Otwórz menu główne

Martina Ertl-Renz

niemiecka narciarka alpejska
(Przekierowano z Martina Ertl)

Martina Ertl-Renz (ur. 12 września 1973 w Bad Tölz) – niemiecka narciarka alpejska, trzykrotna medalistka olimpijska, czterokrotna medalistka mistrzostw świata oraz dwukrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli Pucharu Świata.

Martina Ertl-Renz
Data i miejsce urodzenia 12 września 1973
Bad Tölz, RFN
Klub SC Lenggries
Debiut w PŚ Sezon 1990/1991
Pierwsze punkty w PŚ 8.12 1991, Santa Caterina (10. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 15.03 1993, Hafjell
(2. miejsce – gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
Srebro Lillehammer 1994 Gigant
Srebro Nagano 1998 Kombinacja
Brąz Salt Lake City 2002 Kombinacja
Mistrzostwa świata
Złoto St. Anton 2001 Kombinacja
Złoto Bormio 2005 Drużynowo
Brąz Morioka 1993 Gigant
Brąz Sierra Nevada 1996 Gigant
Mistrzostwa świata juniorów
Srebro Geilo 1991 Gigant
Brąz Geilo 1991 Kombinacja
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1997/1998
Puchar Świata (Slalom)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1994/1995
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2000/2001
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1997/1998
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1992/1993
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1998/1999
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1997/1998
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2002/2003
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1994/1995

Spis treści

KarieraEdytuj

Pierwszy sukces w karierze Martina Ertl osiągnęła 1991 roku, kiedy podczas mistrzostw świata juniorów w Geilo zdobyła dwa medale. Najpierw zajęła drugie miejsce w gigancie, a dwa dni później była trzecia w kombinacji. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała w sezonie 1991/1992, a pierwsze punkty wywalczyła 8 grudnia 1991 roku w Santa Caterina, zajmując dziesiąte miejsce w gigancie. W kolejnych startach punktowała jeszcze trzykrotnie, jednak nie poprawiła wyniku z Santa Caterina. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie 65. miejsce. W lutym 1992 roku wzięła udział w slalomie podczas igrzysk olimpijskich w Albertville, kończąc rywalizację na piętnastej pozycji.

Na podium zawodów pucharowych po raz pierwszy stanęła 15 marca 1993 roku w Hafjell, gdzie była druga w gigancie. W zawodach tych wyprzedziła ją tylko Christina Meier-Höck, a trzecie miejsce zajęła kolejna Niemka, Katja Seizinger. Poza tym Ertl wielokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, jednak na podium już nie stanęła. Sezon 1992/1993 ukończyła na siódmym miejscu w klasyfikacji generalnej oraz trzecim w klasyfikacji giganta, w której uległa tylko Francuzce Carole Merle i Austriaczce Anicie Wachter. W tym samym roku wystartowała także na mistrzostwach świata w Morioce, zdobywając brązowy medal w gigancie. Podobnie jak w Pucharze Świata lepsze były tylko Merle i Wachter.

Pierwsze zwycięstwo w zawodach PŚ odniosła 19 marca 1994 roku w Vail, gdzie była najlepsza w gigancie. Poza tym jeszcze trzykrotnie stawała na podium i sezon 1993/1994 zakończyła na piątej pozycji. Piąta była także w klasyfikacji giganta, w klasyfikacji slalomu zajęła czwarte miejsce. Podczas igrzysk olimpijskich w Lillehammer w lutym 1994 roku zdobyła srebrny medal w gigancie. Po pierwszym przejeździe zajmowała piąte miejsce, tracąc do prowadzącej Włoszki Debory Compagnoni 0,97 sekundy. W drugim przejeździe uzyskała drugi wynik, co dało jej drugi łączny czas, o 1,12 sekundy za Compagnoni i 0,78 sekundy przed Vreni Schneider ze Szwajcarii. Na tych samych igrzyskach była też między innymi czwarta w biegu zjazdowym, przegrywając walkę o podium z Włoszką Isolde Kostner o 0,25 sekundy. Kolejne dwa zwycięstwa odniosła w sezonie 1994/1995: 15 stycznia w Garmisch-Partenkirchen wygrała slalom, a 25 lutego w Mariborze była najlepsza w gigancie. Oprócz tego na podium stanęła czterokrotnie, co dało jej czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej. Czwarta była też w gigancie, a w klasyfikacjach kombinacji i slalomu zajmowała trzecie miejsce.

