Otwórz menu główne

Maria Wiercińska

polska aktorka, reżyser, profesor zwyczajny

Maria Wiercińska z domu Serkowska (ur. 27 lutego 1902 w Łodzi, zm. 12 listopada 1976 w Warszawie) – polska aktorka, reżyser teatralny, telewizyjny i radiowy.

Maria Wiercińska
Data i miejsce urodzenia 27 lutego 1902
Łódź Polska
Data i miejsce śmierci 12 listopada 1976
Warszawa Polska
Zawód aktorka, reżyser teatralny
Współmałżonek Edmund Wierciński
Lata aktywności 1925-1968
Zespół artystyczny
Teatr Reduty, Teatr Nowy w Poznaniu
Grób Marii Wiercińskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Pochodzenie i wykształcenieEdytuj

Jej rodzicami byli Stanisław Serkowski, lekarz, i Władysława z Frankowskich. Od 1915 uczęszczała do Gimnazjum. im. Cecylii Plater-Zyberkówny w Warszawie. W 1920 zdała egzamin maturalny. Od 15 sierpnia do 1 listopada 1920 była sanitariuszką w szpitalu wojskowym Polskiego Czerwo­nego Krzyża. W styczniu 1921 rozpoczęła studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W tym samym czasie kształciła się przez rok na Kursach Wokalno-Dramatycznych H.J. Hryniewiec­kiej. We wrześniu 1922 została przyjęta do Instytutu Reduty wraz z grupą studenckiego Koła Sztuki Dramatycznej, pod kierunkiem Edmunda Wiercińskiego. 24 lipca 1925 poślubiła go i przyjęła nazwisko męża.

Kariera aktorskaEdytuj

Od 1925 roku należała, wraz z mężem do zespołu Re­duty w Warszawie oraz w Wilnie. W sezonie 1924/1925 była członkiem kierownictwa Teatru Reduty. W 1925 uczestniczyła w występach Reduty na Łotwię: w Rydze, Dźwińsku oraz Rzeczycy. Od września 1927, wraz z częścią byłych aktorów teatru, pracowała przez jeden sezon w Teatrze No­wym w Poznaniu, gdzie bardzo często wystawiano sztuki wyjazdowe w innych teatrach całego kraju. Teatr Nowy wraz z Marią Wiercińską w składzie grał sztuki między innymi w Gnieźnie, Bydgoszczy, Toruniu, Łodzi, i Warszawie). Od września 1928 wraz z częścią członków grupy występowała także w Teatrze Miejskim w Łodzi. W latach 1930-1933 i 1934-1939 była związana z teatrami kierowanymi przez Leona Schillera, gdzie do wybuchu II wojny światowej zagrała około czterdziestu ról.

Kariera naukowaEdytuj

W latach 1936–1939 prowadziła na Wydziale Aktorskim PIST-u naukę recytacji wiersza.

W 1938 była przewodniczącą jury konkursu recytator­skiego w YMCA. W 1939 uczestniczyła jako re­cytatorka w ogólnopolskim zjeździe pisarzy na Zaolziu. Podczas II wojny światowej pracowała w Warszawie jako nauczycielka w Szkole Mechanicznej R. Wolframa (1940–1941) oraz w Miejskiej Szkole Baletowej (1941–1944), wykładała recytację wierszy na wszystkich kursach tajnego PIST-u . Uczyła języka polskiego oraz techniki wyrazistości scenicznej. Prowadziła też w różnych szkołach zajęcia świet­licowe, wykładała sztukę żywego słowa, udzielała prywatnych lekcji retoryki i recytacji. Od jesieni 1952 do maja 1970 uczyła w warszawskim PWST na Wydziałach reżyserskim i aktorskim. 1 lipca 1956 uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, a od 27 listopada 1958 była profesorem zwyczajnym. Od 15 lutego 1957 (oficjalnie od 1 kwietnia) do 1 września 1961 pełniła funkcję dziekana wydziału aktorskiego.

Kariera radiowaEdytuj

Od 1 sierpnia 1945 należała do zespołu Teatru Wojska Polskiego w Łodzi. W pierwszym sezonie kierowała estradą poetycką. Zrealizowała dwa z sześciu przygotowanych programów: "Na gruzach dom" oraz "Listy Cho­pina". Jednocześnie wykładała do 1949 na wszystkich wydziałach w łódzkiej Państwowego Instytut Sztuki Teatralnej i PWST. W 1946-1947 przygotowała pięć słuchowisk radiowych, m.in. "Prometeusza w okowach" i "Wandę" C K. Norwida. W 1949-1952 pracowała w Teatrach Dramaty­cznych we Wrocławiu pełniąc funkcję kierownika działu recytacji, a w ostatnim sezonie reżysera.

Została pochowana w grobie rodzinnym na Cmentarzu wojskowym na Powązkach razem z mężem Edmundem (kwatera B2 rząd 7 grób 27)[1].

Wybrana filmografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Miejsce pochówku. [dostęp 2018-09-06].

BibliografiaEdytuj