Otwórz menu główne

Nierankingowy turniej snookerowy Masters był rozgrywany w dniach 11-18 stycznia 2009 roku w hali widowiskowej Wembley Arena w Londynie.

Masters
2008 ← 2009 → 2010
Snooker balls triangled.png
Liczba uczestników 18
Miejsce Anglia Wembley Arena, Londyn
Zwycięzca Anglia Ronnie O’Sullivan
II miejsce Anglia Mark Selby
Najwyższy break 140 Szkocja John Higgins
Rozegrane mecze 17
Mecze do zera Carter - Ebdon 6:0 (1R)

W turnieju tradycyjnie udział brało najlepszych szesnastu snookerzystów według oficjalnej listy rankingowej oraz dwóch dodatkowych (zwycięzca eliminacji i zawodnik wskazany przez organizatorów).

Zwycięzcą turnieju – po raz czwarty w swojej karierze – został Ronnie O’Sullivan, który w finale pokonał broniącego tytułu mistrzowskiego Marka Selby 10:8. Po meczu O’Sullivan przyznał, że takie zwycięstwo z nowym kijem to jego "największe osiągnięcie w snookerze"[1].

W Polsce turniej transmitowała stacja Eurosport.

Spis treści

NagrodyEdytuj

Zwycięzca: £150 000
II Miejsce: £75 000
Półfinalista: £32 000
Ćwierćfinalista: £16 000
Last 16: £14 000
Last 18 (dzikie karty): £3 500

Najwyższy break turnieju: £10 000
Maksymalny break: £25 000

Łączna pula nagród: £482 000

Wydarzenia związane z turniejemEdytuj

ZawodnicyEdytuj

W turnieju Masters udział wzięło 16 zawodników zajmujących pierwsze 16 pozycji w światowym rankingu snookerowym. Zawodnicy z miejsc 15. i 16. wzięli udział w "rundzie dzikich kart" rozgrywając mecze ze zwycięzcą kwalifikacji i obdarowanego przez organizatorów dziką kartą.

W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności zajmowanej na światowej liście rankingowej (w nawiasie podano miejsce zajmowane na liście rankingowej):

  1.   Mark Selby (4)
  2.   Ronnie O’Sullivan (1)
  3.   Stephen Maguire (2)
  4.   Shaun Murphy (3)
  5.   John Higgins (5)
  6.   Stephen Hendry (6)
  7.   Allister Carter (7)
  8.   Ryan Day (8)
  1.   Peter Ebdon (9)
  2.   Neil Robertson (10)
  3.   Ding Junhui (11)
  4.   Joe Perry (12)
  5.   Graeme Dott (13)
  6.   Marco Fu (14)
  7.   Mark Allen (16)
  8.   Ricky Walden (35)

Runda dzikich kartEdytuj

Zwycięzca eliminacji Judd Trump oraz Ricky Walden, który otrzymał "dziką kartę" od organizatora turnieju, zmierzyli się z rywalami zajmującymi 15. i 16. miejsce na oficjalnej liście rankingowej.

Match Score
WC1   Mark King 2-6   Ricky Walden
WC2   Mark Allen 6-4   Judd Trump

Drabinka turniejowaEdytuj

  1/8 finału (Do 6 frame'ów) Ćwierćfinały (Do 6 frame'ów) Półfinały (Do 6 frame'ów) Finał (Do 10 frame'ów)
                                     
   Mark Selby 6  
   Ricky Walden 5  
     Mark Selby 6  
     Mark Allen 5  
   Ryan Day 1
   Mark Allen 6  
     Mark Selby 6  
     John Higgins 2  
   John Higgins 6  
   Marco Fu 4  
     John Higgins 6
     Ding Junhui 4  
   Shaun Murphy 4
   Ding Junhui 6  
     Mark Selby 8
     Ronnie O’Sullivan 10
   Stephen Maguire 6  
   Graeme Dott 5  
     Stephen Maguire 6
     Neil Robertson 3  
   Stephen Hendry 4
   Neil Robertson 6  
     Stephen Maguire 1
     Ronnie O’Sullivan 6  
   Allister Carter 6  
   Peter Ebdon 0  
     Allister Carter 2
     Ronnie O’Sullivan 6  
   Ronnie O’Sullivan 6
   Joe Perry 5  

FinałEdytuj

Finał: Do 10 frame'ów
Wembley Arena, Londyn, Anglia, 18 stycznia 2009. Sędzia: Jan Verhaas
Mark Selby
 
8-10 Ronnie O’Sullivan
 
Sesja popołudniowa: 28-69 (68), 0-88, 97-4 (82), 1-114 (101), 59-54, 80-0 (76), 69-43 (50), 58 (53)-64
Sesja wieczorna: 62-63, 109-29 (101), 93-0 (89), 114-19 (114), 9-69 (53), 65 (55)-70, 0-110 (110),
76-0 (69), 50-51, 16-71 (55)
114 Najwyższy break 110
2 Breaki stupunktowe 2
9 Breaki 50-punktowe 5

Breaki stupunktowe turnieju zasadniczegoEdytuj

Statystyki turniejuEdytuj

Statystyki pierwszej rundyEdytuj

Państwo Il. zawodników % zawodników
  Anglia 7 43,75%
  Szkocja 4 25,00%
  Walia 1 6,25%
  Irlandia Północna 1 6,25%
  Chiny 1 6,25%
  Australia 1 6,25%
  Hongkong 1 6,25%
  • Liczba uczestników rundy: 16 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 15
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 8
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 76 (88)
  • Średnia liczba partii w meczu: 9,50
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:0
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 3


Statystyki ćwierćfinałówEdytuj

Państwo Il. zawodników % zawodników
  Anglia 3 37,50%
  Szkocja 2 25,00%
  Australia 1 12,50%
  Irlandia Północna 1 12,50%
  Chiny 1 12,50%
  • Liczba uczestników rundy: 8 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 8
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 4
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 38 (44)
  • Średnia liczba partii w meczu: 9,50
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:2
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1

Statystyki półfinałówEdytuj

Państwo Il. zawodników % zawodników
  Anglia 2 50,00%
  Szkocja 2 50,00%
  • Liczba uczestników rundy: 4 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 4
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 2
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 15 (22)
  • Średnia liczba partii w meczu: 7,50
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0

KwalifikacjeEdytuj

Pomiędzy 21 a 29 listopada 2008 roku zostały rozegrane kwalifikacje. Spośród 48 zawodników najlepszym okazał się Judd Trump, który pokonał w finale kwalifikacji Marka Joyce'a 6:1. Trump tym samym awansował do rundy dzikich kart, w której przegrał z Markiem Allenem.

Zawodnikiem, który od organizatorów turnieju dostał dziką kartę, był Ricky Walden.

Drabinka kwalifikacjiEdytuj

  Runda 1
Do 4 wygranych partii
Runda 2
Do 5 wygranych partii
Runda 3
Do 5 wygranych partii
Ćwierćfinał
Do 5 wygranych partii
Półfinał
Do 5 wygranych partii
Finał
Do 6 wygranych partii
                                                         
   Matthew Stevens        Matthew Stevens 5  
 BYE        Rory McLeod 3  
     Matthew Stevens 5  
     Ricky Walden 2  
   Rory McLeod 4    Ricky Walden 5
   Paul Davison 3        Anthony Hamilton 1  
     Matthew Stevens 5  
     Fergal O’Brien 3  
   Ricky Walden 4        Liang Wenbo 4  
   Stefan Mazrocis 2        Daniel Wells 5  
     Daniel Wells 4
     Fergal O’Brien 5  
   Anthony Hamilton 4    Fergal O’Brien 5
   Andrew Pagett 0        Lewis Roberts 3  
     Matthew Stevens 4  
     Mark Joyce 5  
   Liang Wenbo 4        Mark J. Williams 1  
   Liu Chuang 1        Andrew Higginson 5  
     Andrew Higginson 5
     Gerard Greene 2  
   Jimmy Michie 0    Gerard Greene 5
   Daniel Wells 4        Simon Bedford 1  
     Andrew Higginson 4
     Mark Joyce 5  
   Fergal O’Brien        Barry Hawkins 0  
 BYE        Mark Joyce 5  
     Mark Joyce 5
     Kuldesh Johal 4  
   Barry Pinches 3    Joe Swail 3
   Lewis Roberts 4        Kuldesh Johal 5  
   Mark Joyce 1
   Judd Trump 6
   Mark J. Williams        Jamie Cope 5  
 BYE        David Grace 3  
     Jamie Cope 2  
     Judd Trump 5  
   Andrew Higginson wo    Judd Trump 5
   Chris McBreen wd        Dave Harold 3  
     Judd Trump 5  
     Jin Long 1  
   Gerard Greene 4        Martin Gould 5  
   Michael Georgiou 0        Andrew Norman 1  
     Martin Gould 4
     Jin Long 5  
   Stephen Lee 2    Nigel Bond 4
   Simon Bedford 4        Jin Long 5  
     Judd Trump 5
     Ken Doherty 2  
   Barry Hawkins 4        Stuart Bingham 5  
   Wayne Cooper 3        Andy Hicks 4  
     Stuart Bingham 5
     Davis Gray 2  
   Mark Joyce 4    Davis Gray 5
   Peter Lines 0        Robert Milkins 3  
     Stuart Bingham 1
     Ken Doherty 5  
   Joe Swail        Ian McCulloch 5  
 BYE        David Gilbert 2  
     Ian McCulloch 3
     Ken Doherty 5  
   David Roe 3    Ken Doherty 5
   Kuldesh Johal 4        Atthasit Mahitthi 4  

Breaki stupunktowe kwalifikacjiEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj