Mateusz Masternak

polski bokser

Mateusz Masternak (ur. 2 maja 1987 w Iwaniskach) – polski bokser, były mistrz Europy federacji EBU.

Mateusz Masternak
Ilustracja
Pseudonim Master
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1987
Iwaniska
Obywatelstwo  Polska
Wzrost 187 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa junior ciężka
Klub KKB RUSHH Kielce
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 47
Zwycięstwa 42
Przez nokauty 28
Porażki 5 (1 KO)
Remisy 0
  1. Bilans walk aktualny na 26 czerwca 2020.
Mateusz Masternak
szeregowy szeregowy
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1987
Iwaniska
Przebieg służby
Lata służby od 2018
Siły zbrojne POL Wojska Lotnicze.svg Siły Powietrzne RP
Jednostki 36. dr OP

Kariera amatorskaEdytuj

Pierwsze treningi boksu amatorskiego odbywał w KSZO Ostrowiec Świętokrzyski. W wieku 15 lat przeprowadził się do Wrocławia, gdzie rozpoczął treningi bokserskie w klubie sportowym Gwardia Wrocław[1].

Jego pierwszymi trenerami w Gwardii byli Mariusz Cieślak i Grzegorz Strugała. Równocześnie ze sportem rozpoczął naukę w Szkole Zawodowej Nr 19 we Wrocławiu.

W 2005 został mistrzem Polski juniorów w wadze średniej (75 kg). Po tym sukcesie został powołany do kadry narodowej juniorów. Pierwsza walkę jako reprezentant Polski stoczył w Tallinnie, na mistrzostwach Europy juniorów. Przegrał w ćwierćfinale. To niepowodzenie powetował sobie na mistrzostwach Polski seniorów, na których zdobył brązowy medal. W następnym roku na kolejnych mistrzostwach zdobył srebrny medal. Do tego czasu na amatorskich ringach wygrał 61 z 70 walk.

Kariera zawodowaEdytuj

W marcu 2006 zdecydował się podpisać zawodowy kontrakt. Pierwsze cztery walki, wygrane przez nokaut, stoczył w USA. Wtedy zaproponowano mu walki pod flagą USA, ale on się na to nie zgodził i wrócił do Polski.

W maju 2007 podpisał umowę promocyjną z nowym promotorem, firmą CENG AG. Wystąpił na organizowanej 9 czerwca gali boksu zawodowego Perfect Boxing w Katowicach. Zwyciężył Antona Krasnołuckiego przez techniczny nokaut w czwartej rundzie[2].

3 października 2008 w pojedynku z Alexem Mogylewskim zdobył pas młodzieżowego mistrza świata federacji WBC, pokonując rywala w piątej rundzie przez techniczny nokaut[3].

24 października 2009 na gali boksu zawodowego w Łodzi pokonał w piątej rundzie przez techniczny nokaut Łukasza Janika[4][5]. 19 grudnia 2009 po raz pierwszy bronił tytułu młodzieżowego mistrza świata federacji WBC. Jego rywal, Jameson Bostic, został poddany przez narożnik między siódmą a ósmą rundą[6][7].

6 marca 2010 po raz drugi obronił tytuł młodzieżowego mistrza świata federacji WBC, zwyciężając w ósmej rundzie przez techniczny nokaut Tunezyjczyka z francuskim paszportem Faïsala Ibnela Arramiego[8][9]. 19 czerwca trzeci raz obronił tytuł młodzieżowego mistrza świata federacji WBC, zwyciężając niepokonanego wcześniej Gruzina Lewana Jomardaszwilego w piątej rundzie przez techniczny nokaut[10][11]. 5 listopada, po 12-rundowym pojedynku, pokonał jednogłośnie na punkty Belga Ismaila Abdula, zdobywając wakujący interkontynentalny pas federacji IBO[12].

