Otwórz menu główne

Marek Czekalski (ur. 6 czerwca 1953 w Łodzi) – polski polityk, samorządowiec, inżynier włókiennik. Od 1994 do 1998 prezydent Łodzi.

Marek Czekalski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1953
Łódź
Prezydent Łodzi
Okres od 13 lipca 1994
do listopada 1998
Przynależność polityczna Unia Wolności
Poprzednik Grzegorz Palka
Następca Tadeusz Matusiak
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Działalność w PRLEdytuj

Po ukończeniu technikum chemicznego pracował w „Polanilu”. Działał w Związku Młodzieży Socjalistycznej, był też członkiem PZPR[1].

W 1978 związał się z Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR”. W 1980 uczestniczył w tworzeniu „Solidarności”. Wybrany na przewodniczącego Ogólnopolskiej Sekcji Włókienniczej związku i członka zarządu regionu. Był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów w Gdańsku. Brał udział w dystrybucji wydawnictw drugiego obiegu. Po wprowadzeniu stanu wojennego internowany przez okres roku, później zwolniony z pracy. Rozpoczął działalność w konspiracyjnych strukturach związku, m.in. w Komisji Interwencji i Praworządności, organizował pomoc dla osób represjonowanych z powodów politycznych[2].

Ukończył studia na Politechnice Łódzkiej. Założył Łódzkie Towarzystwo Inicjatyw Społecznych.

Działalność od 1989Edytuj

W 1989 działał w Wojewódzkim Komitecie Obywatelskim. W 1990 został wybrany na radnego łódzkiej rady miejskiej. Koordynował prezydencką kampanię wyborczą Tadeusza Mazowieckiego. Należał do Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna[2], po powstaniu Unii Demokratycznej został jej przewodniczącym w województwie łódzkim, którą to funkcję pełnił przez dwie kadencje.

W latach 1993–1994 był prezesem zarządu Zakładów Wyrobów Obiciowych VERA S.A.

Po wyborach samorządowych w 1994 został powołany na urząd prezydenta Łodzi z ramienia koalicji Unii Wolności (i skupionych wokół niej organizacji startujących w tych wyborach jako komitet „Nowa Łódź”) oraz Łódzkiego Porozumienia Obywatelskiego. Sojusz ten rozpadł się po dwóch latach, kiedy to ŁPO przeszło do opozycji, a Marek Czekalski stworzył nowy zarząd miasta przy nieformalnym poparciu SLD. Urząd prezydenta Łodzi sprawował do końca tej kadencji samorządu (1998).

Rok wcześniej objął stanowisko przewodniczącego łódzkiej Unii Wolności, którą to funkcję pełnił do 2001. Był także członkiem władz krajowych UW. W 1998 został ponownie łódzkim radnym, a następnie wiceprzewodniczącym rady miejskiej.

W czerwcu 2001, na kilka miesięcy przed wyborami parlamentarnymi, w których miał otwierać okręgową listę kandydatów UW do Sejmu, Marek Czekalski został zatrzymany i następnie tymczasowo aresztowany pod zarzutem rzekomego przyjęcia łapówki za ułatwienie inwestorom budowy centrum handlowego M1[3] (tymczasowe aresztowanie uchylono już po dwóch tygodniach)[4]. Postępowanie karne toczyło się w różnych instancjach przez blisko 10 lat, ostatecznie w lutym 2011 Marek Czekalski (nieprzyznający się do sprawstwa[5]) został prawomocnie uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu[6][7][8].

W 2007 zatrudniony jako wicedyrektor ds. administracyjnych w łódzkim Muzeum Tradycji Niepodległościowych, a w 2010 w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym. W 2013 wszedł w skład rady programowej Centrum Dialogu im. Marka Edelmana.

W 1999 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[9].

PrzypisyEdytuj

  1. Anna Kulik, Katarzyna Pastuszko, Wzloty i upadki Marka Czekalskiego, „Dziennik Łódzki” z 14 lipca 2001
  2. a b Marek Czekalski w Słowniku „Niezależni dla kultury 1976–89”. [dostęp 2011-06-11].
  3. Byli prezydenci Łodzi aresztowani. gazeta.pl, 24 czerwca 2001. [dostęp 2011-06-11].
  4. Zostało złożone poręczenie majątkowe oraz poręczenia osobiste m.in. przez Marka Edelmana, Tadeusza Mazowieckiego i Jacka Kuronia (por. Afera Marka Cz.. „Przegląd” nr 43/2002. [dostęp 2011-06-11].).
  5. Proces prezydenta Czekalskiego. gazeta.pl, 7 listopada 2002. [dostęp 2011-06-11].
  6. Czekalski uniewinniony. wyborcza.pl, 28 lipca 2007. [dostęp 2011-06-11].
  7. Sprawa Czekalskiego do powtórki. gazeta.pl, 21 maja 2008. [dostęp 2011-06-11].
  8. Czekalski niewinny, reszta walczy. Wyrok w poniedziałek. gazeta.pl, 10 maja 2012. [dostęp 2012-05-11].
  9. M.P. z 2000 r. nr 5, poz. 99