Otwórz menu główne

Marek Ruszczyc (1934-1992[1]) – polski pisarz, dziennikarz i reporter. W swych publikacjach książkowych zajmował się głównie problematyką historyczną.

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Andrzej Strug, Warszawa: "Książka i Wiedza", 1962.
  • Awanturnicy i szarlatani, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1979.
  • Biografie spod ciemnej gwiazdy, Katowice : "Śląsk", 1989.
  • Bohater spod Racławic, Warszawa: "Nasza Księgarnia", 1985.
  • Dzieje rodu i fortuny Branickich, Warszawa: "Delikon", 1991.
  • Generał Ignacy Prądzyński 1792-1850, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1968.
  • Jak zginął Mikołaj II?, Warszawa: "Alfa", 1991.
  • Kobiety fatalne, Warszawa: "Foox", 1991, Warszawa: "Świat Książki", 1999.
  • Krwawa Joanna, Widmo Rasputina, Warszawa: "Libra", 1991.
  • Napoleon i Józefina, Warszawa: "Delikon", 1991.
  • Niepospolite kobiety. Legenda i historia, Warszawa : "Nasza Księgarnia", 1980 (kilka wznowień).
  • Opowieść o Orle Białym, Warszawa: "Nasza Księgarnia", 1981, 1988.
  • Pierwszy prezydent Gabriel Narutowicz, Warszawa: "Książka i Wiedza", 1967.
  • Polacy czasów niewoli, Warszawa: Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, 1987.
  • Portrety ze swastyką, Warszawa 1963.
  • Potomkowie generała, Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1986.
  • Rasputin - niekoronowany car Rosji, Warszawa: "Polonia", 1991.
  • Romanse sprzed lat, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1977.
  • Strzały w "Zachęcie", Katowice: "Śląsk", 1987.
  • Szlakiem kosynierów, Warszawa: Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1971.
  • Walerian Łukasiński, Warszawa: Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1963, 1969[1].

PrzypisyEdytuj