Massimo Girotti

Massimo Girotti (ur. 18 maja 1918[1] w Mogliano[2], zm. 5 stycznia 2003[3] w Rzymie[4]) – włoski aktor filmowy i teatralny, także piłkarz wodny, nazywany „włoskim Paulem Newmanem[5][6].

Massimo Girotti
Ilustracja
Massimo Girotti (1943)
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1918
Mogliano
Data i miejsce śmierci 5 stycznia 2003
Rzym
Zawód aktor, piłkarz wodny
Współmałżonek Marcella Girotti
Lata aktywności 1939-2003

ŻyciorysEdytuj

Wczesne lataEdytuj

Był studentem wydziału prawa, z atletyczną budową ciała, kiedy został mistrzem pływania, ale równolegle sprawdzał się w innych dyscyplinach sportowych takich jako wioślarstwo, narciarstwo i jazda konna. Lecz jednak szczególnie odnosił sukcesy w pływaniu i piłce wodnej, w Serie A w 1935 roku, grając na pozycji bramkarza. Po ukończeniu kursu aktorstwa prowadzonego przez Teresę Franchini, występował w mniejszych teatrach.

KarieraEdytuj

Podczas treningu pływania został odkryty przez reżysera Mario Soldatiego, który zaproponował mu niewielką rolę w komedii Skandal z Dorą (Dora Nelson, 1939). W następnym roku dostał rolę w melodramacie Romantyczna przygoda (Una romantica avventura, 1940). Występował także w teatrze w Rzymie, m.in. w spektaklach: Czas i rodzina Conway (1945) Johna Boyntona Priestleya i Skamieniały las (1946) Roberta Sherwooda.

Przez siedem dekad był uznany przez publiczność i krytyków[7], pracował z wieloma z najbardziej prestiżowymi włoskimi reżyserami takimi jak Roberto Rossellini, Giuseppe De Santis, Pietro Germi, Vittorio De Sica, Jean Renoir, Pier Paolo Pasolini, Bernardo Bertolucci, Alberto Lattuada, Luigi Comencini, Luigi Zampa, Ettore Scola, Liliana Cavani, Marco Ferreri, Claude Autant-Lara czy Joseph Losey. Za rolę Davide Veroli w melodramacie Ferzana Özpeteka Okna (La finestra di fronte) nagrodę David podczas 48. ceremonii wręczenia nagród David di Donatello.

Był żonaty z Marcellą, z którą miał syna Alessio i córkę Arabellę[8]. Zmarł 5 stycznia 2003 w Rzymie w wieku 84. lat na atak serca.

FilmografiaEdytuj

Rok Tytuł Rola Reżyser
1939 Dora Nelson Enrico Mario Soldati
1941 La corona di ferro Licinio / Arminio Alessandro Blasetti
1942 Un pilota ritorna Gino Rossati Roberto Rossellini
1943 Opętanie (Ossessione) Gin Costa Luchino Visconti
1949 Pod niebem Sycylii (In nome della legge) Guido Schiavi Pietro Germi
1950 Kronika pewnej miłości (Cronaca di un amore) Guido Michelangelo Antonioni
1952 Rzym, godzina 11 (Roma, ore 11) Nando Giuseppe De Santis
1953 Grzechy Rzymu (Spartaco) Spartakus Riccardo Freda
1954 Zmysły (Senso) Roberto Ussoni, kuzyn Livii Luchino Visconti
1961 Romolo e Remo Tytus Tacjusz Sergio Corbucci
1968 Teoremat (Teorema) Paolo, ojciec Pier Paolo Pasolini
1969 Medea Kreon, król Koryntu
1972 Ostatnie tango w Paryżu (Le Dernier Tango à Paris) Marcel Bernardo Bertolucci
1976 Niewinne (L'innocente) hrabia Stefano Egano Luchino Visconti
Pan Klein (Monsieur Klein) Charles Joseph Losey
1981 Miłosna pasja (Passione d’amore) pułkownik Ettore Scola
1983 Ars amandi - L'arte di amare Ovid Walerian Borowczyk
1985 Quo vadis? (miniserial TV) Aulus Plaucjusz Franco Rossi
1994 Potwór (Il mostro) zasłużony obywatel Roberto Benigni
2003 Okna (La finestra di fronte) Davide Veroli Ferzan Özpetek

PrzypisyEdytuj

  1. Massimo Girotti (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-07-30].
  2. Massimo Girotti - Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2016-07-30].
  3. Massimo Girotti topic (ang.). FamousFix. [dostęp 2016-07-30].
  4. Massimo Girotti (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2016-07-30].
  5. Massimo Girotti (wł.). MYmovies. [dostęp 2016-07-30].
  6. Who is Massimo Girotti dating? (ang.). FamousFix. [dostęp 2016-07-30].
  7. Obituary: Massimo Girotti (ang.). The Guardian. [dostęp 2016-07-30].
  8. Who is Massimo Girotti (actor)? (ang.). Omnilexica. [dostęp 2016-07-30].

BibliografiaEdytuj