Otwórz menu główne

Maxime Laheurte (ur. 20 maja 1985 w Gérardmer) – francuski kombinator norweski, dwukrotny medalista mistrzostw świata oraz trzykrotny medalista mistrzostw świata juniorów.

Maxime Laheurte
Maxime Laheurte
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1985
Gérardmer, Francja
Klub AS Gérardmer SN
Wzrost 173 cm
Debiut w PŚ 29.01 2005, Sapporo
(20. – start masowy)
Pierwsze punkty w PŚ 29.01 2005, Sapporo
(20. – start masowy)
Pierwsze podium w PŚ 3.12 2006, Lillehammer
(3. – sprint)
Rekord życiowy 212 m na Letalnicy w Planicy (18 marca 2011)[1]
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Francja
Mistrzostwa świata
Złoto Val di Fiemme 2013 Sztafeta
Brąz Falun 2015 Sztafeta
Mistrzostwa świata juniorów
Srebro Schonach 2002 Sztafeta
Srebro Rovaniemi 2005 Sztafeta
Brąz Sollefteå 2003 Sztafeta
Olimpijski festiwal młodzieży Europy
Brąz Vuokatti 2001 Drużynowy
Puchar Kontynentalny
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2005/2006

Spis treści

KarieraEdytuj

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Maxime Laheurte pojawił się w styczniu 2002 roku, kiedy wystartował na mistrzostwach świata juniorów w Schonach. Wspólnie z kolegami z drużyny wywalczył tam srebrny medal w sztafecie. Rok później, podczas mistrzostw świata juniorów w Sollefteå indywidualnie plasował się w połowie drugiej dziesiątki, a w drużynie zdobył tym razem brązowy medal. Na mistrzostwach świata juniorów w Stryn w 2004 roku nie zdobył medalu. Był osiemnasty w sprincie, a zawodach drużynowych zajął szóste miejsce. Ostatni sukces w kategorii juniorów odniósł w 2005 roku, kiedy na mistrzostwach świata juniorów w Rovaniemi zdobył razem z kolegami kolejny srebrny medal w drużynie.

W latach 2004-2006 i 2008-2009 startował w zawodach Pucharu Kontynentalnego. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 2005/2006, który ukończył na trzeciej pozycji w klasyfikacji generalnej. Trzykrotnie stawał na podium, jednak nie wygrał żadnego konkursu. W międzyczasie, 29 stycznia 2005 roku w japońskim Sapporo zadebiutował w zawodach Pucharu Świata. Zajął wtedy 20. miejsce w starcie masowym, tym samym już w swoim debiucie zdobył pierwsze pucharowe punkty. W sezonie 2004/2005 PŚ pojawił się jeszcze jeden raz: 30 stycznia w Sapporo zajął 25. miejsce w zawodach metodą Gundersena. W klasyfikacji generalnej dało mu to 57. pozycję.

Najlepsze wyniki w Pucharze Świata Laheurte osiągnął w sezonie 2006/2007, kiedy zajął piętnaste miejsce w klasyfikacji generalnej. Wtedy też, 3 grudnia 2006 roku w Lillehammer po raz pierwszy stanął na podium zawodów tego cyklu, zajmując trzecie miejsce w sprincie. Na podium stanął także 16 grudnia 2006 roku w austriackim Ramsau am Dachstein, gdzie był trzeci w starcie masowym. W lutym 2007 roku wystartował na mistrzostwach świata w Sapporo. Po skokach do sprintu Maxime zajmował wysokie trzecie miejsce. Nie zdołał obronić jednak tej pozycji w biegu i ostatecznie na mecie był dziesiąty. W Gundersenie wypadł słabiej, zajmując 19. miejsce, a w zawodach drużynowych Francuzi zajęli szóstą lokatę.

W czterech kolejnych sezonach Pucharu Świata Francuz ani razu nie znalazł się w czołowej dziesiątce zawodów. W tym czasie najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 2010/2011, który ukończył na 26. pozycji. Do czołowej dziesiątki powrócił dopiero na początku sezonu 2011/2012, 26 listopada 2011 roku w Kuusamo, gdzie był dziesiąty w Gundersenie. Do tego czasu Francuz wystartował na trzech dużych imprezach. Na mistrzostwach świata w Libercu w 2009 roku indywidualnie spisał się słabo, ale wspólnie z François Braud, Sebastienem Lacroix i Jasonem Lamy-Chappuis był czwarty w zawodach drużynowych, przegrywając walkę o brązowy medal z reprezentantami Norwegii o niecałe 14 sekund. Rok później brał udział w igrzyskach olimpijskich w Vancouver. W konkursie drużynowym wraz z kolegami ponownie zajął czwarte miejsce w zawodach drużynowych, tym razem w walce o podium lepsi okazali się Niemcy. Indywidualnie zajął 38. miejsce w zawodach metodą Gundersena na dużej skoczni. Wystartował także na mistrzostwach świata w Oslo w 2011 roku. Mimo, iż medalu nie zdobył Francuz zwrócił na siebie uwagę dobrą postawą na skoczni, między innymi ustanawiając rekord skoczni Midtstubakken podczas treningu przed zawodami drużynowymi. W zawodach indywidualnych na normalnym obiekcie był czwarty po skokach, jednak w biegu spadł na 16. miejsce. Na dużej skoczni spadł z dziewiątego miejsca po skokach na 21. pozycję na mecie biegu. W zawodach drużynowych był odpowiednio piąty i czwarty.

Podczas mistrzostw świata w Val di Fiemme w 2013 roku reprezentacja Francji w składzie: François Braud, Maxime Laheurte, Sébastien Lacroix, Jason Lamy Chappuis zdobyła złoty medal w zawodach drużynowych. W startach indywidualnych Laheurte był piętnasty na normalnym obiekcie, a rywalizację na dużej skoczni zakończył na 35. pozycji. W 2014 roku brał udział w igrzyskach olimpijskich w Soczi, zajmując czwarte miejsce w sztafecie, 17. miejsce na normalnej i 27. miejsce na dużej skoczni. 18 marca 2011 roku, podczas treningów na skoczni Letalnica w Planicy ustanowił swój rekord życiowy w długości skoku - 212 metrów[2].

Po sezonie 2018/2019 zakończył karierę sportową[3].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskieEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
10. 23 lutego 2010   Vancouver Sztafeta HS140/4x5 km[4] 49:31,6 +39,8   Austria
19. 25 lutego 2010   Vancouver Gundersen HS140/10 km 25:32,9 +3:59,3   Bill Demong
17. 12 lutego 2014   Soczi Gundersen HS106/10 km 23:50,2 +1:12,2   Eric Frenzel
27. 18 lutego 2014   Soczi Gundersen HS140/10 km 22:45,5 +1:52,1   Jørgen Gråbak
4. 21 lutego 2014   Soczi Sztafeta HS140/4x5 km[5] 47:13,5 +1:12,8   Norwegia
11. 14 lutego 2018   Pjongczang Gundersen HS109/10 km 24:51,4 +1:23,1   Eric Frenzel
14. 20 lutego 2018   Pjongczang Gundersen HS140/10 km 23:52,5 +1:30,3   Johannes Rydzek
5. 22 lutego 2018   Pjongczang Sztafeta HS140/4x5 km[6] 46:09,8 +2:27,2   Niemcy

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
10. 23 lutego 2007   Sapporo Sprint HS134/7,5 km 17:40,2 +1:18,5   Hannu Manninen
6. 25 lutego 2007   Sapporo Sztafeta HS134/4x5 km[7] 49:14,9 +4:09,8   Finlandia
19. 3 marca 2007   Sapporo Gundersen HS100/15 km 38:35,6 +3:40,0   Ronny Ackermann
4. 26 lutego 2009   Liberec Sztafeta HS134/4x5 km[4] 48:32,3 +17,1   Japonia
35. 28 lutego 2009   Liberec Gundersen HS134/10 km 23:36,6 +3:10,3   Bill Demong
16. 26 lutego 2011   Oslo Gundersen HS106/10 km 25:19,2 +1:03,9   Eric Frenzel
9. 28 lutego 2011   Oslo Sztafeta HS106/4x5 km[5] 48:07,8 +3:51,4   Austria
21. 2 marca 2011   Oslo Gundersen HS134/10 km 25:31,6 +1:59,7   Jason Lamy Chappuis
7. 4 marca 2011   Oslo Sztafeta HS134/4x5 km[5] 48:07,8 +2:45,6   Austria
36. 22 lutego 2013   Val di Fiemme Gundersen HS106/10 km 29:13,2 +2:23,2   Jason Lamy Chappuis
1.  24 lutego 2013   Val di Fiemme Sztafeta HS106/4x5 km[8] 57:34,0 - -
25. 28 lutego 2013   Val di Fiemme Gundersen HS134/10 km 27:22,8 +2:58,9   Eric Frenzel
16. 20 lutego 2015   Falun Gundersen HS100/10 km 26:38,9 +1:14,1   Johannes Rydzek
3.  22 lutego 2015   Falun Sztafeta HS100/4x5 km[8] 44:20,7 +39,6   Niemcy
14. 26 lutego 2015   Falun Gundersen HS134/10 km 22:45,8 +44,1   Bernhard Gruber
27. 24 lutego 2017   Lahti Gundersen HS100/10 km 26:19,6 +2:01,3   Johannes Rydzek
7. 26 lutego 2017   Lahti Sztafeta HS100/4x5 km[9] 47:57,3 +1:19,5   Niemcy
dsq 1 marca 2017   Lahti Gundersen HS130/10 km 26:41,6 -   Johannes Rydzek
5. 3 marca 2017   Lahti Sprint drużynowy HS130/2x7,5 km[10] 28:45,8 +11,5   Niemcy
24. 22 lutego 2019   Seefeld in Tirol Gundersen HS130/10 km 23:43,0 +2:44,1   Eric Frenzel
6. 24 lutego 2019   Seefeld in Tirol Sprint drużynowy HS130/2x7,5 km[11] 28:29,5 +1:44,6   Niemcy
30. 28 lutego 2019   Seefeld in Tirol Gundersen HS109/10 km 25:01,3 +2:52,7   Jarl Magnus Riiber
6. 2 marca 2019   Seefeld in Tirol Sztafeta HS109/4x5 km[12] 50:15,5 +1:12,0   Norwegia

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
40. 23 stycznia 2002   Schonach Gundersen K90/10 km 30:54,2 +7:01,2   Björn Kircheisen
2.  25 stycznia 2002   Schonach Sztafeta K90/4x5 km[13] 844,0 pkt -80,7 pkt   Niemcy
18. 5 lutego 2003   Sollefteå Gundersen K107/10 km 31:43,2 +3:41,0   Björn Kircheisen
3.  7 lutego 2003   Sollefteå Sztafeta K107/4x5 km[5] 793,9 pkt +99,8 pkt   Niemcy
13. 9 lutego 2003   Sollefteå Sprint K107/5 km 14.02,6 +1:52,6   Björn Kircheisen
6. 6 lutego 2004   Stryn Sztafeta K90/4x5[14] 58:03,0 +3.14,0   Norwegia
18. 8 lutego 2004   Stryn Sprint K90/7,5 km 14:02,1 +1:57,3   Petter Tande
28. 22 marca 2005   Rovaniemi Gundersen HS100/10 km 25.56,6 +5:18,0   Petter Tande
2.  24 marca 2005   Rovaniemi Sztafeta HS100/4x5[15] 44:17,1 +1:37,8   Niemcy
7. 26 marca 2005   Rovaniemi Sprint HS100/5 km 14:02,1 +1:05,0   Petter Tande

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 3 grudnia 2006   Lillehammer Sprint HS138/7,5 km 17:30,8 3. +4,6   Christoph Bieler
2. 16 grudnia 2006   Ramsau Start masowy HS98/10 km 265,0 pkt 3. -12,0 pkt   Christoph Bieler

Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 4 marca 2006   Klingenthal Gundersen HS140/15 km 17:30.8 min 2. +9.0 s   Florian Schillinger
2. 17 marca 2006   Mo i Rana Sprint HS96/7.5 km ? 3. +16.0 s   Torkild Rasmussen Aam
3. 18 marca 2006   Mo i Rana Sprint HS96/7.5 km ? 3. +19.2 s   Espen Rian
4. 9 stycznia 2016   Høydalsmo Gundersen HS94/10 km 26:30.4 min 3. +3,2 s   Espen Andersen
5. 5 stycznia 2018   Klingenthal Gundersen HS140/5 km bd. 3. bd.   Antoine Gérard
6. 6 stycznia 2018   Klingenthal Gundersen HS140/10 km bd. 2. bd.   Franz-Josef Rehrl

Letnie Grand PrixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium w zawodachEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 22 września 2018   Planica Gundersen HS140/10 km 25:53,6 3. +44,5   Mario Seidl

PrzypisyEdytuj

  1. Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2018-03-19].
  2. Nordic Combined - Athlete: Maxime LAHEURTE, www.fis-ski.com [dostęp 2017-12-03] (ang.).
  3. Sophie Courageot: Combiné nordique : c'est la der pour Maxime Laheurte et François Braud (fr.). france3-regions.francetvinfo.fr, 2019-03-15. [dostęp 2019-03-17].
  4. a b Skład zespołu: Maxime Laheurte, François Braud, Sébastien Lacroix, Jason Lamy Chappuis
  5. a b c d Skład drużyny: Maxime Laheurte, Sébastien Lacroix, François Braud, Jason Lamy Chappuis
  6. Skład drużyny: Antoine Gérard, François Braud, Maxime Laheurte, Jason Lamy Chappuis
  7. Skład drużyny: Mathieu Martinez, François Braud, Maxime Laheurte, Jason Lamy Chappuis
  8. a b Skład drużyny: François Braud, Maxime Laheurte, Sébastien Lacroix, Jason Lamy Chappuis
  9. Skład drużyny: Laurent Muhlethaler, Maxime Laheurte, François Braud, Antoine Gérard
  10. Skład drużyny: Maxime Laheurte, François Braud
  11. Skład drużyny: Antoine Gérard, Maxime Laheurte
  12. Skład drużyny: Laurent Muhlethaler, Maxime Laheurte, François Braud, Antoine Gérard
  13. Skład drużyny: Maxime Laheurte, Mathieu Martinez, François Braud, Sébastien Lacroix
  14. Skład drużyny: François Braud, Maxime Laheurte, Jonathan Félisaz, Jason Lamy Chappuis
  15. Skład drużyny: Maxime Boillot, Maxime Laheurte, François Braud, Jason Lamy Chappuis
  16. Zgodnie z regulaminem LGP 2017 do końcowej klasyfikacji zaliczani byli tylko zawodnicy, którzy wystartowali we wszystkich zawodach. W nawiasie podano lokatę zawodnika nie uwzględniając tej reguły.
  17. Zgodnie z regulaminem LGP 2018 do końcowej klasyfikacji zaliczani byli tylko zawodnicy, którzy wystartowali we wszystkich zawodach. W nawiasie podano lokatę zawodnika nie uwzględniając tej reguły.

Linki zewnętrzneEdytuj