Marina Kaljurand z domu Rajevskaja (ur. 6 września 1962 w Tallinnie) – estońska polityk, dyplomata i badmintonistka, w latach 2015–2016 minister spraw zagranicznych Estonii, posłanka do Parlamentu Europejskiego IX kadencji.

Marina Kaljurand
Ilustracja
Kaljurand w 2011
Data i miejsce urodzenia 6 września 1962
Tallinn
Minister spraw zagranicznych Estonii
Okres od 16 lipca 2015
do 12 września 2016
Poprzednik Keit Pentus-Rosimannus
Następca Jürgen Ligi
Odznaczenia
Order Gwiazdy Białej III Klasy (Estonia) Order Herbu Państwowego III Klasy (Estonia)
Marina Kaljurand i Barack Obama w Gabinecie Owalnym, 9 września 2011

ŻyciorysEdytuj

Lata młodości i edukacjaEdytuj

Urodziła się w 1962 w Tallinnie w rodzinie Rosjanki i Łotysza[1][2]. W 1986 ukończyła cum laude licencjackie studia prawnicze na Uniwersytecie w Tartu, w 1992 ukończyła estońską szkołę dyplomacji (Eesti Diplomaatide Kool) na kierunku stosunki międzynarodowe, a w 1995 została magistrem prawa międzynarodowego i dyplomacji, kończąc Fletcher School of Law and Diplomacy[3].

Kariera sportowaEdytuj

W 1975 zaczęła trenować badminton[4]. Była wielokrotną medalistką mistrzostw Estonii w tej dyscyplinie. W 1978 zdobyła brązowy medal w grze pojedynczej, w 1979 wywalczyła złoto w deblu, srebro w singlu i brąz w mikście, w 1980 zdobyła srebrny medal w grze podwójnej i brązowy w grze podwójnej oraz mieszanej, w 1981 została mistrzynią kraju w deblu i wicemistrzynią w mikście, w 1982 wywalczyła złoto w grze podwójnej i srebro w grze pojedynczej oraz mieszanej, w 1983 zdobyła złoty medal w deblu, srebrny w singlu i brązowy w mikście, w 1985 została wicemistrzynią kraju w grze mieszanej, w 1986 wywalczyła złoto w deblu i srebro w mikście, w 1988 zdobyła złoty medal w grze mieszanej, w 1990 wywalczyła srebro w mikście i brąz w deblu, a w 1991 zdobyła złoty medal w grze pojedynczej i brązowy w grze mieszanej[5]. Ponadto w latach 1978–1991 była członkinią narodowej reprezentacji Estonii[4].

Działalność zawodowa i politycznaEdytuj

W latach 1996–1999 pełniła funkcję doradcy w Ambasadzie Estonii w Helsinkach. W latach 1999–2001 była dyrektorem generalnym departamentu prawnego estońskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W latach 2002–2005 pracowała jako podsekretarz stanu w MSZ ds. prawnych i konsularnych. W latach 2004–2006 była ambasadorem nierezydującym w Izraelu, w latach 2005–2008 pełniła funkcję ambasadora Estonii w Rosji, a od 2007 do 2011 zajmowała stanowisko ambasadora nierezydującego w Kazachstanie. W latach 2008–2011 była podsekretarzem stanu w MSZ ds. zagranicznych relacji ekonomicznych i pomocy rozwojowej. W 2011 została ambasadorem Estonii w Stanach Zjednoczonych, akredytowanym także na terytorium Kanady (do 2013) i Meksyku[3][6]. Stanowisko to zajmowała do września 2014[7].

15 lipca 2015 została mianowana ministrem spraw zagranicznych Estonii[8][9][10], a następnego dnia została zaprzysiężona[11]. We wrześniu 2016 ogłosiła zamiar kandydowania na urząd prezydenta Estonii. Gdy Estońska Partia Reform premiera Taaviego Rõivasa odmówiła udzielenia jej poparcia, podała się do dymisji ze stanowiska ministra[12], kończąc urzędowanie 12 września 2016.

W tym samym miesiącu kandydowała na prezydenta w głosowaniu przeprowadzanym w kolegium wyborców, które zwołano, gdy estoński parlament w sierpniu w trzech głosowaniach nie był w stanie dokonać wyboru. W głosowaniu otrzymała 75 głosów, zajmując czwarte miejsce za Siimem Kallasem, Allarem Jõksem i Mailis Reps[13].

W 2018 dołączyła do Partii Socjaldemokratycznej[14]. W 2019 uzyskała mandat posłanki do Zgromadzenia Państwowego XIV kadencji[15]. Następnie w tym samym roku została wybrana na eurodeputowaną IX kadencji[16].

OdznaczeniaEdytuj

Życie osobisteEdytuj

Jej mężem jest Kalle Kaljurand, z którym ma córkę Kaisę i syna Kristjana. Deklaruje biegłą znajomość języków estońskiego, angielskiego i rosyjskiego[3] oraz średnio zaawansowaną znajomość języka fińskiego[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Ardo Kaljuvee: Marina Kaljurand – Eesti hääl Moskvas (est.). delfi.ee, 2007-05-12. [dostęp 2015-07-19].
  2. Без дураков: Марина Кальюранд (ros.). echo.msk.ru, 2008-06-25. [dostęp 2015-07-19].
  3. a b c Curriculum vitae Marina Kaljurand (ang.). ensemble.illinois.edu. [dostęp 2015-07-19].
  4. a b Kaljurand, Marina (est.). esbl.ee. [dostęp 2015-07-19].
  5. Marina Kaljurand (Marina Rajevskaja) (est.). sport24.ee. [dostęp 2015-07-19].
  6. a b Marina Kaljurand CV (est.). estemb.org. [dostęp 2015-07-19].
  7. E. Marmei nimetamine ja M. Kaljuranna tagasikutsumine (est.). riigiteataja.ee, 2014-09-10. [dostęp 2015-07-19].
  8. President of the Republic appointed Marina Kaljurand to the office of Minister of Foreign Affairs (ang.). president.ee, 2015-07-15. [dostęp 2015-07-19].
  9. Kaljurand appointed foreign minister (ang.). err.ee, 2015-07-15. [dostęp 2015-07-19].
  10. Министром иностранных дел Эстонии назначена Марина Кальюранд (ros.). svoboda.org, 2015-07-15. [dostęp 2015-07-19].
  11. Marina Kaljurand sworn in as new foreign minister of Estonia (ang.). postimees.ee, 2015-07-16. [dostęp 2015-07-19].
  12. Marina Kaljurand steps down as foreign minister, announces presidential candidacy (ang.). err.ee, 2016-09-09. [dostęp 2016-09-14].
  13. Postimehe otseblogi ja saade Estoniast: president jäi jälle valimata! (est.). postimees.ee, 2016-09-24. [dostęp 2016-10-02].
  14. Social democrats convince Kaljurand to join (ang.). postimees.ee, 2018-06-04. [dostęp 2019-07-10].
  15. Elected members of the Riigikogu (ang.). rk2019.valimised.ee, 2019-03-04. [dostęp 2019-03-04].
  16. Rõivas not going to Brussels, admits Isamaa did better than expected (ang.). err.ee, 2019-05-27. [dostęp 2019-05-29].
  17. Eesti Vabariigi teenetemärgid – Marina Kaljurand – Valgetähe III klassi teenetemärk (est.). president.ee. [dostęp 2015-07-19].
  18. Eesti Vabariigi teenetemärgid – Marina Kaljurand – Riigivapi III klassi teenetemärk (est.). president.ee. [dostęp 2015-07-19].