Marian Balicki

Marian Balicki (ur. 13 lutego 1952 w Dobkowicach, zm. 5 marca 2019 w Stalowej Woli) – polski duchowny rzymskokatolicki, poeta.

Marian Balicki
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1952
Dobkowice
Data i miejsce śmierci 5 marca 2019
Stalowa Wola
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 5 czerwca 1977

ŻyciorysEdytuj

Praca naukowaEdytuj

W latach 1967–1971 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Radymnie. W 1979 roku ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Przemyślu. Święcenia kapłańskie przyjął dnia 5 czerwca 1977 r. W roku 1993 uzyskał tytuł magistra teologii na KUL, następnie licencjat z pedagogiki rodziny w 1994 r. Doktorat uzyskał na Wydziale Teologii KUL w Lublinie, z teologii pastoralnej. Wykładowca w Wydziale Zamiejscowym Nauk o Społeczeństwie KUL w Stalowej Woli oraz Politechnice Radomskiej w Radomiu. Zajęcia z zakresu literatury regionalnej i ludowej, etyki.

Praca duszpasterskaEdytuj

Jako wikariusz pracował w parafii: Stobierna, w Stalowej Woli w parafii pw. Matki Bożej Królowej Polski oraz w Nowej Dębie w parafii pw. Matki Bożej Królowej Polski. Jako proboszcz posługiwał w parafii: Tarnobrzeg-Wielowieś, w Nisku w parafii pw. św. Józefa i od 2008 r. w Stalowej Woli w parafii pw. Św. Floriana. Pełnił przez dwie kadencje urząd Dziekana Dekanatu Nisko (1992 -2008), od 2018 r. był wicedziekanem Dekanatu Stalowa Wola. Był diecezjalnym duszpasterzem środowisk twórczych. Animatorem życia religijnego i kulturowego. Szczególną jego pasją stała się poezja[1].

Odznaczenia, tytuły, wyróżnieniaEdytuj

  • 1993 - kanonik honorowy Kapituły Konkatedralnej w Stalowej Woli
  • 2002 – godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości
  • 2009 – Honorowy Obywatel Gminy i Miasta Nisko[2]
  • 2018 – nagroda Gałązki Sosny, nagrody w dziedzinie kultury w Stalowej Woli, Kategoria literatura

Tomiki poetyckieEdytuj

- „Pisanka Wielkanocna”, Tarnobrzeg - Wielowieś 1987; - „Pan Homo”, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 1992; - „Ślad Obecnego”, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 1993; - „Czas Pieśni”, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 1995; - „U stóp nieba”, Wydawnictwo WSD, Rzeszów 1996. (zbiorek); - „Rondo czasu”, Wydawnictwo „Sztafeta”, Stalowa Wola 1999; - „Pocałunek Promienia”, Wydawnictwo „Sztafeta” Stalowa Wola 2001; - „Ogród śpiewających marzeń”, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2002. (zbiorek)[3]; - „Uśmiech anioła”, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2008; - „Obudzi nas Słowo”, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2013; - „W stronę słońca”, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2014; - „Czas na miłość”, Stalowa Wola 2018.

Zmarł 5 marca 2019 roku. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Stalowej Woli w kwaterze K / B / 6

PrzypisyEdytuj

  1. M. Bobula, Poezja u stóp nieba, „Gość Niedzielny” Edycja sandomierska 38(2005) z 18 września 2005, s. 11
  2. Uchwała Rady Miasta Nisko nr XXXIII/337/2009 z dn. 20 sierpnia2009 r., https://www.nisko.pl/miasto/poznaj-miasto/1109-honorowy-obywatel-2
  3. Z. Ożóg-Winiarska, Poetycki „hortulus animae” ks. dra Mariana Balickiego, „Pedagogika Katolicka” 20(2017)1, s. 226-135

BibliografiaEdytuj

  • Bobula M., Poezja u stóp nieba, „Gość Niedzielny” Edycja sandomierska 38(2005) z 18 września 2005, s. 11.
  • Ożóg-Winiarska Z., Poetycki „hortulus animae” ks. dra Mariana Balickiego, „Pedagogika Katolicka” 20 (2017) 1, s. 226-135.
  • Uchwała Rady Miasta Nisko nr XXXIII/337/2009 z dn. 20 sierpnia2009 r., https://www.nisko.pl/miasto/poznaj-miasto/1109-honorowy-obywatel-2.