11 marca 2011 pokonał w piątej rundzie przez techniczny nokaut Azera Aliego Ismaiłowa, broniąc interkontynentalny pas federacji IBO, po tym jak sędzia, konsultując się drugi raz z lekarzem, przerwał pojedynek[13][14]. 25 czerwca w czasie gali bokserskiej w Ostrowcu Świętokrzyskim pokonał w siódmej rundzie przez TKO Łotysza Artusa Kulikauskisa. Była to pierwsza porażka Kulikauskisa poniesiona przed czasem[15].

4 lutego 2012 zadebiutował jako zawodnik nowego promotora, Sauerland Event. W czwartej rundzie pokonał Michaela Simmsa przez techniczny nokaut[16]. 15 grudnia 2012 zdobył tytuł Mistrza Europy federacji EBU, pokonując jednogłośnie na punkty (120:108, 120:108 i 120:108) Fina Juho Haapoję. Mateusz Masternak został szóstym Polakiem, który zdobył pas Mistrza Europy[17]. Dzięki temu zwycięstwu Mateusza Masternaka doceniono branżowych mediach. Został uznany najlepszym polskim bokserem 2012 roku w plebiscycie portalu Boxing.pl oraz telewizji FightKlub[18].

13 kwietnia 2013 pokonał w dziewiątej rundzie Seana Corbina przez techniczny nokaut, zdobywając wakujący pas WBC International Silver[19]. 5 października w walce z Grigorijem Drozdem w Moskwie poniósł swoją pierwszą porażkę w ringu zawodowym. W jedenastej rundzie przez techniczny nokaut, tracąc tytułu Mistrza Europy.

1 lutego 2014 w duńskim Frederikshavn wygrał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie z Gruzinem Sandro Siproszwilim[20] 12 kwietnia w duńskim Esbjerg wygrał jednogłośnie na punkty z Chorwatem Stjepanem Vugdeliją[21]. 21 czerwca w Monte Carlo w walce o pas WBA Interim przegrał niejednogłośnie na punkty z reprezentantem Francji Yourim Kalengą (115:113, 116:112, 115:113).

W sierpniu 2014 jego trenerem został Niemiec Ulli Wegner[22]. 5 grudnia w Paryżu Masternak wygrał na punkty stosunkiem głosów dwa do remisu (99:92, 98:92 i 95:95) z byłym dwukrotnym mistrzem świata – Francuzem Jeanem-Markiem Mormeckiem (37-6, 23 KO)[23].

26 kwietnia 2015 w Belinie pokonał w drugiej rundzie przez techniczny nokaut Argentyńczyka Rubena Angela Mino (26-3, 26 KO)[24]. 6 czerwca w Kempton Park w RPA przegrał niejednogłośnie na punkty z Johnny′em Mullerem (18-4-2, 13 KO). Sędziowie punktowali 95:93, co wywołało skandal w polskich mediach[25]. Rodney Berman z Golden Gloves i promotor Mullera zdziwiony werdyktem, stwierdził: Komisja bokserska powinna zająć się tym werdyktem jak najszybciej[26].

5 września 2015 w Dreźnie znokautował w drugiej rundzie Brazylijczyka Carlosa Ailtona Nascimento (12-2, 9 KO), zdobywając pas federacji WBA kategorii junior ciężkiej. 12 grudnia w 02 Arena w Londynie po wyrównanym pojedynku o wakat mistrza Europy, przegrał z Brytyjczykiem Tony Bellewem (26-2-1, 16 KO) . Sędziowie punktowali 113:115 i dwukrotnie 112:115.

24 czerwca 2017 w Gdańsku stoczył z Ukraińcem Ismajiłem Siłłachem (25-4, 19 KO) wyjątkowo wyrównaną walkę na gali Polsat Boxing Night 7 - Nowe Rozdanie. Obaj lądowali na deskach. Ostatecznie wygrał jednogłośnie na punkty (95:93, 96:92, 95:93).

