Otwórz menu główne

Maryla Rodowicz

polska piosenkarka

Maryla Rodowicz, właśc. Maria Antonina Rodowicz (ur. 8 grudnia 1945 w Zielonej Górze[3]) – polska piosenkarka[1][2] i aktorka, była lekkoatletka. Uchodzi za jedną z najpopularniejszych i najwybitniejszych piosenkarek w historii polskiej muzyki rozrywkowej[4][5][6]. Uważana za ikonę polskiej muzyki rozrywkowej[7][8][9] i największą gwiazdę polskiego show-biznesu[10][11].

Maryla Rodowicz
Ilustracja
Maryla Rodowicz (2017)
Imię i nazwisko Maria Antonina Rodowicz
Pseudonim Maryla Rodowicz
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1945
Zielona Góra
Instrumenty gitara akustyczna
Typ głosu kontralt
Gatunki pop, rock, world music, adult contemporary[1], muzyka folkowa, pop-rock, poezja śpiewana[2]
Zawód piosenkarka, aktorka
Aktywność od 1962
Wydawnictwo Polskie Nagrania „Muza”, PolyGram Polska, Universal Music Polska, Sony Music Entertainment Poland
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Podpis Maria Antonina Rodowicz
Strona internetowa

W dorobku ma około dwa tysiące piosenek[12] i ponad 20 polskojęzycznych albumów studyjnych, a także po jednej płycie z repertuarem w języku angielskim, czeskim, niemieckim i rosyjskim[13]. Koncertowała po krajach Europy, Ameryki i Azji, a także w Australii. Jest laureatką wielu nagród oraz uczestniczką wielu polskich i światowych festiwali muzycznych.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

WykształcenieEdytuj

Ukończyła I Liceum Ogólnokształcące im. Ziemi Kujawskiej we Włocławku[14] i Akademię Wychowania Fizycznego w Warszawie[15] na specjalizacji żeglarstwo i gimnastyka lecznicza[14]. Tytuł jej pracy dyplomowej brzmiał: „Próba oceny światopoglądu młodzieży w szkole przyzakładowej Warszawa”[16],.

Przed podjęciem studiów na AWF w 1965, bez powodzenia zdawała na studia w Akademii Sztuk Pięknych[17]. W 1966, opuściwszy rok akademicki w wyniku doznanej kontuzji[18], otrzymała propozycję rozpoczęcia nauki w PWST w Warszawie, jednak ją odrzuciła[19].

W 1956 ukończyła podstawową szkołę muzyczną w klasie skrzypiec[20].

Kariera sportowaEdytuj

W młodości czynnie uprawiała lekkoatletykę – trenowała skok w dal[14], sprint[21] i biegi płotkarskie[22]. Trenowała m.in. w Międzyszkolnym Klubie Sportowym[21]. Hobbistycznie trenowała również narciarstwo[23].

W 1959 zdobyła brązowy medal[23] w biegu na 80 metrów przez płotki na mistrzostwach Polski młodzików[24]. W 1962 zajęła pierwsze miejsce w sztafecie 4 x 100 metrów na Lekkoatletycznych Mistrzostwach Polski Młodzików w Olsztynie[14].

W 1966 doznała kontuzji – zwichnięcia stawu barkowego – wskutek czego musiała przerwać treningi, a następnie rozpocząć kilkumiesięczną rehabilitację[14].

W latach 60. została członkinią akademickiego „Yacht Klubu”, który działał w Katowicach[25].

W dorosłym życiu rozpoczęła amatorskie treningi gry w tenisa[26].

Kariera muzycznaEdytuj

PoczątkiEdytuj

Zainteresowanie występami wykazała już jako dziecko, śpiewając i tańcząc w zespole dziecięcym w rodzinnym Włocławku[27].

W 1961, będąc uczennicą dziewiątej klasy liceum, zaczęła występować w szkolnym zespole estradowym[21]. Wówczas zaczęła grać na gitarze, czego nauczył ją szkolny kolega, Jacek Daniłowski[28].

Lata 60.Edytuj

Na profesjonalnej scenie muzycznej zadebiutowała w 1962 występem w eliminacjach do I Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie[14]. Chociaż została zakwalifikowana do finału, nie wystąpiła w nim, ponieważ termin finału zbiegł się z Lekkoatletycznymi Mistrzostwami Polski Młodzików[14]. W 1963 wystąpiła z piosenką „Alu, Alu” w finale II Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie[29]. W sierpniu 1965 została wokalistką w bigbitowym zespole Szejtany[14], który działał w studenckim klubie „Relaks”[29]. W listopadzie zdobyli pierwsze miejsce na warszawskim przeglądzie zespołów bigbeatowych w klubie „Finka”[30]. Po dwóch latach współpracy, w 1967 odeszła z zespołu[19].

Latem 1966[30] związała się ze studenckim kabaretem Gag[29], który działał pod przewodnictwem kompozytora Jerzego Andrzeja Marka i poety Adama Kreczmara[31]. Wystąpiła na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Lublinie[14], a latem zdobyła główną nagrodę za wykonanie piosenki Teresy Tutinas „Jak cię miły zatrzymać” na Giełdzie Piosenki w Częstochowie[21]. Po koniec listopada otrzymała pierwszą nagrodę za piosenki „Jak cię miły zatrzymać” i autorskie „Pytania” na VI Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie[14][31], do którego zgłosiła się za namową ówczesnego chłopaka[32]. W nagrodę wyleciała do Wielkiej Brytanii, gdzie odbyła dwutygodniową trasę koncertową wraz z chórem Politechniki Szczecińskiej[33]. Na początku 1968 premierę miał film pt Kulig, w którym zaśpiewała trzy piosenki Adama Sławińskiego[14]: „Jeszcze zima”, „Trzy, może nawet cztery dni” i „Walc na trzy pas”. Również w 1968 po raz pierwszy wystąpiła na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[19], występując w koncercie „Debiutów” z zainspirowanymi amerykańskim folkiem utworami „Zabierz moje sukienki” i „Co ludzie powiedzą” podczas 6. edycji festiwalu[34]. Dokonała również pierwszych nagrań dla Radiowego Studia Piosenki Program III Polskiego Radia[25], a także wystąpiła na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Bratysławie[19] i na Festiwalu „Złotego Klucza” w Karlowych Warach[32]. Od listopada 1968 na koncertach zaczął towarzyszyć jej zespół „Maryla Rodowicz i Jej Gitarzyści”[30], w którym grali Grzegorz Pietrzyk i Tomasz Myśków[25].

Od 26 do 29 czerwca 1969 występowała na 7. KFPP w Opolu – 26 czerwca wystąpiła podczas koncertu „Maraton kabaretowy”, na którym odebrała nagrodę Przewodniczącego Towarzystwa Przyjaciół Opola za wykonanie piosenki „Mówiły mu”, 28 czerwca uczestniczyła z piosenką „Za duże buty” w koncercie „Premier”, a dzień później na koncercie „Mikrofon i Ekran” (ponownie z „Mówiły mu”)[33]. W lipcu zrealizowała nagrania w studiu w Londynie, gdzie zarejestrowała piosenki „Mówiły mu” i „Zakopane” w wersji anglojęzycznej[35][32] – jako „Love Doesn’t Grow on Trees” i „Empty Spaces”[31]. 24 sierpnia z piosenką „Mówiły mu” wystąpiła w trakcie „dnia płytowego” w ramach 9. Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie[36]. Pod koniec września zdobyła trzecią nagrodę i nagrodę dziennikarzy na III Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Politycznej w Soczi, gdzie zaśpiewała trzy piosenki: „Żyj mój świecie”, „Za duże buty” i „Ech darogi”[25]. Zagrała recital na Festiwalu FAMA w Świnoujściu[30]. Została nagrodzona Srebrnym Gwoździem Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników „Kuriera Polskiego”[30] i statuetką „Złotej Kotwicy” w kategorii „wokalistka”[37] oraz wyróżniona tytułami: „piosenkarki roku” w plebiscycie rozgłośni radiowych[27], „solistki roku” w plebiscycie radiowej Listy Przebojów[38] i „najpopularniejszej piosenkarki w kraju” w plebiscycie „Złote dziesiątki Musicoramy’69”[39].

Lata 70.Edytuj

Na początku 1970 wydała swój debiutancki album studyjny, zatytułowany Żyj mój świecie[27], za który odebrała status złotej płyty[40] dzięki sprzedaży w ponad 170 tys. egzemplarzy[41][42]. W czerwcu wystąpiła na 8. KFPP w Opolu, gdzie odebrała nagrodę Telewizji Polskiej za wykonanie piosenki „Jadą wozy kolorowe”[32]. W lipcu wystąpiła z piosenką „To było w maju...” na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu[43], a także była uczestniczką koncertu „Pop 70” w ramach festiwalu w Palermo[16]. W sierpniu zajęła trzecie miejsce z piosenką „Jadą wozy kolorowe” w międzynarodowym finale 10. festiwalu sopockim. We wrześniu zagrała pierwsze koncerty w Czechosłowacji[16]. Nagrała również dwa single na tamtejszy rynek muzyczny: „Podivín” i „Kolibaj się, kolibaj”, będące czeskojęzycznymi wersjami piosenek „Let It Be” grupy The Beatles i „Ballady wagonowej”[44]. Po raz drugi została nagrodzona Srebrnym Gwoździem Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników „Kuriera Polskiego”.

W czerwcu 1971 odebrała nagrodę główną Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej za wykonanie piosenki „Z tobą w górach” na 9. KFPP w Opolu[45]. Dzień przed występem została porzucona przez ówczesnego narzeczonego, co negatywnie wpłynęło na jej formę[46]. Wystąpiła również na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu[potrzebny przypis], a także wydała drugi album studyjny pt. Wyznanie[47]. Po raz trzeci otrzymała też Srebrny Gwóźdź Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników „Kuriera Polskiego”[44], a także wyjechała w pierwszą trasę koncertową po ZSRR oraz w Czechosłowacji[44]. Od 21 do 24 czerwca 1972 uczestniczyła w 10. KFPP w Opolu: pierwszego dnia festiwalowego wykonała piosenkę „Gdzie są te łąki” w koncercie „Witamy po raz dziesiąty”, dzień później zaśpiewała utwór „Kochaniem, pragnieniem” w koncercie „Komu piosenkę”, a 24 czerwca zaprezentowała obie kompozycje w koncercie „Mikrofon i Ekran”. Wydała również album pt. Maryla Rodovićzova przeznaczony na rynek czechosłowacki[48].

20 czerwca 1973 otrzymała wyróżnienie za piosenkę „Diabeł i raj” w koncercie „Premier” na 11. KFPP w Opolu[49]. Z utworem wystąpiła także trzy dni później podczas finałowego koncertu festiwalowego pt. „Mikrofon i Ekran”. Była także jedną z uczestniczek Międzynarodowego Festiwalu „Bratysławska Lira” w Bratysławie, Festiwalu „Złoty Orfeusz” w Słonecznym Brzegu, Festiwalu Piosenki w Splicie oraz na Światowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Berlinie. W sierpniu otrzymała Grand Prix du Disque oraz nagrodę publiczności na 13. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, na którym zaśpiewała trzy utwory: „A gdzie to siódme morze”, „Diabeł i raj” oraz „Małgośka”[50]. Wydała album zatytułowany po prostu Maryla Rodowicz oraz pierwsze single na rynek niemiecki. Otrzymała też Nagrodę Ministra Kultury NRD, uczestniczyła w filmie telewizyjnym Nareszcie razem (wraz z Urszulą Sipińską) oraz zagrała koncerty w NRD[42] i Czechosłowacji. We wrześniu wystąpiła na festiwalu „L’Humanite” w Paryżu[51]. Zapowiedziała również wydanie anglojęzycznej wersji przeboju „Małgośka” w 1974[52], a także została zgłoszona wraz ze Stanem Borysem jako polscy kandydaci na Międzynarodowe Targi Płytowe 1974 w Cannes[51]. Jej menedżerem był wówczas Andrzej Smereka[42].

W 1974 otrzymała wyróżnienie za piosenkę „Urodzajny rok” wykonaną podczas koncertu „Rock przez cały rok” w ramach 12. KFPP w Opolu[53]. Festiwalową piosenkę nagrała na potrzeby udziału w imprezie dożynkowej, jednak nie dojechała na występ z powodu kontuzji doznanej w wypadku samochodowym[54]. Również w 1974 wydała trzeci polskojęzyczny album studyjny pt. Rok[55] oraz uczestniczyła z piosenką „Futbol” w ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w Monachium. Po latach przyznała, że „wstydzi się” nagrania tego utworu i określiła go mianem „bardzo złego”[56]. Również w 1974 nawiązała współpracę z kompozytorem Jackiem Mikułą, a także otrzymała po raz czwarty nagrodę Srebrnego Gwoździa Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników „Kuriera Polskiego” oraz znalazła się na drugim miejscu z piosenką „Małgośka” w plebiscycie „Non Stopu” za rok 1973. 4 maja 1975 odbyła się premiera oratorium Zagrajcie nam dzisiaj wszystkie srebrne dzwony, w którym występowała. W czerwcu kilkukrotnie wystąpiła na 13. KFPP w Opolu: w koncercie „Premier” w duecie z Czesławem Niemenem z piosenką „Pieśń ocalenia”, w koncercie przebojów „Do łezki łezka” oraz w duecie z Danielem Olbrychskim z utworem „Wrócą chłopcy z wojny” w koncercie „Mikrofon i ekran”[57].

W 1976 uczestniczyła w Koncercie Przebojów na 14. KFPP w Opolu, a także na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie i Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Stambule. Wydała też czwarty album studyjny pt. Sing-Sing. Została nagrodzona Gwoździem Sezonu 76, Złotym Medalem Estrady, Star of Year (tytuł przyznawany przez brytyjski „Music Week”), Nagrodą „Kukułki” przyznawana przez „Radiokurier” oraz tytułem „wokalistki roku” w plebiscycie miesięcznika „Non Stop”. Koncertowała w NRD i wzięła udział w dwudziestu programach telewizyjnych, w tym m.in. Maryla 2000 w Sali Kongresowej. W czerwcu 1977 wystapiła na 15. KFPP w Opolu w koncertach pt. „Z piosenką bliżej”, „Nastroje, nas troje” i „Mikrofon i Ekran”, a także „PasTele”, na którym odebrała nagrodę za wykonanie piosenki „Krąży, krąży złoty pieniądz”. Pod koniec sierpnia wystąpiła na 1. Międzynarodowym Festiwalu Interwizji w Sopocie z piosenkami „Nie ma jak pompa” i „Kolorowe jarmarki”, gdzie otrzymała nagrodę publiczności[58].

W czerwcu 1978 wzięła udział w 16. KFPP w Opolu, gdzie zdobyła pierwszą nagrodę za „Remedium”. Uczestniczyła w telewizyjnym filmie muzycznym Dziewczyna z zapałkami. Koncertowała w Bułgarii, USA i Kanadzie oraz wzięła udział w Festiwalu Młodzieży i Studentów w Hawanie, gdzie spotkała się z Fidelem Castro[59][60]. W sierpniu wystapiła poza konkursem podczas 18. Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie[61]. Wydała album pt. Wsiąść do pociągu. W 1979 odbyła trasę koncertową na Węgrzech. Uczestniczyła z piosenką „Konie” na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. Od 23 do 30 czerwca brała udział w 17. KFPP w Opolu. Została również uhonorowana Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[62]. Zdobyła również tytuł „wokalistki roku” oraz wydała album studyjny pt. Cyrk nocą, który uzyskał status złotej płyty.

Lata 80.Edytuj

Na początku lat 80. zdobyła trzecią nagrodę na Festiwalu Muzyki Country „Tulsa International Mayfest” w Tulsa w Oklahomie oraz na Festiwalu Muzyki Country w Independent w stanie Kansa. Nawiązała współpracę z trio wokalnym „Gang Marcela”.Uczestniczyła w cyklu programów telewizyjnych z piosenkami dla dzieci pt. Spotkanie dobrych znajomych. W czerwcu brała udział z piosenką „Hej żeglujże, żeglarzu” w koncercie „Premier” podczas 18. KFPP w Opolu. Utwór łamał ówczesny regulamin, ponieważ został wyemitowany publicznie w radiu przed rozegraniem festiwalu, dlatego wykonała go poza konkursem[63]. Za inny utwór, „Leżę pod gruszą”, zdobyła trzecią nagrodę na festiwalu[63]. Koncertowała w ZSRR oraz klubach Chicago i Nowego Jorku.

W 1981 wystąpiła na koncercie „Premier” w ramach 19. KFPP w Opolu. Wydała kolejny longplay pt. Święty spokój. Odbywała koncerty w ZSRR oraz klubach Chicago i Nowego Jorku. W 1982 założyła zespół Różowe Czuby, który był żartobliwą próbą nawiązania do stylu punk[64]. Po wprowadzeniu stanu wojennego zakazano emisji piosenki „Dentysta-Sadysta” z repertuaru zespołu[65]. W 1983 koncertowała po ZSRR oraz wystąpiła w koncercie „Dwadzieścia lat minęło” w ramach 20. KFPP w Opolu, który odbył się po roku przerwy spowodowanej stanem wojennym[60]. W tym samym roku wydała też album studyjny, zatytułowany po prostu Maryla Rodowicz. W 1984 na terenie ZSRR ukazał się longplay, również zatytułowany Maryla Rodowicz, który uzyskał nakład bliski około 10 milionów egzemplarzy. Uczestniczyła w Festiwalu Młodzieży i Studentów w Moskwie oraz 21. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie[66]. Odbywała koncerty w ZSRR oraz klubach Chicago i Nowego Jorku.

W 1985 otrzymała nagrodę dziennikarzy za piosenkę „Niech żyje bal”, którą zaśpiewała podczas koncertu „Przebojów” w ramach 22. KFPP w Opolu[67]. W trakcie festiwalu wykonała również piosenkę „Adios pomidory” w duecie z Andrzejem Rosiewiczem[67]. Wydała longplay pt. Był sobie król. W 1986 uczestniczyła w 23. KFPP w Opolu, Festiwalu Muzyki Country Mrągowo’86 i 22. Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. Została uhonorowana Dyplomem Ministra Spraw Zagranicznych za wybitne zasługi w upowszechnianiu kultury polskiej za granicą. Wydała longplay pt. Gejsza nocy oraz odbyła trasę koncertową po ZSRR. W 1987 wystąpiła na 24. KFPP w Opolu, na którym za piosenkę „Polska Madonna” otrzymała nagrodę dziennikarzy[68]. Odebrała również „Karolinkę”, czyli nagrodę za 20-lecie profesjonalnej pracy estradowej, a także Nagrodę I stopnia Ministra Kultury i Sztuki za całokształt działalności. Wydała kolejny longplay pt. Polska Madonna. Koncertowała w Australii.

W latach 1988–1990 brała udział w 25.[69] i 27. KFPP w Opolu. Uczestniczyła też w pierwszym Festiwalu Piosenki Polskiej 1988 w Witebsku i w Międzynarodowym Festiwalu Radiowym 1989 w San Remo. Koncertowała w Izraelu i Chinach.

Lata 90.Edytuj

W 1990 wydała longplay pt. Absolutnie nic, który był jej jedenastym albumem na polskim rynku. W 1991 wydała pierwszą w swojej dyskografii płytę kompaktową pt. Full, która zawierała nowe wersje jej największych przebojów. W 1992 koncertowała w Kanadzie i Szwajcarii, a także uczestniczyła w międzynarodowym Pikniku Muzyki Country Sopot ’92 i 30. KFPP w Opolu, gdzie otrzymała nagrodę Grand Prix za całokształt twórczości[70], jak również na 29. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, gdzie została nagrodzona Bursztynowymi Laurami i Bursztynowym Słowikiem za twórczość estradową[71].

 
Maryla Rodowicz i Krzysztof Kolberger (po prawej) podczas występu w więzieniu przy ul. Kleczkowskiej we Wrocławiu, 1991

W 1993 wzięła udział w 31. KFPP w Opolu oraz w nagraniach telewizyjnych: Kabaretowa Lista Przebojów, Piosenki z butiku i Szansa na sukces. W 1994 wzięła udział w 32. KFPP w Opolu. Nagrała album pt. Marysia biesiadna z piosenkami biesiadnymi, który okazał się jej największym komercyjnym sukcesem w Polsce – uzyskał status podwójnie platynowej płyty, rozchodząc się w ponad ćwierćmilionowym nakładzie[72]. W ramach promocji albumu zagrała koncert pt. „Marysia biesiadna” dla TV Kraków oraz cykl koncertów pod hasłem „Gala Piosenki Biesiadnej”. W tym samym roku otrzymała Nagrodę Artystyczną Polskiej Estrady „Prometeusz ’94”.

W 1995 nagrała album pt. Złota Maryla, który promowała przebojem „Dworzec”, sprzedanym w nakładzie ponad 60 tysięcy sztuk. Otrzymała muzyczną nagrodę programu „Teleexpress”. 19 października 1996 wydała trzypłytowe wydawnictwo pt. Antologia, zawierające jej największe przeboje – składankę można było kupić zarówno w box secie[73], jak i pojedynczo[74][75][76]. Za pierwszą część albumu odebrała certyfikat złotej płyty[77], sprzedając go w ponad 50-tysięcznym nakładzie[78]. Uczestniczyła również w 33. KFPP w Opolu w koncercie „Kwiaty we włosach” poświęconym twórczości Krzysztofa Klenczona, a także wystąpiła na 35. festiwalu sopockim[79]. W 1997 otrzymała nagrodę „Mateusz” dla „wybitnej osobowości rozrywkowej” przyznaną przez Program 3 Polskiego Radia. Wydała dwupłytową kompilację pt. Tribute to Agnieszka Osiecka: Łatwopalni zawierającą mniej znane piosenki Osieckiej nagrane przez Rodowicz w ciągu jej całej kariery oraz premierową piosenkę „Łatwopalni” stworzoną ku pamięci zmarłej poetki przez Jacka Cygana i Roberta Jansona[80]. Utwór po raz pierwszy doprowadził Rodowicz na sam szczyt „Listy przebojów Programu Trzeciego[81]. W 1997 uczestniczyła także w 34. KFPP w Opolu w koncercie „Zielono mi” poświęconym Agnieszce Osieckiej[82][83], a także otrzymała „Super Wiktora” za całokształt twórczości telewizyjnej.

W 1998 wzięła udział w Koncercie Jubileuszowym „Pamiętajcie o ogrodach” organizowanego w ramach 35. KFPP w Opolu. Latem wystąpiła na 37. festiwalu sopockim, podczas którego odebrała Nagrodę Prezydenta Miasta Sopotu za całokształt twórczości, a jej piosenka „Małgośka” została przebojem 35-lecia w plebiscycie „O!Polskie piosenki”. Wydała także album pt. Przed zakrętem, który uzyskał status złotej płyty, rozchodząc się w nakładzie ponad 80 tys. egzemplarzy[84]. Płytę promowała przebojem „Bar przed zakrętem”. Została wyróżniona statuetką przyznaną przez widzów programu Jaka to melodia?. W 1999 wzięła udział w trasie koncertowej w cyrkach obejmującej 10 miast, a także uczestniczyła w koncercie na Placu Czerwonym w Moskwie z okazji 750-lecia miasta. Zdobyła I miejsce wśród wokalistek w plebiscycie „Polityki” – „Piosenkarze, piosenkarki i zespoły XX wieku”, otrzymała nagrodę „Grubej Ryby” od Radia Kolor „za najbardziej zmysłowy głos”, tytuł „najpopularniejszej piosenkarki” rankingu OBOP-u oraz Telekamerę w kategorii „najpopularniejsza wokalistka”. 22 listopada wydała album pt. Karnawał 2000 z polskojęzycznymi wersjami największych latynoskich standardów[85], promowany singlem „Czadu Maryla” z melodią hitu „Maria” Ricky’ego Martina. Dzień przed premierą zagrała koncert promocyjny na warszawskim Torwarze, którego reżyserem był Krzysztof Jasiński, a za choreografię odpowiadał Agustin Egurrola[86].

Lata 2000–2009Edytuj

 
Maryla Rodowicz podczas koncertu w Warszawie, 2007

W 2000 otrzymała Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski[87]. W marcu koncertowała w Stanach Zjednoczonych oraz wzięła udział w nagraniach z chórem gospel w Los Angeles. W tym samym roku brała udział w koncercie „Tyle słońca” pamięci Anny Jantar. Uczestniczyła w koncercie w Wadowicach z okazji 80. urodzin Jana Pawła II. Brała udział w koncercie z okazji „75-lecie Polskiego Radia”. Odbyła ponadto trasę koncertową „Niebieskie Lato z Marylą”, zorganizowaną przez Radio Zet. Trasę udokumentowano na pierwszym w jej karierze koncertowym albumie pt. Niebieska Maryla[88], który zyskał status złotej[89] za sprzedaż w ponad 35-tysięcznym nakładzie[90]. W 2001 wydała płytę pt. 12 najpiękniejszych kolęd, którą była dołączana jako dodatek do magazynu „Pani Domu[91].

W 2002 koncertowała w Chicago i Nowym Jorku. Brała udział w 40-leciu Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. 26 października odebrała statuetkę „Gwiazdy Telewizji Polskiej” za „osobowość estradową” podczas koncertu galowego z okazji 50-lecia TVP[92]. Również w 2002 zaśpiewała na koncercie z okazji „80 lat Polskiego Radia”. 5 listopada wydała płytę pt. Życie ładna rzecz[93]. W grudniu wystąpiła podczas koncertu charytatywnego I ty możesz zostać św. Mikołajem na Starym Rynku w Poznaniu[94] oraz koncertu Kolęda w Libanie, który został zorganizowany dla polskich żołnierzy w Bazie Wojskowej ONZ w Libanie[95]. Wystąpiła również w trakcie koncertu sylwestrowego Sylwester z Jedynką[96]. 3 kwietnia 2003 wystąpiła w Moskwie na Kremlu. Wyruszyła w trasę koncertową promującą płytę pt. Życie ładna rzecz, a także wydała album dla fanów pt. Sowia Wola, który ukazał się w limitowanym nakładzie 35 egzemplarzy[97]. W czerwcu wystąpiła podczas koncertów „Premiery” i „40/40” w ramach 40. KFPP w Opolu, gdzie odebrała Grand Prix[98]. Otrzymała Grand Prix na 41. Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie za „całokształt działalności artystycznej”. 15 grudnia odbyła się premiera płyty pt. Maryla Rodowicz – Největší hity, wydanej przez czeski Universal Music.

W styczniu 2004 ukazała się limitowana płyta pt. Maryla Rodowicz i przyjaciele, która została wydana z okazji 85-lecia PKO BP[99]. W marcu wyruszyła w trasę po Ameryce Północnej, obejmującą siedem koncertów: sześć w Stanach Zjednoczonych (Detroit, Chicago, Trenton, Lodi i Nowy Jork) i jeden w Kanadzie (Toronto). 30 kwietnia wzięła udział w koncercie „Anioły Europy” na wrocławskim rynku z okazji wejścia Polski do Unii Europejskiej. Rodowicz wykonała początek Carminy Burany Carla Orffa i Va’Pensiero z opery „Nabucco” Giuseppe Verdiego. 1 i 2 maja śpiewała w koncercie 25. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu poświęconym twórczości Seweryna Krajewskiego. 2 maja 2004 wystąpiła podczas koncertu „Dwa kolory”, zorganizowanego na Starym Mieście we Wrocławiu z okazji Święta Barw Narodowych[100]. W czerwcu wystąpiła na dwóch koncertach charytatywnych na rzecz Fundacji Ewy Błaszczyk oraz Anny Dymnej. 15 lipca wystąpiła na Festiwalu Kultury Romów w Ciechocinku. 27 września zaśpiewała na koncercie galowym VII edycji konkursu „Pamiętajmy o Osieckiej”. 14 października zdobyła nagrodę „Złoty Wołek” na koncercie z okazji 50. urodzin Jana Wołka. 30 października zagrała koncert w Sankt Petersburgu. 7 grudnia odebrała nagrodę „Busola”, przyznaną przez redakcję „Przeglądu Tygodniowego” za „osobowość, która nigdy nie daje wygrać sile przyzwyczajenia”. 12 grudnia wzięła udział w koncercie transmitowanym na żywo przez Program III Polskiego Radia, który odbył się w radiowym Studio M im. Agnieszki Osieckiej. 16 grudnia odebrała w Moskwie nagrodę Ministra Spraw Zagranicznych Rosji za działalność artystyczną i zasługi w zbliżeniu kultury polskiej i rosyjskiej. Również w 2004 wydała drugi album dla fanów pt. Wola 2 – Hopsasa, który został wydany w 45 egzemplarzach[101].

 
Maryla Rodowicz, 2007

W styczniu 2005 wzięła udział w finale Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Kutnie i uczestniczyła w gali rozdania „Telekamery 2005”, a także wzięła udział w nagraniach charytatywnego singla „Pokonamy fale”, który powstał z myślą o ofiarach trzęsienia ziemi na Oceanie Indyjskim[102]. 6 lutego wystąpiła na koncercie charytatywnym Pokonamy fale, podczas którego zebrano pieniędze na rzecz programu Adopcja na odległość wspierającego ofiary tragedii[102]. 7 lutego poleciała do Iraku, gdzie wystąpiła w bazie wojskowej w Diwanii; generał dywizji Andrzej Ekiert przyjął ją w poczet żołnierzy pełniących służbę w składzie Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku. W maju cztery jej piosenki – „Niech żyje bal”, „Sing-Sing”, „Mówiły mu” i „Małgośka” – zajęły cztery pierwsze miejsca w czterech zaproponowanych przez organizatorów kategoriach plebiscytu Programu I Polskiego Radia „80/80” (80 przebojów na 80-lecie Polskiego Radia). Na 42. KFPP w Opolu podczas koncertu „Wielkie, większe, największe” z okazji 80-lecia Polskiego Radia zaśpiewała dwie spośród czterech piosenek uznanych za największe przeboje radiowe 80-lecia. Otrzymała także od prezesa PR wyróżnienie – Honorowy Złoty Mikrofon Polskiego Radia[103]. Między 25 czerwca a 25 sierpnia zagrała 18 koncertów w ramach trasy „Magiczne Lato z Radiem 2005”[104][105]. 3 września zagrała recital podczas 42. festiwalu sopockiego[106]. 23 września wydała album pt. Kochać, na który nagrała piosenki z tekstami autorstwa Katarzyny Nosowskiej[107]. Za album uzyskała certyfikat złotej płyty[108]. Wydała też kolejny, trzeci album dla fanów pt. Maryla Voila! Hopsasa[109]. 31 grudnia uświetniła występem koncert sylwestrowy Sylwester pod Dobrą Gwiazdą organizowany we Wrocławiu przez TVP2[110].

W 2006 nagrała piosenkę „Za Janasa” z okazji XVIII Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej. Wydała czwarty album dla fanów pt. Wola 4a, który ukazał się w limitowanym nakładzie 65 sztuk[111]. 2 czerwca odebrała Superjedynkę w kategorii „wykonawca roku” podczas 43. KFPP w Opolu[112]. Również w 2006 odebrała tytuł „Artystki Bez Granic” oraz nagrodę TV Polonia. 26 lutego wystąpiła w koncercie charytatywnym Jesteśmy z wami, który został zorganizowany w katowickim „Spodku” na rzecz ofiar katastrofy budowlanej na Śląsku[113]. 4 czerwca w koncercie dla Marka Grechuty zaśpiewała piosenki Hop szklankę piwa oraz Nad zrębem planety. We wrześniu zaśpiewała podczas koncertu wspomnień 43. festiwalu sopockiego[114] i dostała platynową płytę za album pt. Kochać (za sprzedaż 50 tysięcy egzemplarzy płyty). Pod koniec roku nagrała utwór „Dwie strony medalu”, który znalazł się w serialu telewizyjnym TVP pod tym samym tytułem.

 
Maryla Rodowicz, 2012

W styczniu 2007 nagrała piosenkę „Przyjaciel” w duecie z Rafałem Olbrychskim. Wydała koncertowy album pt. Wola na 5, który ukazał się w 100 egzemplarzach[115]. 19 maja wystąpiła gościnnie w programie rozrywkowym Polsatu Jak oni śpiewają?, gdzie zaśpiewała piosenkę „Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma” wraz z Agnieszką Włodarczyk. 8 czerwca wystąpiła na V Festiwalu TOPtrendy. 17 czerwca zaśpiewała piosenkę „Nie spoczniemy” w koncercie dla Seweryna Krajewskiego „Niebo z moich stron” odbywającego się w ramach 44. KFFP w Opolu[116]. W lipcu zajęła pierwsze miejsce w sondażu TNS OBOP dotyczącego artystów, którzy prezentują najwyższy poziom artystyczny w Polsce[117].

W maju 2008 wydała album pt. Jest cudnie, który zawierał akustyczne i folkowe brzmienia nawiązujące do początków jej kariery[118]. Album po trzech tygodniach sprzedaży osiągnął status platynowej płyty za ponad 30 tysięcy sprzedanych egzemplarzy[119]. W grudniu płyta nieoficjalnie osiągnęła diamentowy nakład 150 tysięcy egzemplarzy [120], choć ponad 100 tysięcy sztuk dołączono w listopadzie po kilkakrotnie niższej cenie do dziennika „Gazeta Wyborcza”, czego nie liczy się w certyfikacji płyt. W ramach promocji albumu wystąpiła w czerwcu na 45. KFPP w Opolu z recitalem Maryla Show, w którym zaśpiewała swoje największe przeboje[121]. Koncert został zarejestrowany i wydany w grudniu na albumie koncertowym, który dołączono do reedycji płyty pt. Jest cudnie, zawierającej ponadto dwa premierowe nagrania. Album promowała, śpiewając w lipcu na festiwalu TOPtrendy, a w listopadzie w programach Taniec z gwiazdami oraz Jak oni śpiewają. Była nominowana przez Polską Akademię Muzyczną w Londynie do nagród w ramach plebiscytu „PAM Awards 2008” w trzech kategoriach: „solistka roku”, „piosenka roku” (za singiel „Jest cudnie”) oraz „album roku pop/dance” (za płytę pt. Jest cudnie).

W lutym 2009 wydała album pt. Pro-Fanacja (Swa-Wola 6), który wydała dla fanów w nakładzie 65 egzemplarzy i zawierała piosenki artystki z lat 70. i 80. XX wieku[122]. W kwietniu została nominowana do Superjedynek w trzech kategoriach: artysta roku, płyta roku i przebój roku. W maju zwyciężyła z piosenką „Ech mała” (utwór zdobył ponad 40% głosów)[123] w plebiscycie Maj Polskiej Piosenki stworzonym przez radiową „Jedynkę”. W czerwcu zajęła pierwsze miejsce w raporcie Celebrity Monitor, na osobę, która najbardziej z polskich „celebrytów” zasługuje na miano gwiazdy (artystka zdobyła 68,6% głosów)[124]. 26 czerwca wystąpiła na festiwalu TOPtrendy, w koncercie „Top” (płyta Jest cudnie zajęła 4. miejsce w rankingu najlepiej sprzedających się polskich albumów w 2008). Podczas koncertu sylwestrowego w 2009 w Łodzi (TVP2) zaśpiewała recital w duecie z Dodą. W 2010 wydała kolejny album dla fanów pt. Seventh Vol.: Samo-Wola, który ukazał się w nakładzie 120 egzemplarzy[125]. 19 listopada wydała pop-jazzowy album pt. 50[126], za który kilka miesięcy później otrzymała certyfikat platynowej płyty[127]. 31 grudnia wystąpiła podczas sylwestrowego koncertu TVP „Sylwester z Dwójką – Imperium gwiazd” we Wrocławiu.

Lata 2010–2019Edytuj

W 2011 na Festiwalu TOPtrendy w Sopocie zajęła piąte miejsce w konkursie TOP za sprzedaż płyty „50”, natomiast na 48. KFPP w Opolu otrzymała Superjedynkę w kategorii Superpłyta (za płytę pt. 50) oraz Superjedynkę Superjedynek za najlepszy festiwalowy występ[128]. 25 listopada wydała album pt. Buty 2 z premierowymi tekstami autorstwa Agnieszki Osieckiej[129]. Za płytę odebrała platynowy certyfikat[130].

W 2013 z piosenką „Futbol” znalazła się na piątym miejscu listy „10 największych przebojów nagranych z myślą o piłkarskich Mistrzostwach Świata” sporządzonej przez amerykański magazyn Billboard[131]. 14 czerwca utworem „Wariatka tańczy” otworzyła koncert „SingSing – SuperDebiuty z Marylą!” w ramach 50. KFFP w Opolu, w którym debiutanci wykonywali jej największe przeboje[132][133]. Tego dnia odebrała również nagrodę „Super Expressu” za największy przebój Festiwalu w Opolu – piosenkę „Niech żyje bal”[133], a dzień później wystąpiła na festiwalowym koncercie pt. „Opole! Kocham Cię!” z piosenkami „Rozmowa przez ocean”, „Bardzo smutna piosenka”, „Wielka woda” i „Niech żyje bal”[134]. W ostatni dzień roku wywołała ogólnopolską sensację, występując na koncercie sylwestrowym Polsatu w kreacji ze sztucznym biustem[135][136].

9 kwietnia 2014 zaprezentowała utwór „I warto czekać”, który nagrała z dedykacją dla Ukraińców w związku z napiętą sytuacją w kraju. Jesienią wystąpiła jako gość muzyczny w finale piątej edycji programu TVP2 The Voice of Poland, gdzie wraz z Aleksandrą Nizio wykonała utwór „Wielka woda”. W lutym 2015 zajęła 11. miejsce w plebiscycie radia RMF FM na „artystę 25-lecia”[137]. 13 czerwca wzięła udział z piosenką „Pełnia”, którą nagrała w duecie z producentem muzycznym Donatanem, w koncercie „SuperPremier” podczas 51. KFPP w Opolu[138], a także odebrała festiwalową nagrodę specjalną, SuperJedynkę – The SuperOne Of Poland[139]. 5 czerwca 2016 wykonała piosenkę „Niech żyje bal” podczas koncertu „Grand Prix Publiczności - Złote Opole” w ramach 53. KFPP w Opolu[140]. 31 grudnia 2016 uświetniła występem koncert plenerowy Sylwester z Dwójką, wykonując przebój zespołu Akcent „Przez Twe oczy zielone” w duecie z Zenonem Martyniukiem.

W 2017 obchodziła 50-lecie kariery artystycznej, czemu towarzyszył ogólnopolski skandal[141]; w czerwcu miała świętować jubileusz podczas recitalu w ramach 54. KFPP w Opolu, jednak występ nie doszedł do skutku z powodu bojkotu festiwalu przez innych artystów[142], co było odpowiedzią na rzekome zablokowanie występu Kayah podczas koncertu[143][144][145], a zakończyło – całkowitym odwołaniem festiwalu[146] i przeniesieniem go na wrzesień[147]. Koncert pt. „Wariatka tańczy – 50 lat na scenie. Jubileusz Maryli Rodowicz” odbył się 15 września 2017 w trakcie pierwszego dnia festiwalowego 54. KFPP w Opolu[148][149]. Tego samego dnia Rodowicz wydała album pt. Ach świecie...[150], który zdobył status złotej płyty za sprzedaż w ponad 15-tysięcznym nakładzie[151][152]. Wydawnictwo promowała singlami „Hello” i „W sumie nie jest źle”, do którego zrealizowała teledysk[153]. 14 maja 2019 wykonała w duecie z Dawidem Kwiatkowskim piosenkę „Shallow” w programie śniadaniowym TVP2 Pytanie na śniadanie, a ich występ był szeroko komentowany w mediach[154].

Pozostałe przedsięwzięciaEdytuj

Równolegle z karierą muzyczną zajmuje się aktorstwem. Wystąpiła w oratorium Katarzyny Gärtner i Ernesta Brylla Zagrajcie nam dzisiaj wszystkie srebrne dzwony (1975) i śpiewogrze Na szkle malowane (1970). Zagrała Hildę w spektaklu Teatru STU w Krakowie w reż. Krzysztofa Jasińskiego Szalona lokomotywa (1977)[155]. Była bohaterką filmu telewizyjnego pt. Ballada wagonowa (1969)[30]. Wystąpiła gościnnie w filmach Kulig (1968), Mały (1970) i Hak (1977)[156]. Odegrała postać Linelli Carmello de Bazar w filmie Pan Kleks w kosmosie (1988) i wystąpiła w filmie dla telewizji radzieckiej Czerwcowa fotografia (1987). Zagrała epizodyczną rolę Pani Twardowskiej w filmie Dzieje mistrza Twardowskiego (1995). Wcielała się w Urszulę Kuzguwiak w serialu Polsatu Rodzina zastępcza (1999–2009), a także pojawiła się gościnnie w serialach Klan (1999) i Niania (2009).

Na rynku ukazały się jej cztery książki autobiograficzne: „Niech żyje bal” (1992), „Wariatka tańczy” (2013), „Maryla. Życie Marii Antoniny” (2014) i „Maryla. Królowa jest tylko jedna” (2015). Wywiad z nią został opublikowany również w książce Tomasza Raczka „Karuzela z madonnami” (2003)[157].

Trzykrotnie zasiadała w komisji jurorskiej wyłaniającej reprezentanta Polski w Konkursie Piosenki Eurowizji: w 2006[158], 2008[159] i 2018[160].

