Otwórz menu główne

Markus Wasmeier

niemiecki narciarz alpejczyk

Markus Wasmeier (ur. 9 września 1963 w Schliersee) – niemiecki narciarz alpejski, dwukrotny mistrz olimpijski, dwukrotny medalista mistrzostw świata oraz zdobywca Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji Pucharu Świata w supergigancie.

Markus Wasmeier
Markus Wasmeier
Data i miejsce urodzenia 9 września 1963
Schliersee, RFN
Klub SC Schliersee
Debiut w PŚ 5.02 1983, St. Anton
(49. – zjazd)
Pierwsze punkty w PŚ 29.01 1984, Ga-Pa
(10. – kombinacja)
Pierwsze podium w PŚ 11.12 1984, Sestriere (2. – gigant)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 9.02 1986, Morzine
(supergigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
Złoto Lillehammer 1994 Supergigant
Złoto Lillehammer 1994 Gigant
Mistrzostwa świata
Złoto Bormio 1985 Gigant
Brąz Crans-Montana 1987 Supergigant
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1985/1986
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1986/1987
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1985/1986
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1986/1987
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1985/1986
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1988/1989
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1991/1992

KarieraEdytuj

W zawodach Pucharu Świata Markus Wasmeier zadebiutował 5 lutego 1983 roku w St. Anton, gdzie zajął 49. miejsce w zjeździe. Pierwsze punkty zdobył blisko rok później, 29 stycznia 1984 roku w Garmisch-Partenkirchen, zajmując dziesiąte miejsce w kombinacji. W sezonie 1983/1984 punkty zdobył jeszcze jeden raz, 20 marca 1984 roku w Oppdal, gdzie był piąty w supergigancie. W klasyfikacji generalnej dało mu to 61. miejsce. Pierwsze podium w zawodach tego cyklu wywalczył 11 grudnia 1984 roku w Sestriere, zajmując drugie miejsce w gigancie. W zawodach tych rozdzielił na podium reprezentującego Luksemburg Marka Girardellego i Maxa Julena ze Szwajcarii. Jeszcze siedmiokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, jednak nie stawał już na podium. Sezon 1984/1985 zakończył na dziesiątym miejscu w klasyfikacji generalnej, piątym w kombinacji i dziewiątym w gigancie. W 1985 roku wystąpił także na mistrzostwach świata w Bormio, gdzie zdobył pierwszy medal na arenie międzynarodowej. Zwyciężył wtedy w gigancie, wyprzedzając bezpośrednio Szwajcara Pirmina Zurbriggena i Marka Girardellego. Zajął tam również siódme miejsce kombinacji i dwudzieste w zjeździe.

Przez dwa kolejne zajmował trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W tym czasie aż osiemnaście razy stawał na podium, odnosząc przy tym sześć zwycięstw: 9 lutego 1986 roku w Morzine, 16 marca 1986 roku w Whistler, 16 grudnia 1986 roku w Val d'Isère i 11 stycznia 1987 roku w Garmisch-Partenkirchen był najlepszy w supergigancie, 9 lutego 1986 roku w Morzine zwyciężył w kombinacji, a 17 stycznia 1987 roku w Wengen wygrał zjazd. W sezonie 1985/1986 wyprzedzili go tylko Girardelli i Zurbriggen, a Niemiec zdobył jedyną w karierze Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji supergiganta. W tym samym sezonie był też drugi za Zurbriggenem w klasyfikacji kombinacji. W kolejnym sezonie oprócz trzeciego miejsca w klasyfikacji generalnej Wasmeier zajął także trzecie miejsce w klasyfikacji supergiganta, w obu przypadkach ulegając tylko Zurbriggenowi i Girardellemu. Z mistrzostw świata w Crans-Montana w 1987 roku wrócił z brązowym medalem w supergigancie. Był też między innymi piąty w kombinacji i dziewiąty w zjeździe.

Najważniejszym punktem sezonu 1987/1988 były igrzyska olimpijskie w Calgary. Nie stanął tam na podium, zajmując między innymi szóste miejsce w biegu zjazdowym i siódme w kombinacji. W zawodach pucharowych trzykrotnie plasował się w najlepszej trójce, w tym 10 stycznia 1988 roku w Val d'Isère odniósł kolejne zwycięstwo w supergigancie. W klasyfikacji generalnej był tym razem szósty, w klasyfikacji supergiganta zajął drugą pozycję, a w kombinacji był czwarty. Podobne wyniki osiągał w sezonie 1988/1989, który ukończył na szóstej pozycji. W klasyfikacji supergiganta zajął szóste miejsce, a w kombinacji był drugi za Girardellim. Mistrzostwa świata w Vail w 1989 roku nie przyniosły mu jednak medalu. Najlepsze wyniki uzyskał tam w supergigancie i kombinacji, które ukończył na piątych miejscach.

Kolejne pucharowe zwycięstwo odniósł dopiero 17 marca 1991 roku w Lake Louise, wygrywając supergiganta. W sezonie 1990/1991 punkty zdobył jeszcze tylko jeden raz, zajmując jedenaste miejsce w kombinacji w Kitzbühel. Ostatecznie został sklasyfikowany na 40. pozycji, co było jego najsłabszym wynikiem od 1984 roku. Na przełomie stycznia i lutego 1991 roku startował na mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm, jednak ponownie nie zdobył medalu. Jego najlepszym wynikiem było tam trzynaste miejsce w supergigancie. Ostatnie pucharowe sukcesy osiągał w sezonie 1991/1992, kiedy trzykrotnie stawał na podium. Najpierw zwyciężył w zjeździe 11 stycznia 1992 roku w Garmisch-Partenkirchen, następnie dwa tygodnie później w Wengen był drugi w tej samej konkurencji, a 2 lutego 1992 roku w Saint-Gervais-les-Bains zajął trzecie miejsce w gigancie. W pozostałych startach w PŚ już nigdy nie stanął na podium. Wyniki te pozwoliły mu zająć siódme miejsce w klasyfikacji generalnej, szóste w klasyfikacji zjazdu oraz trzecie w kombinacji, za Paulem Accolą ze Szwajcarii i Austriakiem Hubertem Strolzem. Na igrzyskach olimpijskich w Albertville w lutym 1992 roku jego najlepszym wynikiem było czwarte miejsce w zjeździe. Walkę o medal przegrał tam z Austriakiem Güntherem Maderem o 0,15 sekundy.

Największe sukcesy Wasmeier osiągnął w 1994 roku, kiedy zdobył dwa medale podczas igrzysk olimpijskich w Lillehammer. Starty rozpoczął od zajęcia 36. miejsca w zjeździe. Dwa dni później nie ukończył rywalizacji w kombinacji, jednak w kolejnym starcie, supergigancie, okazał się najlepszy. Niemiec zwyciężył z przewagą 0,08 sekundy nad Tommym Moe z USA i 0,40 sekundy nad Norwegiem Kjetilem André Aamodtem. Na koniec wystąpił w gigancie, w którym po pierwszym przejeździe zajmował trzecie miejsce ze stratą 0,37 sekundy do prowadzącego Christiana Mayera. W drugim przejeździe także uzyskał trzeci wynik, jego łączny czas był jednak najlepszy i dał mu drugi złoty medal. Na podium wyprzedził o 0,10 sekundy Szwajcara Ursa Kälina i o 0,20 sekundy Christiana Mayera. W Pucharze Świata plasował się jednak poza najlepszą dziesiątką klasyfikacji generalnej. W 1994 roku zakończył karierę.

Wasmeier wielokrotnie zdobywał medale mistrzostw kraju, w tym złote w zjeździe i gigancie w latach 1986-1987 oraz supergigancie w latach 1986-1989. W 1994 roku został wybrany sportowcem roku w Niemczech. Po zakończeniu kariery pracował między innymi jako komentator dla niemieckiej stacji ARD.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
6. 15 lutego 1988   Calgary Zjazd 1:59,63 min +2,40 s   Pirmin Zurbriggen
7. 17 lutego 1988   Calgary Kombinacja 36,55 pkt +28,89 pkt   Hubert Strolz
DNF 21 lutego 1988   Calgary Supergigant 1:39,66 min -   Franck Piccard
19. 25 lutego 1988   Calgary Gigant 2:06,37 min +5,32 s   Alberto Tomba
4. 9 lutego 1992   Albertville Zjazd 1:50,37 min +0,25 s   Patrick Ortlieb
5. 11 lutego 1992   Albertville Kombinacja 14,58 pkt +18,19 pkt   Josef Polig
9. 16 lutego 1992   Albertville Supergigant 1:13,04 min +1,54 s   Kjetil André Aamodt
DNF 18 lutego 1992   Albertville Gigant 2:06,98 min -   Alberto Tomba
36. 13 lutego 1994   Lillehammer Zjazd 1:45,75 min +2,78 s   Tommy Moe
DNF 15 lutego 1994   Lillehammer Kombinacja 3:17,53 min -   Lasse Kjus
1.  17 lutego 1994   Lillehammer Supergigant 1:32,53 min
1.  23 lutego 1994   Lillehammer Gigant 2:52,46 min

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
20. 3 lutego 1985   Bormio Zjazd 2:06,68 min +3,05 s   Pirmin Zurbriggen
7. 5 lutego 1985   Bormio Kombinacja 7,67 pkt +48,37 pkt   Pirmin Zurbriggen
1.  7 lutego 1985   Bormio Gigant 2:28,90 min - -
9. 31 stycznia 1987   Crans-Montana Zjazd 2:07,80 min +1,41 s   Peter Müller
5. 1 lutego 1987   Crans-Montana Kombinacja 28,27 pkt +19,88 pkt   Marc Girardelli
3.  2 lutego 1987   Crans-Montana Supergigant 1:19,93 min +1,15 s   Pirmin Zurbriggen
13. 4 lutego 1987   Crans-Montana Gigant 2:32,38 min +2,73 s   Pirmin Zurbriggen
5. 3 lutego 1989   Vail Kombinacja 4,72 pkt +41,19 pkt   Marc Girardelli
29. 6 lutego 1989   Vail Zjazd 2:10,39 min +3,59 s   Hans-Jörg Tauscher
5. 8 lutego 1989   Vail Supergigant 1:38,81 min +0,75 s   Martin Hangl
13. 9 lutego 1989   Vail Gigant 2:37,66 min +3,66 s   Rudolf Nierlich
24. 27 stycznia 1991   Saalbach Zjazd 1:54,91 min +3,30 s   Franz Heinzer
13. 23 stycznia 1991   Saalbach Supergigant 1:26,73 min +2,98 s   Stephan Eberharter
DNF 30 stycznia 1991   Saalbach Kombinacja 16,28 pkt -   Stephan Eberharter
14. 8 lutego 1993   Morioka Kombinacja 34,22 pkt +63,70 pkt   Lasse Kjus
9. 10 lutego 1993   Morioka Gigant 2:15,36 min +2,90 s   Kjetil André Aamodt
35. 11 lutego 1993   Morioka Zjazd 1:32,06 min +3,66 s   Urs Lehmann

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Morzine9 lutego 1986 (supergigant)
  2.   Morzine9 lutego 1986 (kombinacja)
  3.   Whistler16 marca 1986 (supergigant)
  4.   Val d'Isère6 grudnia 1986 (supergigant)
  5.   Garmisch-Partenkirchen11 stycznia 1987 (supergigant)
  6.   Wengen17 stycznia 1987 (zjazd)
  7.   Val d'Isère10 stycznia 1988 (supergigant)
  8.   Lake Louise17 marca 1991 (supergigant)
  9.   Garmisch-Partenkirchen11 stycznia 1992 (zjazd)
  • 9 zwycięstw (6 supergigantów, 2 zjazdy i 1 kombinacja)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Sestriere11 grudnia 1984 (gigant) – 2. miejsce
  2.   Las Leñas18 sierpnia 1985 (zjazd) – 3. miejsce
  3.   Wiedeń30 grudnia 1985 (slalom równoległy) – 2. miejsce
  4.   Kranjska Gora3 stycznia 1986 (gigant) – 3. miejsce
  5.   Kitzbühel19 stycznia 1986 (kombinacja) – 3. miejsce
  6.   Crans-Montana3 lutego 1986 (supergigant) – 3. miejsce
  7.   Crans-Montana5 lutego 1986 (supergigant) – 2. miejsce
  8.   Åre23 marca 1986 (kombinacja) – 2. miejsce
  9.   Hemsedal28 lutego 1986 (supergigant) – 2. miejsce
  10.   Val d'Isère5 grudnia 1986 (zjazd) – 2. miejsce
  11.   Val Gardena13 grudnia 1986 (zjazd) – 3. miejsce
  12.   Alta Badia15 grudnia 1986 (gigant) – 3. miejsce
  13.   Todtnau15 lutego 1987 (gigant) – 3. miejsce
  14.   Bad Kleinkirchheim17 stycznia 1988 (kombinacja) – 2. miejsce
  15.   Beaver Creek13 marca 1988 (supergigant) – 2. miejsce
  16.   St. Anton22 grudnia 1988 (kombinacja) – 2. miejsce
  17.   Wengen20 stycznia 1989 (zjazd) – 2. miejsce
  18.   Wengen22 stycznia 1989 (kombinacja) – 3. miejsce
  19.   Aspen18 lutego 1989 (supergigant) – 2. miejsce
  20.   Kitzbühel21 stycznia 1990 (kombinacja) – 3. miejsce
  21.   Wengen25 stycznia 1992 (zjazd) – 2. miejsce
  22.   Saint-Gervais2 lutego 1992 (gigant) – 3. miejsce

BibliografiaEdytuj