21 kwietnia 2018 podczas gali Polsat Boxing Night VIII: Noc Zemsty w Częstochowie doszło do jego rewanżowego pojedynku z Yourim Kalengą (23-5, 16 KO). Przed czterema laty w Monako minimalnie na punkty zwyciężył Francuz, ale tym razem lepszy okazał się być Masternak, który zastopował swojego rywala w szóstej rundzie, przy okazji zdobywając pas WBO European w kategorii junior ciężkiej.

World Boxing Super SeriesEdytuj

20 października 2018 w Orlando przegrał jednogłośnie na punkty 113-115,112-116 i 115-113-115 z Yunierem Dorticosem (23-1, 21 KO) i zakończył swój udział w turnieju World Boxing Super Series na ćwierćfinale.

Kolejne walkiEdytuj

26 czerwca 2020 w Kielcach pokonał na dystansie ośmiu rund Ukrainieca Siergieja Radczenkę. Sędziowie punktowali 80:71 na korzyść Polaka. Walka miała charakter pokazowy [27].

19 września 2020 podczas gali Knockout Boxing Night 13 w Tarnowie pokonał jednogłośnie na punkty (100-90, 100-90, 99-91) Gambijczyka Taylora Mabikę (19-6-2, 10 KO).

Powrót do boksu amatorskiegoEdytuj

25 października 2019 podczas VII Memoriału Leszka Drogosza w Kielcach Mateusz Masternak ogłosił, że wraca do boksu amatorskiego i zostaje zawodnikiem KKB RUSHH Kielce, a jego celem będzie kwalifikacja na Igrzyska Olimpijskie w Tokio.

Życie prywatneEdytuj

Jest żonaty z Darią Masternak, która jako juniorka była amatorską Mistrzynią Polski w boksie. Mają syna Mikołaja (ur. 12 września 2012)[28]. W lutym 2014 urodził się drugi syn pary - Maksymilian[potrzebny przypis].

W październiku 2018 rozpoczął służbę wojskową.