 
Maryla Rodowicz przy czerwonym Porsche 911 na finisażu wystawy „Wszystkie Małgośki świata” w Bibliotece Narodowej, kwiecień 2018

Była bohaterką cyklu programów telewizyjnych Maryli Rodowicz podróże po podwórzach (1981). Prowadziła programy rozrywkowe Tour de Maryla – Viva Italia! i Tour de Maryla – Ole! (2001). Była jurorką pierwszej edycji programu rozrywkowego Polsatu Gwiezdny Cyrk (2008) i gościnnie jurorką w programach Jak oni śpiewają (2008) i SuperSTARcie (2014), a także gościem finałowego odcinka czwartej edycji programu Twoja twarz brzmi znajomo[161]. Jak przyznaje w wywiadach, wielokrotnie otrzymywała propozycje bycia jurorką w programach Bitwa na głosy i The Voice of Poland, ale ich nie przyjęła[162]. Kilkukrotnie odrzuciła też zaproszenia do udziału w programie Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami, co tłumaczyła brakiem czasu[163].

W 1977 otrzymała nagrodę „Złota Ręka” przyznawaną przez redakcję „Przekroju” za „najwybitniejsze osiągnięcia roku w dziedzinie mody i kostiumologii”[156]. 23 marca 2013 odebrała w Kijowie tytuł „Człowieka Roku 2012” w Ukrainie[164].

W latach 2003–2006 zasiadała w Radzie Nadzorczej Fundacji Okularnicy[165][166].

Jest kibicem piłki nożnej[167]. 4 września 2010 została oficjalną przyjaciółką Euro 2012[168]. Wielokrotnie wypowiadała się publicznie o grze m.in. piłkarzy reprezentacji Polski[60][169].

Życie prywatneEdytuj

Jej rodzina pochodzi z Wilna[12]. Ojciec, Wiktor Rodowicz, pracował na Uniwersytecie im. Stefana Batorego, a matka, Janina Rodowicz-Krasucka (1924–2017[170]), pochodziła z rodziny związanej z teatrem, była plastykiem-dekoratorem[17] oraz śpiewała w chórze spółdzielczym we Włocławku[32]. Dziadkowie prowadzili koło Ostrej Bramy aptekę „Pod Łabędziem”. Babka piosenkarki śpiewała w chórze katedralnym[32]. Przodkowie piosenkarki pochowani są na cmentarzu Bernardyńskim w Wilnie[171]. Ze strony ojca ma pochodzenie rosyjskie i żmudzińskie[172]. Jej ojciec zmarł, gdy miała kilka lat[173]. Po jego śmierci przeprowadziła się z matką do Włocławka[173].

W dzieciństwie chodziła do przedszkola prowadzonego przez siostry zakonne[65]. Od ósmego roku życia nie ma bliskich związków z Kościołem[174]. Podczas bierzmowania przyjęła imię Teresa[65].

W latach szkolnych spotykała się z Wojciechem i Zbigniewem, którzy uznaje za swych pierwszych partnerów życiowych[175]. Na początku lat 70. była narzeczoną czeskiego producenta muzycznego, Frantiszka Janecka[26], z którym rozstała się w czerwcu 1971[46]. Następnie spotykała się z fotografem Krzysztofem Gierałtowskim[175], a także była narzeczoną aktora Daniela Olbrychskiego[65][175]. Przez siedem lat była partnerką Krzysztofa Jasińskiego, z którym ma dwoje dzieci, Jana (ur. 1979)[176] i Katarzynę (ur. 1982). W 1986 poślubiła Andrzeja Dużyńskiego, z którym ma syna, Jędrzeja (ur. 1987)[177]. Świadkami ich ślubu byli Agnieszka Osiecka i Seweryn Krajewski. Od 2016 małżeństwo pozostaje w separacji[178], co Rodowicz potwierdziła w wywiadzie udzielonym w grudniu 2016[179].

Jest pasjonatką samochodów marki Porsche[65]. Jej pierwszy samochód tej marki można oglądać w muzeum motoryzacji w Otrębusach. Przez wiele lat jeździła czerwonym porsche 911 Carrera.

DyskografiaEdytuj

Osobny artykuł: Dyskografia Maryli Rodowicz.

FilmografiaEdytuj

FilmyEdytuj

Rok Tytuł Rola Dodatkowe informacje
1968 Kulig ona sama
1970 Mały
1977 Hak
1980 Pozłacany warkocz przedstawienie telewizyjne
1988 Pan Kleks w kosmosie Linella Carmello de Bazar
1995 Dzieje mistrza Twardowskiego Agnieszka
1996 Maryla ona sama film dokumentalny
2009 Prawdziwa historia Kota w Butach Królowa dubbing w wersji polskojęzycznej

SerialeEdytuj

Rok Tytuł Rola Dodatkowe informacje
1999–2004 Rodzina zastępcza Urszula Kuzguwiak 56 odcinków
1999 Klan ona sama odcinek 291
2004–2009 Rodzina zastępcza plus Urszula Kuzguwiak 33 odcinki
2009 Niania ona sama odcinek „Pierwsza randka”
2011 SpongeBob Kanciastoporty Wiedźma odcinek „Przekleństwo klątwy”; dubbing w wersji polskojęzycznej