Sezon 1995/1996 był jednym z najbardziej udanych w jej karierze. Niemka siedmiokrotnie stawała na podium, odnosząc przy tym cztery zwycięstwa: 16 listopada w Vail była najlepsza w supergigancie, a 8 grudnia w Val d'Isère, 21 grudnia w Veysonnaz oraz 5 stycznia w Mariborze wygrywała w gigantach. W klasyfikacji giganta wywalczyła pierwszą w karierze Małą Kryształową Kulę, w supergigancie była trzecia, a w klasyfikacji generalnej zajęła drugie miejsce, ulegając tylko Katji Seizinger. Na mistrzostwach świata w Sierra Nevada w lutym 1996 roku zdobyła kolejny brązowy medal w swej koronnej konkurencji. Tym razem wyprzedziły ją Deborah Compagnoni oraz Szwajcarka Karin Roten. Była tam także ósma w kombinacji i supergigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończyła. Z rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Sestriere wróciła bez medalu. Najlepszy wynik osiągnęła tam w gigancie, który ukończyła na dwunastej pozycji. W zawodach pucharowych na podium stanęła tylko raz: 13 marca 1997 roku w Vail była w supergigancie. W klasyfikacji generalnej była dziewiąta, w supergigancie piąta, a w klasyfikacji giganta zajęła siódme miejsce.

Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1997/1998. Ertl zgromadziła 1508 punktów, dwanaście razy stanęła na podium i odniosła pięć zwycięstw. Trzy razy triumfowała w gigancie: 10 stycznia w Bormio, 25 stycznia w Cortina d'Ampezzo i 28 stycznia w Åre, 18 stycznia w Altenmarkt im Pongau wygrała supergiganta, a 1 marca 1998 roku w Saalbach-Hinterglemm triumfowała w slalomie. W klasyfikacji generalnej ponownie była druga za Seizinger, jednak w klasyfikacji giganta zdobyła Małą Kryształową Kulę, a w klasyfikacji kombinacji była druga za kolejną rodaczką, Hilde Gerg. We wszystkich swoich startach podczas igrzysk olimpijskich w Nagano plasowała się w czołowej dziesiątce. Starty rozpoczęła od zajęcia siódmego miejsca w supergigancie, jednak sześć dni później zdobyła srebrny medal w kombinacji. Niemka uzyskała czwarty czas zjazdu do kombinacji oraz najlepszy slalomu, co dało jej drugi łączny czas, o 0,18 sekundy za Seizinger i 0,58 sekundy przed Gerg. Był to czwarty przypadek w historii igrzysk olimpijskich, kiedy całe podium w narciarstwie alpejskim zajęli reprezentanci jednego kraju (Austriacy w gigancie na ZIO 1956, Austriaczki w zjeździe na ZIO 1964 i Norwegowie w kombinacji na ZIO 1994). Następnie Ertl zajęła czwarte miejsce w slalomie, przegrywając walkę o podium z Australijką Zali Steggall o 0,24 sekundy. W rozgrywanym następnego dnia gigancie także była czwarta, tym razem walkę o brązowy medal przegrała z Seizinger o 0,11 sekundy.

