Otwórz menu główne

Marian Dominik Warmuzek (ur. 27 stycznia 1895 w Krakowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Marian Warmuzek
Ilustracja
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1895
Kraków
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne c. k. Obrona Krajowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Strzelców Podhalańskich
PKU Jasło w Sanoku
70 Pułk Piechoty
Państwowy Urząd Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego
Stanowiska oficer instrukcyjny
referent
komendant obwodowy PW
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 27 stycznia 1895 jako syn Jana i Józefy z domu Nycz. Kształcił się w C. K. Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie w 1913 ukończył VI klasę[1], a w trakcie nauki w VII klasie wystąpił ze szkoły 14 maja 1914[2].

Podczas I wojny światowej 1914-1918 walczył w szeregach c. k. Obrony Krajowej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 roku. W 1918 roku jego oddziałem macierzystym był Pułk Strzelców Nr 32[3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego dekretem z 1 listopada 1918 z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 maja 1918[4]. Otrzymał przydział z dniem 1 listopada 1918 do 20 pułku piechoty[5]. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej 1918-1921 w szeregach 2 pułku Strzelców Podhalańskich.

W okresie pokoju służył w nadal tej jednostce: 1923[6], 1924 jako oficer nadetatowy[7] (w 1924, 1925 był oficerem instrukcyjnym Powiatowej Komendy Uzupełnień Jasło w Sanoku[8][9]), w 1928[10], 1932[11]. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[12][13][14][15]. W latach 20. został instruktorem oddziału Związku Strzeleckiego w Sanoku[16]. W latach 20. był dyrygentem chóru oficerskiego przy sanockim pułku[17]. 24 maja 1924 uczestniczył w zjeździe komitetów powiatowych wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego w Przemyślu[18]. W 1925 był komendantem grupy I obozów letnich Przysposobienia Wojskowego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X[19]. Wraz z kpt. Tadeuszem Ochęduszką był także przydzielony do nauki w sanockim gnieździe Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku, gdzie działał osobny oddział Przysposobienia Wojskowego[20]. Prowadził zajęcia terenoznawstwa i kartografii dla harcerzy sanockiego hufca[21][22]. Był inicjatorem budowy stadionu piłkarskiego w Sanoku (wraz z nim por. Roman Folwarczny)[23]. W 1933 był komendantem obwodowym Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego[24]. W 2 Pułku Strzelców Podhalańskich służył do 1933[25]. Następnie został oficerem 70 pułku piechoty w Pleszewie[26], w którym był komendantem obwodowym WFi PW.[27][28][29][30]. Uczestniczył w spotkaniu organizacyjnym Koła Związku Oficerów Rezerwy RP w Jarocinie, zawiązanego 9 maja 1937[31]. Według z stanu z marca 1939 był kierownik referatu sportu Komendy Naczelnej Legii Akademickiej w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego[32]. Był żonaty[29].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

UpamiętnienieEdytuj

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia majora[33]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[34].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

  • Aleksander Kolasiński – także kapitan Wojska Polskiego i oficer 2 Pułku Strzelców Podhalańskich szkolący sanockich harcerzy, również zamordowany w Charkowie

PrzypisyEdytuj

  1. Sprawozdanie Dyrektora C. K. Gimnazyum Nowodworskiego czyli Św. Anny w Krakowie za rok szkolny 1913. Kraków: 1913, s. 86.
  2. Sprawozdanie Dyrektora C. K. Gimnazyum Nowodworskiego czyli Św. Anny w Krakowie za rok szkolny 1914. Kraków: 1914, s. 90.
  3. Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 119, 345.
  4. 1302. Dekret. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 991, Nr 41 z 12 kwietnia 1919. 
  5. 1334. Rozkaz. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 1001, Nr 41 z 12 kwietnia 1919. 
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 379.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 328.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1333.
  9. Informator Powszechny Rzeczypospolitej Polskiej z Kalendarzem P. P. na Rok 1925. Warszawa: 1925, s. 360.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 102.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 419.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 363.
  14. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 196.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 45.
  16. Jan Rajchel: Powojenny oddział Z. S. w Sanoku. W: Jednodniówka wydana z racji jubileuszu 25-lecia istnienia i działalności Związku Strzeleckiego na terenie Sanoka i ziemi sanockiej 1908–1933. Sanok: 21 maja 1933, s. 14.
  17. Stanisław Piekarski: Domy Żołnierza Polskiego. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1997, s. 81. ISBN 83-85389-15-6.
  18. Zjazd delegatów Komitetów Pow. wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego. „Ziemia Przemyska”, s. 3, Nr 23 z 7 czerwca 1923. 
  19. Jednodniówka obozowa. Obozy letnie przysposobienia wojskowego D. O. K. X.. Przemyśl: 1925, s. 1.
  20. Tadeusz Miękisz: Zarys historii Tow. Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku w 50-tą rocznicę jego istnienia. Sanok: Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, 1939, s. 28.
  21. XXXVI. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofji w Sanoku za rok szkolny 1921/1922. Sanok: 1922, s. 11.
  22. Czesław Mazurczak: Harcerstwo Sanockie 1910–1949. Kraków: Harcerska Oficyna Wydawnicza, 1990, s. 70.
  23. Andrzej Tarnawski. Mecze na „Sigociu”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 6, Nr 17 (488) z 10-20 czerwca 1989. 
  24. Marian Warmuzek: Jednodniówka wydana z racji jubileuszu 25-lecia istnienia i działalności Związku Strzeleckiego na terenie Sanoka i ziemi sanockiej 1908–1933. Sanok: 21 maja 1933, s. 29-30.
  25. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty – 1 lipiec 1933 r.. Warszawa: 1933, s. 41.
  26. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty – 5 czerwiec 1935 r.. Warszawa: 1935, s. 39.
  27. Wiadomości bieżące. „Aktualne zagadnienia W. F. i P. W.”. „Kurier Średzki:”, s. 3, Nr 49 z 25 kwietnia 1935. 
  28. Wiadomości bieżące. Walny zjazd delegatów Związku Strzeleckiego. „Kurier Średzki:”, s. 2, Nr 55 z 11 maja 1935. 
  29. a b Z Wielkopolski. Jarocin. Pożegnanie pułk. dypl. Mozdyniewicza. „Nowy Kurier”, s. 7, Nr 269 z 21 listopada 1935. 
  30. Z Wielkopolski. Jarocin. Z Komitetu Powiatowe W. F. i P. W.. „Nowy Kurier”, s. 7, Nr 30 z 6 lutego 1936. 
  31. Kronika Jarocińska. Założenie Koła Zw. Oficerów Rez. R. P.. „Nowy Kurier”, s. 7, Nr 107 z 12 maja 1937. 
  32. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 444-445.
  33. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  34. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 2017-10-01].

BibliografiaEdytuj