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Maryla Rodowicz Biography, AllMusic [dostęp 2018-07-15], Cytat: Genre: Pop/Rock, International
    Styles: Adult Contemporary
    (ang.).
  2. a b Maryla Rodowicz, Rate Your Music [dostęp 2018-07-15], Cytat: Genres: Folk Pop, Pop, Pop Rock, Poezja śpiewana (ang.).
  3. Zbigniew Adrjański: Kalejdoskop kabaretowy. Warszawa: Bellona, 2002. ISBN 83-11-09191-9.
  4. Maryla Rodowicz w serwisie Culture.pl
  5. Wiek, biografia Maryla Rodowicz | Last.fm, last.fm [dostęp 2019-07-19] (pol.).
  6. 65. urodziny Maryli Rodowicz | dzieje.pl - Historia Polski, dzieje.pl [dostęp 2019-07-19] (pol.).
  7. Ikona polskiej piosenki Maryla Rodowicz kończy 70 lat - WP Kobieta, kobieta.wp.pl [dostęp 2019-07-19] (pol.).
  8. Maryla Rodowicz w Archiwum Polskiej Muzyki Rozrywkowej!, radiopogoda.tuba.pl [dostęp 2019-07-19] (pol.).
  9. Maryla Rodowicz- ikona polskiej muzyki – Singharvest, singharvest.com.tw [dostęp 2019-07-19] (pol.).
  10. Lwy show-biznesu (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2003-02-05. [dostęp 2019-08-13].
  11. Maryla Rodowicz na czele listy megagwiazd polskiego show biznesu (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2006-06-19. [dostęp 2019-08-13].
  12. a b „Wiadomo, że chodziło o politykę, a nie o muzykę” – Maryla Rodowicz o Opolu 2017 / #OnetRANO (pol.). youtube.com. [dostęp 2019-08-14].
  13. Maryla Rodowicz – Albums (pol.). discogs.com. [dostęp 2019-08-14].
  14. a b c d e f g h i j k Henryk Lewandowski: Polska Sandie Shaw (pol.). W: Dziennik [on-line]. marylapress.pl, 1967. [dostęp 2019-08-14].
  15. Who is who. absolwenci-awf-warszawa.pl. [dostęp 2016-08-11].
  16. a b c Sposób na tremę (pol.). W: Głos Wybrzeża (26.08.1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  17. a b K. Rychlewicz: Maryla Rodowicz dla czytelników „Naszego Klubu” (pol.). W: Nasz Klub (3/1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  18. Henryk Lewandowski: Z bieżni na estradę (pol.). W: Życie Włocławka (2/1968) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  19. a b c d Henryk Lewandowski: Nasze rozmowy – z Marylą Rodowicz (pol.). W: Panorama (49/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  20. Dariusz Michalski: O piosence sporcie – rozmowa z Marylą Rodowicz (pol.). W: Nowa Wieś (16/1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  21. a b c d Władysław Minkiewicz: Dziewczyna, sport i... piosenka (pol.). W: Dysk Olimpijski (7/1968) [on-line]. marylapress.pl, 2019-08-14.
  22. Z Marylą Rodowicz – o sporcie (pol.). W: Dziennik (1968) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  23. a b Mieczysław Stolarski: Dwie pasje Maryli Rodowicz (pol.). W: Dziennik Łódzki (22.03.1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  24. Dziewczyna, gitara i sport (pol.). W: Sport dla wszystkich (25-26/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  25. a b c d Lidia Nowak: Muzyki i piosenki – Maryla Rodowicz (pol.). W: Panorama (49/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  26. a b Angelika Swoboda: Maryla Rodowicz: Moim zdaniem artysta nie powinien się mieszać w sprawy polityczne (pol.). W: Gazeta.pl [on-line]. weekend.gazeta.pl. [dostęp 2019-08-15].
  27. a b c Żyj mój świecie – pierwszy longplay Maryli Rodowicz (pol.). marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  28. Wojciech Wiśniewski: 20 odpowiedzi Maryli (pol.). W: Muzykorama (9/1970) [on-line]. marylapress.pl, 2019-08-14.
  29. a b c Twarz z pierwszej strony (pol.). W: Zwierciadło (2/1968) [on-line]. marylapress.pl, 2019-08-14.
  30. a b c d e f Biografia – 1962–1969 (pol.). marylarodowicz.pl, 2019-08-15.
  31. a b c Alicja Wielgoławska: Nasi ulubieńcy – Maryla Rodowicz (pol.). W: Świat Młodych (63/1971) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  32. a b c d e f Jerzy Piastowski: Maryla Rodowicz o sobie (pol.). W: Panorama (1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  33. a b Helena Radwańska: Wywiad z Marylą Rodowicz z roku 1969 (pol.). W: Jazz (10/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  34. VI KFPP – 1968 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  35. Krzysztof Bara i Marcin Jacoson: O londyńskich nagraniach i nie tylko – mówi Maryla Rodowicz (pol.). W: Głos Wybrzeża (188/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  36. Sopot Festival '69 (pol.). operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15].
  37. „Złota Kotwica” dla Maryli (pol.). W: Życie Włocławka (52/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  38. Maryla Rodowicz solistką roku 1969 (pol.). W: Sztandar Młodych (2/1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14].
  39. Musicorama. Trzy białe kruki (pol.). fonola.pl. [dostęp 2019-08-15].
  40. Dariusz Michalski: Za kulisami przeboju. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1990. ISBN 83-214-0672-6. (pol.)
  41. Robert Sankowski: 45 lat Złotej Płyty w Polsce: Czesław Niemen „Dziwny jest ten świat” (pol.). Onet.pl, 2013-12-19. [dostęp 2019-03-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-14)].
  42. a b c Ach, cóż to był za krążek (pol.). W: Panorama (9/1974) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  43. Festiwal Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu – Dyskografia festiwalu z lat 1970–1989 (pol.). nagrania.eu. [dostęp 2019-08-15].
  44. a b c Biografia – 1970–1979 (pol.). marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-08-15].
  45. IX KFPP – 1971 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  46. a b Przepłakana noc 1971 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  47. Maryla Rodowicz ‎– Wyznanie (pol.). discogs.com. [dostęp 2019-08-15].
  48. Maryla Rodowiczová* ‎– Maryla Rodowiczová (pol.). discogs.com. [dostęp 2019-08-15].
  49. XI KFPP – 1973 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  50. Sopot Festival '73 (pol.). operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15].
  51. a b Zygmunt Kiszakiewicz: Trzy miesiące w Sopocie (pol.). W: Panorama (48/1973) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  52. Lech Nowicki: Opowiada o sobie – Maryla Rodowicz (pol.). W: Świat Młodych (94/1973) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  53. XII KFPP – 1974 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  54. Opole i mundial 1974 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  55. Maryla Rodowicz ‎– Rok (pol.). discogs.com. [dostęp 2019-08-15].
  56. Janusz Atlas: Powiedzmy, że jestem najlepsza (pol.). marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  57. XIII KFPP – 1975 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  58. Sopot Festival '77 (pol.). operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15].
  59. 13 krótkich do Maryli Rodowicz (pol.). youtube.com. [dostęp 2019-08-14].
  60. a b c Paweł Piotrowicz: Maryla Rodowicz: bardzo szybko się podnoszę (wywiad) (pol.). W: Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2017-09-15. [dostęp 2019-08-14].
  61. Sopot Festival '78 (pol.). operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15].
  62. a b Spotkanie twórców i artystów polskiej estrady. „Nowiny”. 146, s. 2, 2 lipca 1979. 
  63. a b XVIII KFPP – 1980 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  64. Maryla Rodowicz: kariera w USA przeszła mi koło nosa (Jedynka) (pol.). youtube.com. [dostęp 2019-08-14].
  65. a b c d e Arkadiusz Bartosiak, Łukasz Klinke: Maryla Rodowicz – wywiad (pol.). W: Playboy [on-line]. wywiadowcy.pl, 2006. [dostęp 2019-08-15].
  66. Sopot Festival '84 (pol.). operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15].
  67. a b XXII KFPP – 1985 (pol.). festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  68. XXIV KFPP – 1987 (pol.). festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  69. XXV KFPP – 1988 (pol.). festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  70. XXIX KFPP – 1992 (pol.). festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  71. Sopot Festival '92 (pol.). operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15].
  72. Platynowe płyty CD przyznane w 1996 roku (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03].
  73. Antologia – Box – Maryla Rodowicz (pol.). Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-03].
  74. Antologia 1 – Maryla Rodowicz (pol.). Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06].
  75. Antologia 2 – Maryla Rodowicz (pol.). Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06].
  76. Antologia 3 – Maryla Rodowicz (pol.). Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06].
  77. Złote płyty CD przyznane w 1997 roku (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03].
  78. Zasady (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-05-24)].
  79. Sopot Festival '96 (pol.). operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15].
  80. Tribute To Agnieszka Osiecka. Łatwopalni – Maryla Rodowicz (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2019-03-06].
  81. LP3 – statystyki dla wykonawcy Maryla Rodowicz (pol.). Lista przebojów Programu Trzeciego. [dostęp 2015-06-02].
  82. XXXIV KFPP – 1997 (pol.). festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  83. Legendarny koncert 1997 (pol.). festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  84. Złote płyty CD przyznane w 1999 roku (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03].
  85. Karnawał 2000 – Maryla Rodowicz (pol.). Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06].
  86. Anna Zatorska: Słowiańska samba (pol.). W: Wprost (47/1999) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  87. a b M.P. z 2000 r. nr 17, poz. 383 – poz. 3.
  88. Niebieska Maryla – Maryla Rodowicz (pol.). Empik. [dostęp 2019-03-06].
  89. Złote płyty CD przyznane w 2002 roku (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03].
