Otwórz menu główne

Marian Korczak (ur. 8 września 1897 w Wilnie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Marian Korczak
Ilustracja
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 8 września 1897
Wilno
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne I Korpus Polski w Rosji
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 10 Pułk Ułanów Litewskich
7 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich
25 Pułk Ułanów Wielkopolskich
7 Pułk Ułanów Lubelskich
Stanowiska adiutant
dowódca szwadronu
kwatermistrz
zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

ŻyciorysEdytuj

Urodził się jako syn Józefa i Marii z domu Michałowska. Od 1907 uczył się w szkole realnej w Petersburgu, gdzie w 1914 zdał maturę, a następnie w tym mieście rozpoczął naukę w Instytucie Inżynierii Dróg i Komunikacji. Po wybuchu I wojny światowej 14 listopada 1914 przystąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego (tzw. „Dowborczycy”), a później wraz z jednostką powrócił do Polski.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. W 1919 ukończył Szkołę Oficerską w Dęblinie, w 1919 Kurs ciężkich karabinów maszynowych w Jabłonnie, od 1921 do 1923 Centralną Szkołę Kawalerii w Grudziądzu. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której został dwa razy ranny: 20 maja 1920 pod Tuczą i 4 października 1920 pod Kajdanowem. W 1932 kurs w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.

Został awansowany do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W późniejszych latach awansowany do stopnia majora i podpułkownika. 11 października 1926 roku został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii i przydzielony do składu osobowego generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, generała brygady Juliusza Rómmla na stanowisko oficera ordynansowego[1]. 5 listopada 1928 roku został przeniesiony do 10 pułku Ułanów Litewskich w Białymstoku, w którym był adiutantem[2]. 12 marca 1933 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. W tym samym miesiącu został przeniesiony do 1 pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego[4]. W lipcu 1935 roku został przeniesiony do 7 pułku strzelców konnych wielkopolskich w Poznaniu na stanowisko kwatermistrza[5]. Później został zastępcą dowódcy 25 pułku Ułanów Wielkopolskich w Prużanie i od 1938 roku zastępcą dowódcy 7 pułku Ułanów Lubelskich w Mińsku Mazowieckim.

Uprawiał jeździectwo. Był wielokrotnym uczestnikiem i zwycięzcą konkursów hippicznych.

Po wybuchu II wojny światowej 1939, w okresie kampanii wrześniowej zastępcą dowódcy 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich. Brał udział w walkach w szeregach Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939, został aresztowany przez Sowietów 27 września 1939 koło Władypola w drodze do granicy z Węgrami. Był osadzony w Samborze, Szepietówce, Putywlu, skąd został przewieziony do obozu w Kozielsku[6]. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu.

W 1930 jego żoną została Zofią Korybut-Daszkiewicz (zm. 1976), z którą miał córkę Marię.

UpamiętnienieEdytuj

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[7]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[8].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” Marian Korczak został uhonorowany poprzez zasadzenie Dębu Pamięci w Gnieźnie.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 11 października 1926 roku, s. 335.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 341.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 14 marca 1933 roku, s. 46.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 83.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 96.
  6. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 225. ISBN 83-7001-294-9.
  7. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  8. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 5 sierpnia 2014].

BibliografiaEdytuj