Otwórz menu główne

Marian Stanisław Wieroński[1] (ur. 2 sierpnia 1896, zm. 2 czerwca 1948) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Marian Stanisław Wieroński
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data urodzenia 2 sierpnia 1896
Data i miejsce śmierci 2 czerwca 1948
Edynburg
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 3 Pułk Strzelców Podhalańskich
Korpus Kadetów Nr 3
2 Pułk Strzelców Podhalańskich
3 Batalion Strzelców
1 Samodzielna Brygada Spadochronowa
Batalionu Strzelców Podhalańskich
1 Brygada Strzelców
3 Brygada Strzelców
Stanowiska oficer instrukcyjny
dowódca batalionu
dowódca brygady piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
front zachodni
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Krzyż Walecznych (od 1941) Srebrny Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Marian Stanisław Wieroński urodził się 2 sierpnia 1896. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1386. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 81 pułk piechoty[2]. W latach 20. pozostawał oficerem 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku-Białej[3][4][5]. W listopadzie 1924 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Targ na stanowisko oficera instrukcyjnego[6][7]. W marcu 1926 roku, w związku z likwidacją stanowiska oficera instrukcyjnego, został przydzielony do macierzystego pułku[8]. 27 stycznia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 46. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. Do lata 1934 roku pełnił służbę w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu[10][11]. 20 września 1930 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu szkolnego[12]. 7 czerwca 1934 roku ogłoszono jego przeniesienie do 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku na stanowisko dowódcy batalionu[13][14][15]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 53. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Przed 1939 został dowódcą 3 batalionu strzelców w Rembertowie[16].

Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w czasie kampanii wrześniowej na stanowisku dowódcy 3 batalionu strzelców do 11 września 1939. Po klęsce wojny obronnej i agresji ZSRR na Polskę przedostał się na Zachód. Został oficerem Wojska Polskiego we Francji. W stopniu podpułkownika był dowódcą 9 Pułku Piechoty podczas kampanii francuskiej w 1940[17]. Później wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Od września 1941 w stopniu podpułkownika był dowódcą I batalionu 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej, sformowanej w Wielkiej Brytanii. 16 stycznia 1942 roku objął dowództwo 1 batalionu Strzelców Podhalańskich[18]. Z dniem 10 maja 1942 roku został przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie[19]. 6 maja 1943 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 Brygady Strzelców[20]. Do 24 sierpnia 1944 roku, w stopniu pułkownika, dowodził 3 Brygadą Strzelców[21][22]. Walczył w bitwie o Mont Ormel.

Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 2 czerwca 1948 i został pochowany na cmentarzu Corstorphine Hill w szkockim Edynburgu[23].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W 1935 dokonano zmiany imienia z Marian Zbigniew na Marian Stanisław. Stwierdzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 8, s. 57, 1 czerwca 1935. 
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 61.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 382, 417.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 330, 360.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 103, 193.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 122 z 18 listopada 1924 roku, s. 682.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1342.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 8.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 24.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 36, 810.
  11. Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 29.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 293.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 158.
  14. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 27 w tym roku zajmował 37. lokatę na liście starszeństwa oficerów piechoty.
  15. Edward Zając: Szkice z dziejów Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1998. ISBN 83-909787-0-9.
  16. Obiekt 19 – Wille oficerskie. lepszyrembertow.pl. [dostęp 2015-08-18].
  17. Kryska-Karski i Barański 1971 ↓, s. 62.
  18. Rozkazy dzienne 1942 ↓, s. 22.
  19. Rozkazy dzienne 1942 ↓, s. 212.
  20. Rozkazy dzienne 1943 ↓, s. 99.
  21. Obsada personalna 1 Dywizji Pancernej na przełomie sierpnia i września 1944 r.. brukselanato.msz.gov.pl. [dostęp 2015-08-18].
  22. Mark Davis: 1st Polish Armoured Division (ang.). fireandfury.com. [dostęp 2015-08-18].
  23. Polish War Grave - Edinburgh, Scotland Marian Stanisław Wieroński (ang.). derekcrowe.com. [dostęp 2015-08-18].
  24. Grudziński 1990 ↓, s. 262.
  25. Grudziński 1990 ↓, s. 285.

BibliografiaEdytuj