W sezonie 1998/1999 nie odniosła żadnego zwycięstwa na arenie międzynarodowej. Na podium zawodów pucharowych stawała siedmiokrotnie, sześć razy na drugim i raz na trzecim miejscu. W klasyfikacji supergiganta była trzecia za Austriaczkami: Alexandrą Meissnitzer i Michaelą Dorfmeister; w klasyfikacji kombinacji była szósta, a w klasyfikacji generalnej zajęła czwarte miejsce. Poza podium plasowała się także na mistrzostwach świata w Vail/Beaver Creek w lutym 1999 roku. Najlepsze wyniki uzyskała w gigancie i supergigancie, które ukończyła na piątym miejscu. Bez zwycięstw zakończyła także sezon 1999/2000. W Pucharze Świata na podium stanęła trzy razy, najlepszy wynik osiągając 16 marca 2000 roku w Bormio, gdzie była druga w supergigancie. W klasyfikacji generalnej była dziewiąta, w zjeździe ósma, a w klasyfikacji supergiganta jedenasta.

Największy indywidualny sukces odniosła na mistrzostwach świata w St. Anton, gdzie zdobyła złoty medal w kombinacji. Po zjeździe do kombinacji była czternasta, jednak w slalomie uzyskała najlepszy czas i ostatecznie zwyciężyła, wyprzedzając Austriaczkę Christine Sponring i Włoszkę Karen Putzer. Wystartowała także w gigancie i slalomie, jednak obu konkurencji nie ukończyła. Pięciokrotnie stawała na podium zawodów Pucharu Świata, przy czym odniosła jedno zwycięstwo: 28 października 2000 roku w Sölden wygrała giganta. W klasyfikacji generalnej sezonu 2000/2001 zajęła siódme miejsce, w gigancie szóste, a w klasyfikacji slalomu była trzecia za Janicą Kostelić z Chorwacji i Szwajcarką Sonją Nef.

Najważniejszym punktem sezonu 2001/2002 były igrzyska olimpijskie w Salt Lake City. Wystartowała tam w czterech konkurencjach, najlepszy wynik osiągając w kombinacji, którą ukończyła na trzeciej pozycji. Po slalomie do kombinacji Niemka była druga, tracąc do prowadzącej Kostelić 0,50 sekundy. W zjeździe do kombinacji uzyskała siódmy wynik, co dało jej jednak trzeci łączny czas i miejsce na podium. Ostatecznie o straciła 1,88 sekundy do Kostelić oraz 0,39 sekundy do Renate Götschl. Parę dni później była między innymi piąta w slalomie, tracąc do brązowej medalistki Anji Pärson ze Szwecji 0,73 sekundy. W zawodach pucharowych ani razu nie stanęła na podium, a w czołowej dziesiątce znalazła się cztery razy. W klasyfikacji generalnej dało jej to 31. miejsce.

Mistrzostwa świata w Sankt Moritz w 2003 roku nie przyniosły jej medalu. Była tam szósta w kombinacji, dziesiąta w gigancie i jedenasta w supergigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończyła. Na podium zawodów Pucharu Świata stanęła cztery razy, jednak ani razu nie wygrała. W klasyfikacji generalnej była piąta, a w kombinacji druga, plasując się tylko za Janicą Kostelić. Podobne wyniki osiągnęła w sezonie 2003/2004, który ukończyła na siódmej pozycji. Ponownie czterokrotnie stawała na podium, odnosząc przy tym swoje ostatnie pucharowe zwycięstwo: 25 października 2003 roku w gigancie w Sölden.

Startowała jeszcze przez dwa kolejne sezony, jednak osiągała słabsze wyniki. Łącznie trzy razy stawała na podium, w tym po raz ostatni w karierze: 16 marca 2006 roku w Åre, gdzie była trzecia w supergigancie. W 2005 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Bormio, gdzie odniosła swój ostatni sukces. Wspólnie z Hilde Gerg, Florianem Eckertem, swoim bratem Andreasem, Felixem Neureutherem i Moniką Bergmann zdobyła tam złoty medal w zawodach drużynowych. W startach indywidualnych najlepiej wypadła w gigancie, który ukończyła na czwartym miejscu. Walkę o podium przegrała o 0,04 sekundy z Julią Mancuso z USA. Brała także udział w rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Turynie, gdzie jej najlepszym wynikiem była siódma pozycja w kombinacji. W 2006 roku zakończyła karierę.

Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw kraju, w tym trzynaście złotych: w supergigancie w 2003 roku, slalomie w latach 1991, 1994, 1995, 1998 i 2002 oraz gigancie w latach 1993, 1996, 1997, 2000, 2003, 2004 i 2005.

W 2005 roku wyszła za mąż za triathlonistę Svena Renza, z którym ma dwójkę dzieci[1]. Wraz z mężem prowadzi sklep z odzieżą sportową w Monachium. Regularnie pracuje także jako komentatorka zawodów narciarskich dla niemieckiej telewizji.[2].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
15. 20 lutego 1992   Albertville Slalom 1:32,68 min +3,53 s   Petra Kronberger
4. 19 lutego 1994   Lillehammer Zjazd 1:35,93 min +1,17 s   Katja Seizinger
5. 21 lutego 1994   Lillehammer Kombinacja 3:05,16 min +3,62 s   Pernilla Wiberg
2.  24 lutego 1994   Lillehammer Gigant 2:30,97 min +1,22 s   Deborah Compagnoni
14. 26 lutego 1994   Lillehammer Slalom 1:56,01 min +3,64 s   Vreni Schneider
7. 11 lutego 1998   Nagano Supergigant 1:18,02 min +0,44 s   Picabo Street
2.  17 lutego 1998   Nagano Kombinacja 2:40,74 min +0,18 s   Katja Seizinger
4. 19 lutego 1998   Nagano Slalom 1:32,40 min +0,51 s   Hilde Gerg
4. 20 lutego 1998   Nagano Gigant 2:50,59 min +2,13 s   Deborah Compagnoni
3.  14 lutego 2002   Salt Lake City Kombinacja 2:43,28 min +1,88 s   Janica Kostelić
11. 17 lutego 2002   Salt Lake City Supergigant 1:13,59 min +1,25 s   Daniela Ceccarelli
5. 20 lutego 2002   Salt Lake City Slalom 1:46,10 min +1,72 s   Janica Kostelić
DNF1 22 lutego 2002   Salt Lake City Gigant 2:30,01 min -   Janica Kostelić
7. 18 lutego 2006   Turyn Kombinacja 2:51,08 min +3,20 s   Janica Kostelić
16. 20 lutego 2006   Turyn Supergigant 1:32,47 min +1,56 s   Michaela Dorfmeister
DNF1 22 lutego 2006   Turyn Slalom 1:29,04 min -   Anja Pärson
15. 24 lutego 2006   Turyn Gigant 2:09,19 min +3,35 s   Anja Pärson

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
22. 5 lutego 1993   Morioka Kombinacja 3,39 pkt +141,01 pkt   Miriam Vogt
17. 9 lutego 1993   Morioka Slalom 1:27,66 min +3,31 s   Karin Buder
3.  10 lutego 1993   Morioka Gigant 2:17,59 min +1,11 s   Carole Merle
12. 14 lutego 1993   Morioka Supergigant 1:33,52 min +1,40 s   Katja Seizinger
8. 12 lutego 1996   Sierra Nevada Supergigant 1:21,00 min +1,37 s   Isolde Kostner
8. 19 lutego 1996   Sierra Nevada Kombinacja 3:19,68 min +5,38 s   Pernilla Wiberg
3.  22 lutego 1996   Sierra Nevada Gigant 2:10,74 min +0,70 s   Deborah Compagnoni
DNF1 24 lutego 1996   Sierra Nevada Slalom 1:31,46 min -   Pernilla Wiberg
12. 9 lutego 1997   Sestriere Gigant 2:39,19 min +2,98 s   Deborah Compagnoni
16. 11 lutego 1997   Sestriere Supergigant 1:23,50 min +1,97 s   Isolde Kostner
5. 3 lutego 1999   Vail Supergigant 1:20,53 min +0,45 s   Alexandra Meissnitzer
10. 7 lutego 1999   Vail Zjazd 1:48,20 min +1,33 s   Renate Götschl
DNF 8 lutego 1999   Vail Kombinacja 3:08,52 min -   Pernilla Wiberg
5 11 lutego 1999   Vail Gigant 2:08,54 min +0,92 s   Alexandra Meissnitzer
DNF1 13 lutego 1999   Vail Slalom 1:33,97 min -   Zali Steggall
1.  2 lutego 2001   St. Anton Kombinacja 2:55,65 min - -
DNF2 7 lutego 2001   St. Anton Slalom 1:32,95 min -   Anja Pärson
DNF1 9 lutego 2001   St. Anton Gigant 2:19,01 min -   Sonja Nef
11. 3 lutego 2003   Sankt Moritz Supergigant 1:27,48 min +1,10 s   Michaela Dorfmeister
6. 10 lutego 2003   Sankt Moritz Kombinacja 2:41,63 min +3,39 s   Janica Kostelić
10. 13 lutego 2003   Sankt Moritz Gigant 2:30,97 min +2,68 s   Anja Pärson
DNF2 15 lutego 2003   Sankt Moritz Slalom 1:39,55 min -   Janica Kostelić
DNF 30 stycznia 2005   Bormio Supergigant 1:17,64 min -   Anja Pärson
7. 4 lutego 2005   Bormio Kombinacja 2:53,70 min +3,78 s   Janica Kostelić
4. 8 lutego 2005   Bormio Gigant 2:13,63 min +0,68 s   Anja Pärson
DNF1 11 lutego 2005   Bormio Slalom 1:47,98 min -   Janica Kostelić
1.  13 lutego 2005   Bormio Drużynowo 26 pkt - -

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
6. 21 marca 1990   Zinal Zjazd 1:25,48 min +0,94 s   Swietłana Gładyszewa
7. 22 marca 1990   Zinal Supergigant 1:10,12 min +1,11 s   Katja Seizinger
9. 24 marca 1990   Zinal Slalom 1:06,79 min +2,83 s   Katrin Neuenschwander
8. 8 kwietnia 1991   Geilo Supergigant 1:15,16 min +1,18 s   Julie Lunde Hansen
34. 11 kwietnia 1991   Geilo Zjazd 1:08,87 min +2,00 s   Céline Dätwyler
2.  12 kwietnia 1991   Geilo Gigant 2:09,95 min +0,51 s   Sabina Panzanini
7. 14 kwietnia 1991   Geilo Slalom 1:20,21 min +2,10 s   Urška Hrovat
3.  14 kwietnia 1991   Geilo Kombinacja ? ?   Cornelia Meusburger
20. 25 lutego 1992   Maribor Zjazd 1:21,68 min +1,74 s   Céline Dätwyler
9. 26 lutego 1992   Maribor Supergigant 1:20,66 min +1,82 s   Regina Häusl
4. 27 lutego 1992   Maribor Gigant 1:56,37 min +0,42 s   Regina Häusl
7. 29 lutego 1992   Maribor Slalom 1:17,03 min +1,49 s   Urška Hrovat
4. 29 lutego 1992   Maribor Kombinacja ? ?   Erika Hansson

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Vail19 marca 1994 (gigant)
  2.   Garmisch-Partenkirchen15 stycznia 1995 (slalom)
  3.   Maribor25 lutego 1995 (gigant)
  4.   Vail16 listopada 1995 (supergigant)
  5.   Val d'Isère8 grudnia 1995 (gigant)
  6.   Veysonnaz21 grudnia 1995 (gigant)
  7.   Maribor5 stycznia 1996 (gigant)
  8.   Bormio10 stycznia 1998 (gigant)
  9.   Altenmarkt im Pongau18 stycznia 1998 (supergigant)
  10.   Cortina d'Ampezzo25 stycznia 1998 (gigant)
  11.   Åre28 stycznia 1998 (gigant)
  12.   Saalbach-Hinterglemm1 marca 1998 (slalom)
  13.   Sölden28 października 2000 (gigant)
  14.   Sölden25 października 2003 (gigant)

14 zwycięstw (10 gigantów, 2 supergiganty i 2 slalomy)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Hafjell - 15 marca 1993 (gigant) - 2. miejsce
  2.   Veysonnaz - 11 grudnia 1993 (gigant) - 2. miejsce
  3.   Mammoth Mountain - 10 marca 1994 (slalom) - 3. miejsce
  4.   Vail - 20 marca 1994 (slalom) - 3. miejsce
  5.   Lake Louise - 11 grudnia 1994 (supergigant) - 3. miejsce
  6.   Saalbach-Hinterglemm5 marca 1995 (supergigant) - 3. miejsce
  7.   Lenzerheide - 12 marca 1995 (slalom) - 3. miejsce
  8.   Lenzerheide - 12 marca 1995 (kombinacja) - 3. miejsce
  9.   Maribor - 6 stycznia 1996 (gigant) - 3. miejsce
  10.   Garmisch-Partenkirchen - 13 stycznia 1996 (supergigant) - 2. miejsce
  11.   Hafjell - 9 marca 1996 (gigant) - 2. miejsce
  12.   Vail - 13 marca 1997 (supergigant) - 3. miejsce
  13.   Tignes - 25 października 1997 (gigant) - 2. miejsce
  14.   Mammoth Mountain - 28 listopada 1997 (slalom równoległy) - 2. miejsce
  15.   Val d'Isère - 20 grudnia 1997 (kombinacja) - 3. miejsce
  16.   Bormio6 stycznia 1998 (gigant) - 2. miejsce
  17.   Åre - 31 stycznia 1998 (kombinacja) - 2. miejsce
  18.   Crans-Montana - 14 marca 1998 (slalom) - 2. miejsce
  19.   Crans-Montana - 15 marca 1998 (gigant) - 2. miejsce
  20.   Park City - 19 listopada 1998 (gigant) - 3. miejsce
  21.   Mammoth Mountain - 4 grudnia 1998 (supergigant) - 3. miejsce
  22.   Val d'Isère - 10 grudnia 1998 (supergigant) - 2. miejsce
  23.   Veysonnaz - 20 grudnia 1998 (kombinacja) - 2. miejsce
  24.   Maribor - 2 stycznia 1999 (supergigant) - 2. miejsce
  25.   Cortina d'Ampezzo - 22 stycznia 1999 (supergigant) - 2. miejsce
  26.   Cortina d'Ampezzo - 24 stycznia 1999 (gigant) - 2. miejsce
  27.   Berchtesgaden - 8 stycznia 2000 (gigant) - 3. miejsce
  28.   Altenmarkt15 stycznia 2000 (zjazd) - 3. miejsce
  29.   Bormio16 marca 2000 (supergigant) - 2. miejsce
  30.   Park City - 18 listopada 2000 (slalom) - 2. miejsce
  31.   Aspen - 25 listopada 2000 (slalom) - 2. miejsce
  32.   Lake Louise - 2 grudnia 2000 (supergigant) - 3. miejsce
  33.   Åre - 10 marca 2001 (slalom) - 2. miejsce
  34.   Lake Louise - 8 grudnia 2002 (supergigant) - 2. miejsce
  35.   Lenzerheide - 22 grudnia 2002 (kombinacja) - 2. miejsce
  36.   Maribor - 25 stycznia 2003 (gigant) - 3. miejsce
  37.   Lillehammer - 13 marca 2003 (supergigant) - 2. miejsce
  38.   Megève - 5 stycznia 2004 (slalom) - 3. miejsce
  39.   Cortina d'Ampezzo - 16 stycznia 2004 (supergigant) - 2. miejsce
  40.   Levi - 29 lutego 2004 (slalom) - 3. miejsce
  41.   Cortina d'Ampezzo - 12 stycznia 2005 (supergigant) - 3. miejsce
  42.   Maribor - 22 stycznia 2005 (gigant) - 3. miejsce
  43.   Åre - 16 marca 2006 (supergigant) - 3. miejsce

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj