Maria Krzysztof Byrski

polski orientalista (indolog), nauczyciel akademicki

Maria Krzysztof Byrski (ur. 12 stycznia 1937 w Wilnie[1]) – polski orientalista, indolog, nauczyciel akademicki, profesor nauk humanistycznych, ambasador RP w Indiach (1993–1996).

Maria Krzysztof Byrski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1937
Wilno
Ambasador RP w Indiach
Okres od 1993
do 1996
Poprzednik Juliusz Biały
Następca Krzysztof Mroziewicz
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Jest synem Ireny Byrskiej i Tadeusza Byrskiego. W czasach studenckich kierował sekcją młodzieży warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. W 1960 ukończył studia indologiczne na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1961–1966 mieszkał w Indiach, w 1966 obronił pracę doktorską na Banaras Hindu University. Następnie pracował na Uniwersytecie Warszawskim. W 1978 habilitował się.

Podczas wydarzeń sierpniowych w 1980 przyłączył się do skierowanego do władz komunistycznych apelu 64 naukowców, literatów i publicystów o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami[2]. W tym samym roku współtworzył w Uniwersytecie Warszawskim NSZZ „Solidarność” i został przewodniczącym organizacji związkowej na Wydziale Neofilologii. Po ogłoszeniu stanu wojennego był członkiem podziemnej Komisji Uczelnianej NSZZ „Solidarność”. Od 1990 był radcą Ambasady RP w Delhi, a w latach 1993–1996 kierował placówką jako ambasador. 14 lipca 1992 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. Został profesorem w Katedrze Azji Południowej na Wydziale Orientalistycznym UW, a także dyrektorem Centrum Badań nad Eurazją w stołecznym Collegium Civitas.

Uzyskał członkostwo w Komitecie Nauk o Kulturze, Komitecie Nauk Orientalistycznych oraz Komitecie Etyki Polskiej Akademii Nauk. Był sekretarzem Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk. Został członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Przez wiele lat był członkiem zarządu warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. W 2010 walne zebranie członków zwyczajnych nadało mu godność członka honorowego KIK, został też członkiem kapituły nagrody „Pontifici – Budowniczemu Mostów”.

Jest autorem licznych publikacji. Przełożył z sanskrytu na język polski Manusmryti, czyli traktat o zacności oraz Kamasutrę, czyli traktat o miłowaniu (obie pozycje wydane w języku polskim w 1985).

OdznaczeniaEdytuj

W 2006 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[3], a w 2012 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj