Otwórz menu główne

Martin Bangemann

niemiecki polityk

Martin Andreas Bangemann (ur. 15 listopada 1934 w Wanzleben[1]) – niemiecki polityk i prawnik, działacz Wolnej Partii Demokratycznej (FDP) i jej przewodniczący w latach 1985–1988, deputowany krajowy i europejski, w latach 1984–1988 minister gospodarki, od 1989 do 1999 członek Komisji Europejskiej.

Martin Bangemann
Bundesarchiv B 145 Bild-F055742-0020, Bonn, FDP-Europawahlkampf, Bangemann.jpg
Martin Bangemann (1979)
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1934
Wanzleben
Minister gospodarki RFN
Okres od 27 czerwca 1984
do 9 grudnia 1988
Przynależność polityczna FDP
Poprzednik Otto Graf Lambsdorff
Następca Helmut Haussmann
Przewodniczący Wolnej Partii Demokratycznej
Okres od 1985
do 1988
Przynależność polityczna Wolna Partia Demokratyczna
Poprzednik Hans-Dietrich Genscher
Następca Otto Graf Lambsdorff
Odznaczenia
Krzyż Wielkiego Oficera Orderu Zasługi RFN Krzyż Wielki I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia)

ŻyciorysEdytuj

Po maturze w Emden studiował prawo na Uniwersytecie Eberharda i Karola w Tybindze oraz Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, następnie zdał państwowe egzaminy prawnicze I oraz II stopnia. Doktoryzował się w 1962, a w 1964 podjął praktykę adwokacką[2].

W 1963 dołączył do FDP. Był wiceprzewodniczącym i przewodniczącym liberałów w Badenii-Wirtembergii[2], a od 1974 do 1975 sekretarzem generalnym partii[3]. Od 1972 do 1980 i ponownie w latach 1987–1989 sprawował mandat posła do Bundestagu[2]. W 1973 delegowany do Parlamentu Europejskiego, w 1979 wszedł w skład pierwszego PE pochodzącego z wyborów, zasiadając w nim do 1984 oraz pełniąc funkcję przewodniczącego Grupy Liberalnej i Demokratycznej[1].

W latach 1984–1988 sprawował urząd ministra gospodarki w dwóch rządach Helmuta Kohla[3]. Od 1985 był jednocześnie przewodniczącym Wolnej Partii Demokratycznej[2]. W latach 1989–1999 należał do trzech kolejnych składów Komisji Europejskiej, pod kierownictwem Jacques’a Delorsa i Jacques’a Santera. W latach 1989–1993 pełnił funkcję jej wiceprzewodniczącego i odpowiadał w szczególności za rynek wewnętrzny oraz sprawy przemysłu i telekomunikacji[3]. W 1994 opublikował raport poświęcony europejskiemu społeczeństwu informacyjnemu[4]. W 2000 powołany w skład władz koncernu telekomunikacyjnego Telefónica[2].

PrzypisyEdytuj