bezskutecznie kandydował do Sejmu[3].

W 2003 został doradcą prawnym, a następnie członkiem Samoobrony RP[4]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004, otrzymawszy 43 609 głosów zdobył z jej listy w okręgu mazowieckim mandat deputowanego. Pracował w Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego. Początkowo pozostawał niezrzeszony, następnie wstąpił do frakcji Unia na rzecz Europy Narodów. Był członkiem komitetu wyborczego Andrzeja Leppera jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2005[5]. W 2006 kandydował na urząd prezydenta m.st. Warszawy[6]. Zajął ostatnie (10.) miejsce, zdobywając 1096 głosów (0,16%)[7].

W styczniu 2008 wystąpił z Samoobrony RP i przeszedł do Stronnictwa „Piast”[8]. W czerwcu 2008 opuścił to ugrupowanie i wszedł w Parlamencie Europejskim w skład grupy Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję z ramienia koalicji Porozumienie dla Przyszłości (jako bezpartyjny kandydat z nominacji Partii Demokratycznej). W 2010 wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego, gdzie przez kilka lat pełnił funkcję członka rady naczelnej[9]. W 2014 przeszedł do Polski Razem i był jej kandydatem w wyborach do Parlamentu Europejskiego[10]. Już jako bezpartyjny w wyborach w 2019 otworzył listę kandydatów Koalicji Bezpartyjni i Samorządowcy do Sejmu w okręgu siedleckim[11].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj