Otwórz menu główne

Mauro Piacenza (ur. 15 września 1944 w Genui) – włoski duchowny rzymskokatolicki, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

Mauro Piacenza
kardynał diakon
Ilustracja
Herb Mauro Piacenza Una quies in veritate
Spokój wyłącznie w prawdzie
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 15 września 1944
Genua
Penitencjariusz Większy
Okres sprawowania od 21 września 2013
Prefekt Kongregacji ds. Duchowieństwa
Okres sprawowania 7 października 2010 - 21 września 2013
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół łaciński
Prezbiterat 21 grudnia 1969
Nominacja biskupia 13 października 2003
Sakra biskupia 15 listopada 2003
Kreacja kardynalska 20 listopada 2010
Benedykt XVI
Kościół tytularny S. Paolo alle Tre Fontane
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 15 listopada 2003
Miejscowość Genua
Miejsce Katedra św. Wawrzyńca
Konsekrator Tarcisio Bertone
Współkonsekratorzy Darío Castrillón Hoyos
Alberto Tanasini

ŻyciorysEdytuj

Święcenia prezbiteriatu przyjął 21 grudnia 1969, jego głównym konsekratorem był kardynał Giuseppe Siri. Został kapłanem archidiecezji Genui i początkowo pracował jako wikariusz w parafiach. Następnie został asystentem kościelnym przy Università degli Studi di Genova, najważniejszej genueńskiej uczelni wyższej, w której sam również wykładał prawo kanoniczne. W 1986 otrzymał godność kanonika. W 1990 został przeniesiony do pracy w Watykanie (Kongregacji ds. Duchowieństwa).

Dziesięć lat później wszedł w skład kierownictwa Kongregacji jako jej podsekretarz. 13 października 2003 papież Jan Paweł II mianował go przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Dziedzictwa Kulturowego Kościoła[1]. W związku z tą nominacją 15 listopada 2003 został wyświęcony na biskupa i otrzymał stolicę tytularną Victoriana. Sakry udzielił mu kardynał Tarcisio Bertone SDB. W sierpniu 2004 stanął na czele Papieskiej Komisji ds. Archeologii[2], a w 2007 powrócił do Kongregacji ds. Duchowieństwa jako jej sekretarz (w związku z tym został jednocześnie wyniesiony do godności arcybiskupa)[3]. 7 października 2010 objął najwyższe stanowisko w Kongregacji – jej prefekta[4]. 20 października 2010 papież Benedykt XVI ogłosił jego nominację kardynalską[5], zaś miesiąc później kreował go kardynałem-diakonem San Paolo alle Tre Fontane[6]. 21 września 2013 roku został mianowany przez papieża Franciszka Penitencjarzem Większym, w miejsce emerytowanego kardynała Manuela Monteiro de Castro[7].

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

PrzypisyEdytuj

  1. RINUNCIA DEL PRESIDENTE DELLA PONTIFICIA COMMISSIONE PER I BENI CULTURALI DELLA CHIESA E NOMINA DEL SUCCESSORE (wł.). vatican.va, 2003-10-13. [dostęp 2019-09-22].
  2. RINUNCIA DEL PRESIDENTE DELLA PONTIFICIA COMMISSIONE DI ARCHEOLOGIA SACRA E NOMINA DEL SUCCESSORE (wł.). vatican.va, 2004-08-28. [dostęp 2019-09-22].
  3. NOMINA DEL SEGRETARIO DELLA CONGREGAZIONE PER IL CLERO (wł.). vatican.va, 2007-05-07. [dostęp 2019-09-22].
  4. RINUNCIA DEL PREFETTO DELLA CONGREGAZIONE PER IL CLERO E NOMINA DEL SUCCESSORE (wł.). vatican.va, 2010-10-07. [dostęp 2019-09-22].
  5. Gregor Kollmorgen, Pope Benedict Announces Creation of New Cardinals, "New Liturgical Movement" (ang.) [dostęp 2010-10-20]
  6. Odbył się konsystorz. ekai.pl, 2010-11-20. [dostęp 2019-09-22].
  7. RINUNCIA DEL PENITENZIERE MAGGIORE E NOMINA DEL SUCCESSORE (wł.). vatican.va, 2013-09-21. [dostęp 2019-09-22].

BibliografiaEdytuj