  90. Regulamin przyznawania wyróżnień (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-19)].
  91. 12 najpiękniejszych kolęd (pol.). marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03].
  92. TVP ma 50 lat (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2002-10-28. [dostęp 2019-08-13].
  93. Życie ładna rzecz – Maryla Rodowicz (pol.). Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06].
  94. TVP2 charytatywnie (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2002-12-09. [dostęp 2019-08-13].
  95. Święta w TVP2 (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2002-12-13. [dostęp 2019-08-13].
  96. Nowy Rok z Jedynką (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2002-12-27. [dostęp 2019-08-13].
  97. Sowia Wola (pol.). marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03].
  98. XL KFPP – 2003 (pol.). festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  99. Biografia: 2000–2009 (pol.). marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03].
  100. Muzyczne wydarzenie w Polsacie (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2004-04-16. [dostęp 2019-08-13].
  101. Wola 2 – Hopsasa (pol.). marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03].
  102. a b „Adopcja na odległość” (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2004-04-16. [dostęp 2019-08-13].
  103. kw: Honorowy Złoty Mikrofon dla Perfectu. MediaFM.net, 31 lipca 2006. [zarchiwizowane z tego adresu (13 czerwca 2010)].
  104. Nadchodzi „Lato z Radiem” (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2005-06-15. [dostęp 2019-08-13].
  105. Finał 'Lata z Radiem' (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2005-08-24. [dostęp 2019-08-13].
  106. Sześciu kandydatów do Bursztynowego Słowika (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2005-08-30. [dostęp 2019-08-13].
  107. Kochać – Maryla Rodowicz (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2019-03-06].
  108. Platynowe płyty CD przyznane w 2006 roku (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03].
  109. Maryla Voila! Hopsasa (pol.). marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03].
  110. Sylwester w Dwójce (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2005-12-28. [dostęp 2019-08-13].
  111. Wola 4u (pol.). marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03].
  112. Superjedynka i owacje dla Dody (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2006-06-05. [dostęp 2019-08-13].
  113. Edyta Górniak w repertuarze Queen (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2006-02-23. [dostęp 2019-08-13].
  114. 530 zł za bilet na „Sopot Festiwal” (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2006-08-16. [dostęp 2019-08-13].
  115. Wola na 5 (pol.). marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03].
  116. Krajewski bez Krajewskiego (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  117. Polacy kochają Marylę Rodowicz i Dodę (pol.). media2.pl. [dostęp 2017-10-14].
  118. Jest cudnie – Maryla Rodowicz (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2019-03-06].
  119. Platynowe płyty CD przyznane w 2008 roku (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03].
  120. http://muzyka.interia.pl/szukaj/news/diamentowa-maryla-jest-cudnie,1229671
  121. XLV KFPP – 2008 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  122. Pro-Fanacja. Swa-wola 6 (pol.). marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03].
  123. http://www.marylarodowicz.pl.
  124. http://www.plejada.pl.
  125. Seventh Vol.: Samo-Wola (pol.). marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03].
  126. 50 – Maryla Rodowicz (pol.). Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06].
  127. Platynowe płyty CD przyznane w 2011 roku (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03].
  128. XLVIII KFPP – 2010 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  129. Buty 2 – Maryla Rodowicz (pol.). Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06].
  130. Platynowe płyty CD przyznane w 2012 roku (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03].
  131. Top Ten World Cup Songs (ang.). billboard.com, 2013-06-13. [dostęp 2013-08-21].
  132. SingSing – SuperDebiuty z Marylą! (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  133. a b L KFPP – 2013 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  134. Opole! Kocham Cię! (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  135. Maryla o swojej kontrowersyjnej kreacji sylwestrowej – Flesz Celebrycki, odc. 606 // Plejada.pl.
  136. Parada kiczu na sylwestrowych imprezach // Plejada.pl.
  137. Artysta 25-lecia (pol.). rmf.fm. [dostęp 2015-02-09].
  138. LII KFPP – 2015 (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  139. Aż co drugi Polak zainteresował się Opolem! (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  140. 53. KFPP Opole 2016 – co nas czeka? (pol.). W: Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15].
  141. Jarek Szubrycht: Maryla Rodowicz: uwielbiam prowokacje (pol.). W: Interia.pl [on-line]. muzyka.interia.pl, 2018-01-04. [dostęp 2019-08-15].
  142. Tatiana Okupnik także rezygnuje z Opola. Mocne oświadczenie: Pierwszy raz łamię zasady. W: Onet.pl [on-line]. muzyka.onet.pl, 2017-05-22. [dostęp 2017-05-22].
  143. Agnieszka Kublik: Kayah na liście gorszego sortu w TVP. W: Gazeta Wyborcza [on-line]. wyborcza.pl, 2017-05-13. [dostęp 2017-05-22].
  144. Opole 2017. Rodowicz zaprosiła Kayah. Prezes Kurski to zablokował. W: Gazeta Wyborcza [on-line]. wyborcza.pl, 2017-05-14. [dostęp 2017-05-22].
  145. Rodowicz u Kurskiego. „Przyszłam zapytać u źródła, czy telewizja cenzuruje nazwiska artystów”. wprost.pl, 2017-05-17. [dostęp 2017-05-24].
  146. Sergiusz Królak: Opole 2017: festiwal został odwołany!. W: Plejada.pl [on-line]. plejada.pl, 2017-05-22. [dostęp 2017-05-22].
  147. Sergiusz Królak: Maryla Rodowicz zagra jubileuszowy koncert w Opolu! Znamy szczegóły. plejada.pl. [dostęp 2017-07-11].
  148. Opole 2017, festiwalopole.tvp.pl [dostęp 2018-05-17] (pol.).
  149. 54. Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu w TVP | Propozycje - SATKurier.pl, „SATKurier.pl” [dostęp 2018-05-18] (pol.).
  150. Maryla Rodowicz – Ach świecie… (pol.). Sony Music Entertainment Poland. [dostęp 2019-03-06].
  151. Złote płyty CD przyznane w 2018 roku (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03].
  152. Regulamin przyznawania wyróżnień (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03].
  153. Maryla Rodowicz wydaje nową płytę. Nagrała teledysk (pol.). W: Plejada.pl [on-line]. plejada.pl. [dostęp 2017-09-07].
  154. Maryla Rodowicz przeprasza za „Shallow”: nic mnie nie usprawiedliwia (pol.). W: Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2019-05-21. [dostęp 2019-08-14].
  155. Małgorzata Terlecka – Reksnis: Salto w chmurzach nad Marylą (pol.). W: Twój Styl (1999) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  156. a b Marian Butrym: Trzynastka nie jest feralna (pol.). W: Razem (1980) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  157. Książka Tomasza Raczka już w sprzedaży (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2003-11-19. [dostęp 2019-08-13].
  158. Eliminacje do Eurowizji w TVP (pol.). W: Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2006-01-17. [dostęp 2019-08-13].
  159. Pół decyzji w ośmiu rękach (pol.). www.eurowizja.org, 2008-02-23. [dostęp 2013-05-19].
  160. Eurowizja 2018. Znamy wszystkie szczegóły! Kto zasiądzie w jury? (pol.). W: Plejada.pl [on-line]. plejada.pl. [dostęp 2018-02-28].
  161. „Twoja Twarz Brzmi Znajomo”: odcinek finałowy wygrał Bartek Kasprzykowski (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2015-11-08].
  162. Maryla Rodowicz jurorką? (pol.). fakt.pl. [dostęp 2013-04-03].
  163. Maryla Rodowicz o Gangnam Style (pol.). youtube.com. [dostęp 2019-08-14].
  164. http://www.polskieradio.pl/6/13/Artykul/808792,Maryla-Rodowicz-Czlowiekiem-Roku-na-Ukrainie. Polskie Radio Online
  165. http://www.imsig.pl/szukaj/osoba,DANIEL,PASSENT,8fdc79fb97d.
  166. http://okularnicy.org.pl/pl/4_fundacja/10_ludzie/16_rada.
  167. "As Strefy Kibica": Maryla Rodowicz, Pako Sarr i Piotr Zelt (pol.). W: TVN24 [on-line]. tvn24.pl, 2018-06-22. [dostęp 2019-08-14].
  168. Pierwsi polscy Przyjaciele UEFA Euro 2012.
  169. Polskiej drużynie zabrakło "agresji". Maryla Rodowicz o przegranym meczu (pol.). W: TVN24 [on-line]. tvn24.pl, 2018-06-20. [dostęp 2019-08-14].
  170. Nie żyje Janina Rodowicz-Krasucka, matka Maryli Rodowicz, fakt.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
  171. Jak Rodowiczowie ołtarz w Wilnie odbudowali, Rzeczpospolita z dnia 9 sierpnia 2009 r.
  172. Witalis Masenas: Wywiad z Marylą Rodowicz. Magwil.lt, 2009. [dostęp 31 grudnia 2016].
  173. a b Cezary Leszczyński: Tak się jakoś zaczęło (pol.). marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  174. Rodowicz w mocnych słowach o swoich kontaktach z Kościołem. Zareagowała na tekst z tygodnika. deon.pl, 2018-08-23. [dostęp 2018-08-25].
  175. a b c Anita Nawrocka: Lepsza niż babski wyż (pol.). W: Na Żywo (2001) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  176. Grażyna Korzeniowska: Ludzie mnie czasem wzruszają (pol.). W: Sukces (10/1995) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15].
  177. Zacisze gwiazd, TVP2, Polska 2005.
  178. Julia Tryzno: Maryla Rodowicz rozwodzi się? Znamy prawdę! „Andrzej wyprowadził się ponad dwa miesiące temu” (pol.). W: Plejada.pl [on-line]. plejada.pl, 2016-08-21. [dostęp 2019-08-14].
  179. Konrad Szczęsny: Maryla Rodowicz o rozwodzie z mężem: Czuję się z tym wszystkim bardzo źle, ale nie chcę walczyć. Nie wiem, co mnie czeka (pol.). viva.pl, 2016-12-16. [dostęp 2019-08-14].
  180. Odznaczenia dla wybitnych twórców i działaczy kultury. „Dziennik Polski”. Nr 175 (9456), s. 2, 26 lipca 1974. 
  181. Perły Polskiej Gospodarki 2012, inepan.waw.pl [dostęp 2015-11-30].

Linki zewnętrzneEdytuj