Max Schmeling

bokser niemiecki

Max Adolph Otto Siegfried Schmeling (ur. 28 września 1905 w Klein Luckow, zm. 2 lutego 2005 r. w Wenzendorfie) – bokser niemiecki.

Maximillian Adolph Otto Siegfried Schmeling
Ilustracja
Pseudonim Black Uhlan of the Rhine
Data i miejsce urodzenia 28 września 1905
Klein Luckow
Data i miejsce śmierci 2 lutego 2005
Wenzendorf
Obywatelstwo  Niemcy
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 70[1]
Zwycięstwa 56
Przez nokauty 40
Porażki 10
Remisy 4
Schmeling na niemieckim znaczku pocztowym

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z Pomorza, z okolic Pasewalku. Boksowanie rozpoczął w 1922 r. w barwach Kraftsportverein Benrath. W 1924 r. przeszedł na zawodowstwo. Następne lata to pasmo sukcesów: 1926 – mistrzostwo Niemiec w wadze półciężkiej, 1927 – mistrzostwo Europy w wadze półciężkiej, 1928 – mistrzostwo Europy w wadze ciężkiej, 1930 – mistrzostwo świata wszechwag (pokonał w Nowym Jorku Jacka Sharkeya). Został w ten sposób pierwszym supermistrzem boksu z Europy. W 1932 r. obronił tytuł w walce z Youngiem Striblingiem, by potem go stracić w rewanżowej walce z Sharkeyem.

Największy rozgłos przyniosły mu jednak pojedynki z ówczesnym królem ringu, za którego uważano Amerykanina Joe Louisa. W pierwszym spotkaniu w 1936 r. Max Schmeling zwyciężył w 12. rundzie przez nokaut. Nie była to oficjalna walka o mistrzostwo świata, lecz prestiżowa konfrontacja czempionów czarnej i białej rasy, co szczególnie podkreślały środki propagandy w ówczesnych Niemczech. Walkę oglądało na Yankee Stadium ponad 40 tys. osób. Hitlerowskie władze przyznały bokserowi znaczną nagrodę, którą zainwestował w restaurację w Szczecinie.[2]

W 1938 r. doszło do rewanżu z Louisem, już w oficjalnej walce o mistrzostwo świata. Schmeling został znokautowany po zaledwie 124 sekundach walki.

W latach 1937-1945 mieszkał ponownie na Pomorzu, w podmiasteckiej wsi Ponikła, gdzie od 2006 znajduje się obelisk poświęcony jego pamięci[3].

W czasie wojny był jednym z nielicznych niemieckich sportowców światowej sławy wcielonych do Luftwaffe za odmowę wstąpienia do NSDAP w 1935. Walczył jako spadochroniarz na Krecie (Operacja Merkury), doznając według niektórych źródeł poważnego urazu kręgosłupa i kolana podczas lądowania. Sam Schmeling jednak temu zaprzeczał, podając, że po prostu zachorował na żołądek, a rannego bohatera robiła z niego propaganda Goebbelsa.[2] Przed zakończeniem walk o Kretę w doniesieniach medialnych pojawiła się nieprawdziwa wiadomość o jego śmierci. Później przebywał również w okupowanej Polsce i był gościem generalnego gubernatora Hansa Franka[4].

W 1948 stoczył ostatnią walkę w karierze przegrywając w Hamburgu na punkty z Richardem Vogtem. Na zawodowym ringu stoczył łącznie 70 walk – 56 wygranych (36 k.o.), 10 przegranych i 4 nierozstrzygnięte.

Żoną Maksa Schmelinga była czeska aktorka Anny Ondra (1902-1987). Adolf Hitler, który chciał wykorzystywać Schmelinga jako wzorcowy przykład aryjskiego niemieckiego sportowca, próbował namówić go na rozwód, jak również na zwolnienie menadżera, który był amerykańskim Żydem, ale Schmeling odmawiał.[2][5]

W 1938 roku, podczas Nocy kryształowej, ryzykując własnym życiem, uratował dwóch nastoletnich braci pochodzenia żydowskiego ukrywając ich w swoim pokoju hotelowym w Berlinie. Następnie pomógł im się wydostać z terenu Niemiec. Trzymał ten fakt w tajemnicy przez 50 lat, a ujawnił zdarzenie jeden z uratowanych[5][6][7].

Po zakończeniu kariery Schmelingowi dobrze się powodziło, był przedstawicielem firmy Coca-Cola na Hamburg. Wspierał finansowo żyjącego w biedzie swojego dawnego przeciwnika Joe Louisa, z którym się zaprzyjaźnił. W 1981 r. pokrył częściowo koszty jego pogrzebu.[2]

W 1992 roku został wprowadzony do Międzynarodowej Galerii Sław Boksu.

Przeżył ponad 99 lat i jest najdłużej żyjącym bokserskim mistrzem świata wszechwag w historii.

Max Schmeling we współczesnej kulturze popularnejEdytuj

W 2002 r. odbyła się premiera fabularnego filmu telewizyjnego produkcji amerykańskiej w reż. S.Jamesa, Joe and Max, opowiadającego o życiu Maksa Schmelinga i Joe Louisa. W postać Schmelinga wcielił się Til Schweiger[8].

Jego imieniem nazwano również Halę Sportową w Berlinie.

Polska grupa punkrockowa – The Analogs nagrała o nim piosenkę, którą zatytułowała „Max Schmeling” (na płycie Hlaskover Rock z 2000 r.).

PrzypisyEdytuj

  1. Max Schmeling – Boxer.
  2. a b c d Autor: Ziemowit Ochapski, Max Schmeling - Czarny Ułan znad Renu, Legendy sportu, 15 września 2018 [dostęp 2020-01-08] (pol.).
  3. Tu ćwiczył Schmeling. [dostęp 2011-04-19].
  4. C.Malaparte, Kaputt, przeł.B.Sieroszewska, Warszawa 1983, s. 165.
  5. a b Piotr Celej, Max Schmeling: bokserski pupil Hitlera, który ratował Żydów i inspirował poetów, sporteuro.pl, 14 listopada 2019 [dostęp 2020-01-08] (pol.).
  6. Max Schmeling – Auschwitz.dk. [dostęp 2008-06-11].
  7. Nic o mnie nie wiecie, Onet.pl. [dostęp 2009-06-22].
  8. Joe i Max (2002) TV (pol.). Filmweb sp. z o.o. [dostęp 2017-11-09].

Linki zewnętrzneEdytuj

Poprzednik
Gene Tunney
Mistrz świata wagi ciężkiej
12 czerwca 1930 – 21 czerwca 1932
Następca
Jack Sharkey