Otwórz menu główne

Marian Antoni Jerzy Łowiński pseud. Maryśka (ur. 20 grudnia 1901 w Warszawie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – polski harcerz, harcmistrz, komendant Śląskiej Chorągwi Harcerzy, kapitan dyplomowany Wojska Polskiego.

Marian Antoni Jerzy Łowiński
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1901
Warszawa
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Stopień harcerski harcmistrz
Organizacja harcerska Związek Harcerstwa Polskiego
komendant Śląskiej Chorągwi Harcerzy
Okres sprawowania od 1928
do 1930
Następca Jan Grzbiela
członek NRH
Okres sprawowania od 1933
do 1939
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”
Marian Łowiński
Maryśka
kapitan dyplomowany piechoty kapitan dyplomowany piechoty
Przebieg służby
Lata służby 1920, 1922–1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Grudziądzka Kompania Szturmowa,
75 Pułk Piechoty (II RP),
18 Dywizja Piechoty (II RP),
Sztab Generalny Wojska Polskiego
Stanowiska komendant szkoły podoficerskiej (przy 75 pp),
oficer operacyjny (w 18 DP)
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa,
kampania wrześniowa

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Od 1912 roku mieszkał w Warszawie, gdzie uczył się w Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego. Wstąpił tam do 2 Warszawskiej Drużyny Harcerzy (2 WDH) im. Tadeusza Reytana[1].

W 1915 roku z rodziną został ewakuowany do Moskwy. Uczył się tam w gimnazjum Kazimierza Kulwiecia i po powrocie do Polski w 1918 roku kontynuował naukę w warszawskim gimnazjum Kulwiecia. W tymże roku został drużynowym działającej tam 26 WDH im. Dionizego Czachowskiego (był nim do 1920 roku). W 1919 roku podjął pracę w Komendzie Warszawskiej Chorągwi Męskiej[1].

14 lipca 1920 roku zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. Walczył w szeregach Grudziądzkiej Kompanii Szturmowej. Został zwolniony z wojska 25 października 1920 roku i kontynuował naukę w gimnazjum i działalność harcerską. W 1922 roku zdał maturę. Do 1925 roku był drużynowym 2 WDH, w latach 1923–1925 kierował Wydziałem Drużyn Stołecznych w Komendzie Warszawskiej Chorągwi Męskiej[1].

W okresie sierpień 1922 – lipiec 1923 uczył się w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, po czym kontynuował naukę w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Od 1925 roku służył w stacjonującym w (dzisiejszym) Chorzowie 75 pułku piechoty. W listopadzie tego roku został hufcowym w Śląskiej Chorągwi Harcerzy. W maju 1926 roku, po krótkim pobycie w Warszawie, został kierownikiem Wydziału Przysposobienia Wojskowego Śląskiej Chorągwi Męskiej. Od 17 sierpnia 1926 roku był dowódcą szkoły podoficerskiej przy 75 pp[2].

W marcu 1927 roku został członkiem Zarządu Śląskiego Oddziału ZHP, w okresie od marca 1928 roku do 24 stycznia 1929 roku sprawował funkcję sekretarza Zarządu Oddziału i zastępcy komendanta, a od 25 kwietnia 1928 roku do października 1930 roku był komendantem Śląskiej Chorągwi Harcerzy. Od 1933 roku do wybuchu wojny był członkiem Naczelnej Rady Harcerskiej[2].

W październiku 1930 roku został służbowo przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza w Osowcu[2].

W latach 1932–1934 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 listopada 1934 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do dowództwa 18 Dywizji Piechoty w Łomży na stanowisko I oficera sztabu. Od 1938 roku pracował w Sztabie Generalnym[2].

We wrześniu 1939 roku miał być ewakuowany wraz ze Sztabem Naczelnego Wodza do Rumunii, jednak z częścią oficerów pozostał w Polsce. Został internowany przez Armię Czerwoną i osadzony w obozie w Starobielsku, a następnie rozstrzelany w Charkowie. Spoczywa w Bołogoje koło Charkowa[3].

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia majora[4]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Marian Łowiński był synem Karola i Wincentyny Józefy z Krajewiczów (1875–1940). Był najstarszym spośród pięciorga rodzeństwa, miał rodzeństwo: Barbarę (1903–1941) zamężną Kohman, Stefana (1908–1965), Annę (1912–1987) zamężną Świętochowską i Jerzego (1918–1979).

W 1932 roku ożenił się z Wandą Jordan (1900–1959), harcmistrzynią, komendantką Śląskiej Komendy Żeńskiej (1922–1926), komendantką Śląskiej Komendy Męskiej (1922–1928), przewodniczącą Zarządu Oddziału Śląskiego ZHP (1927–1934). Mieli syna Michała (1935–2000), polskiego konsula w Brazylii w latach 80.[3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Czylok i Loska 2012 ↓, s. 129.
  2. a b c d Czylok i Loska 2012 ↓, s. 130.
  3. a b c Czylok i Loska 2012 ↓, s. 131.
  4. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  5. Czylok i Loska 2012 ↓, s. 129–131.

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Czylok, Eugeniusz Loska: Łowiński Marian. W: Harcerski Słownik Biograficzny. Janusz Wojtycza (red.). T. 3. Warszawa: Muzeum Harcerstwa i Marron Edition, 2012, s. 129–131. ISBN 978-83-60405-83-3.