Lista walk zawodowychEdytuj

Rezultat Bilans Przeciwnik Typ Runda, czas Data Miejsce Uwagi
Zwycięstwo 42-5   Taylor Mabika UD 10 19 września 2020   Tarnów Main Event Knockout Boxing Night 13
Porażka 41-5   Yunier Dorticos UD 12 20 października 2018   Orlando Ćwierćfinał turnieju World Boxing Super Series w wadze junior ciężkiej
Zwycięstwo 41-4   Youri Kalenga RTD 6, 3:00 21 kwietnia 2018   Częstochowa Zdobycie tytułu WBO European.
Zwycięstwo 40-4   Stivens Bujaj TKO 7 21 października 2017   Newark Pojedynek rezerwowy turnieju World Boxing Super Series: cruiserweight quarter-final.
Zwycięstwo 39-4   Ismajił Siłłach UD 10 24 czerwca 2017   Gdańsk/Sopot, Polska
Zwycięstwo 38-4   Aleksander Kubich UD 8 4 marca 2017   Dzierżoniów, Polska
Zwycięstwo 37-4   Eric Fields UD 10 2 kwietnia 2016   Kraków, Polska
Porażka 36-4   Tony Bellew UD 12 12 grudnia 2015   Londyn, Wielka Brytania Walka o tytuł Mistrza Europy EBU.
Zwycięstwo 36-3   Carlos Ailton Nascimento KO 2 5 września 2015   Drezno, Niemcy Zdobycie tytułu WBA Intercontinental.
Porażka 35-3   Johnny Muller SD 10 6 czerwca 2015   Kempton Park, Gauteng, RPA 95:93, 93:95 i 93:95.
Zwycięstwo 35-2   Ruben Angel Mino TKO 2, 1:23 25 kwietnia 2015   Berlin, Niemcy
Zwycięstwo 34-2   Jean-Marc Mormeck SD 10 5 grudnia 2014   Paryż, Francja
Zwycięstwo 33-2   Ben Nsafoah RTD 5 27 września 2014   Kilonia, Niemcy
Porażka 32-2   Youri Kalenga SD 12 21 czerwca 2014   Monte Carlo, Monako Walka o tymczasowy pas WBA.
Zwycięstwo 32-1   Stjepan Vugdelija UD 8 12 kwietnia 2014   Esbjerg, Dania
Zwycięstwo 31-1   Sandro Siproszwili TKO 4, 2:34 1 lutego 2014   Frederikshavn, Dania
Porażka 30-1   Grigorij Drozd TKO 11, 0:53 5 października 2013   Moskwa, Rosja Utrata tytułu Mistrza Europy EBU.
Zwycięstwo 30-0   Sean Corbin TKO 9, 1:01 13 kwietnia 2013   Frederikshavn, Dania Zdobycie tytułu WBC International Silver.
Zwycięstwo 29-0   Juho Haapoja UD 12 15 grudnia 2012   Norymberga, Niemcy Zdobycie tytułu Mistrza Europy EBU.
Zwycięstwo 28-0   David Quiñonero TKO 8, 3:00 15 września 2012   Bamberg, Niemcy
Zwycięstwo 27-0   Hari Miles UD 10 19 maja 2012   Kopenhaga, Dania
Zwycięstwo 26-0   Felipe Romero TKO 10, 2:08 31 marca 2012   Kilonia, Niemcy
Zwycięstwo 25-0   Michael Simms TKO 4, 1:16 4 lutego 2012   Frankfurt, Niemcy
Zwycięstwo 24-0   Carl Davis TKO 3, 2:46 10 września 2011   Wrocław, Polska
Zwycięstwo 23-0   Artūrs Kuļikauskis TKO 7, 2:17 25 czerwca 2011   Ostrowiec Świętokrzyski, Polska
Zwycięstwo 22-0   Əli İsmayılov TKO 5, 2:36 11 marca 2011   Olsztyn, Polska
Zwycięstwo 21-0   Ismail Abdoul UD 12 5 listopada 2010   Chełm, Polska
Zwycięstwo 20-0   Lewan Dżomardaszwili TKO 5, 1:32 19 czerwca 2010   Kielce, Polska
Zwycięstwo 19-0   Marco Heinichen TKO 2, 0:50 17 kwietnia 2010   Magdeburg, Niemcy
Zwycięstwo 18-0   Faïsal Ibnel Arrami TKO 8, 1:46 6 marca 2010   Katowice, Polska
Zwycięstwo 17-0   Tino Fröhlich KO 2, 2:38 9 stycznia 2010   Magdeburg, Niemcy
Zwycięstwo 16-0   Jameson Bostic RTD 7, 3:00 19 grudnia 2009   Radom, Polska
Zwycięstwo 15-0   Łukasz Janik TKO 5, 2:30 24 października 2009   Łódź, Polska
Zwycięstwo 14-0   Mazur Ali TKO 5, 2:36 11 lipca 2009   Newark, New Jersey, USA
Zwycięstwo 13-0   László Hubert TKO 4 14 lutego 2009   Grodzisk Mazowiecki, Polska
Zwycięstwo 12-0   Jawor Marinczew UD 8 21 listopada 2008   Grodzisk Mazowiecki, Polska
Zwycięstwo 11-0   Alex Mogylewski TKO 5, 1:48 3 października 2008   Lublin, Polska Debiut w kategorii junior ciężkiej.
Zwycięstwo 10-0   Arciom Sałomka UD 8 13 marca 2008   Dzierżoniów, Polska
Zwycięstwo 9-0   Dmytro Szarypow TKO 5, 0:35 15 grudnia 2007   Ożarów Mazowiecki, Polska
Zwycięstwo 8-0   Ronny Daniels UD 6 16 listopada 2007   Tarnów, Polska
Zwycięstwo 7-0   Artem Szczehłow UD 4 18 października 2007   Iława, Polska
Zwycięstwo 6-0   Taras Bojko UD 6 30 sierpnia 2007   Ostróda, Polska
Zwycięstwo 5-0   Anton Krasnołucki TKO 4 9 czerwca 2007   Katowice, Polska
Zwycięstwo 4-0   William Chouloute TKO 4, 1:37 20 października 2006   Cicero, Illinois, USA
Zwycięstwo 3-0   Jason Medina TKO 1, 1:48 15 września 2006   Chicago, Illinois, USA
Zwycięstwo 2-0   Gregory Holmes TKO 3, 1:09 23 czerwca 2006   Villa Park, Illinois, USA
Zwycięstwo 1-0   Anton Lašček TKO 2, 2:15 3 czerwca 2006   Ostrołęka, Polska Debiut zawodowy

TKO – techniczny nokaut, KO – nokaut, UD – jednogłośna decyzja, SD- niejednogłośna decyzja, MD – decyzja większości, PTS – walka zakończona na punkty, DQ – dyskwalifikacja

PrzypisyEdytuj

  1. R. Burda: Zaczynał w KSZO - idzie w ślady Adamka. Wiadomości Świętokrzyskie. [dostęp 19 października 2010].
  2. Masternak pokonał Krasnolutsky'ego
  3. M.Masternak zdobył mistrzowski pas
  4. Janik vs. Masternak
  5. Masternak znokautował Janika
  6. Masternak vs. Bostic
  7. Masternak znokautował Bostica
  8. Nie ma kozaka na Masternaka
  9. Masternak vs. Arrami
  10. www.bokser.org: Masternak przed czasem. [dostęp 20 czerwca 2010].
  11. www.ringpolska.pl: Masternak nokautuje i broni tytuł. [dostęp 20 czerwca 2010].
  12. Masternak wysoko wygrywa na punkty. bokser.org, 05.11.2010. [dostęp 2010-11-05].
  13. Masternak wygrywa przed czasem. bokser.org, 11.03.2010. [dostęp 2010-03-11].
  14. Mateusz Masternak vs. Ali Ismailov (ang.). boxrec.com, 12.03.2011. [dostęp 2010-03-12].
  15. Rafał Soboń: Master wygrał przed czasem. Gala Boksu Zawodowego w Ostrowcu Świętokrzyskim. Echo Dnia. [dostęp 26 czerwca 2011].
  16. Udany debiut Mastera. bokser.org. [dostęp 23 lipca 2012].
  17. 'Master' Mistrzem Europy!. bokser.org. [dostęp 15 grudnia 2012].
  18. Mateusz Masternak najlepszym polskim bokserem roku!, Boxing.pl, ISSN 2084-5693.
  19. Masternak zastopował Corbina. bokser.org. [dostęp 13 kwietnia 2013].
  20. Mateusz Masternak bez problemu uporał się z Sandro Siproszwilim. eurosport.onet.pl, 2014-02-01. [dostęp 2014-01-02].
  21. "Master” pokonał twardego Chorwata. echodnia.eu, 2014-03-13. [dostęp 2014-05-11].
  22. Ulli Wegner nowym trenerem Mateusza Masternaka. mateuszmasternak.pl, 3 sierpnia 2014. [dostęp 28 sierpnia 2014].
  23. Mateusz Masternak pokonał Mormecka!. sport.wp.pl, 5 grudnia 2014. [dostęp 5 grudnia 2014].
  24. Szybka robota Masternaka (pol.). Bokser.org, 26 kwietnia 2015. [dostęp 26 kwietnia 2015].
  25. Mateusz Masternak okradziony w RPA! (pol.). Bokser.org, 6 czerwca 2015. [dostęp 6 czerwca 2015].
  26. Promotor Mullera o porażce Masternaka: Czuję się zakłopotany (pol.). Bokser.org, 7 czerwca 2015. [dostęp 7 czerwca 2015].
  27. Masternak zdominował Radczenkę. bokser.org, 26.06.2020. [dostęp 2020-06-28].
  28. Masternak został ojcem (pol.). bokser.org. [dostęp 13 września 2012].

Linki zewnętrzneEdytuj