Otwórz menu główne

KarieraEdytuj

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Maxime Laheurte pojawił się w styczniu 2002 roku, kiedy wystartował na mistrzostwach świata juniorów w Schonach. Wspólnie z kolegami z drużyny wywalczył tam srebrny medal w sztafecie. Rok później, podczas mistrzostw świata juniorów w Sollefteå indywidualnie plasował się w połowie drugiej dziesiątki, a w drużynie zdobył tym razem brązowy medal. Na mistrzostwach świata juniorów w Stryn w 2004 roku nie zdobył medalu. Był osiemnasty w sprincie, a zawodach drużynowych zajął szóste miejsce. Ostatni sukces w kategorii juniorów odniósł w 2005 roku, kiedy na mistrzostwach świata juniorów w Rovaniemi zdobył razem z kolegami kolejny srebrny medal w drużynie.

W latach 2004-2006 i 2008-2009 startował w zawodach Pucharu Kontynentalnego. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 2005/2006, który ukończył na trzeciej pozycji w klasyfikacji generalnej. Trzykrotnie stawał na podium, jednak nie wygrał żadnego konkursu. W międzyczasie, 29 stycznia 2005 roku w japońskim Sapporo zadebiutował w zawodach Pucharu Świata. Zajął wtedy 20. miejsce w starcie masowym, tym samym już w swoim debiucie zdobył pierwsze pucharowe punkty. W sezonie 2004/2005 PŚ pojawił się jeszcze jeden raz: 30 stycznia w Sapporo zajął 25. miejsce w zawodach metodą Gundersena. W klasyfikacji generalnej dało mu to 57. pozycję.

Najlepsze wyniki w Pucharze Świata Laheurte osiągnął w sezonie 2006/2007, kiedy zajął piętnaste miejsce w klasyfikacji generalnej. Wtedy też, 3 grudnia 2006 roku w Lillehammer po raz pierwszy stanął na podium zawodów tego cyklu, zajmując trzecie miejsce w sprincie. Na podium stanął także 16 grudnia 2006 roku w austriackim Ramsau am Dachstein, gdzie był trzeci w starcie masowym. W lutym 2007 roku wystartował na mistrzostwach świata w Sapporo. Po skokach do sprintu Maxime zajmował wysokie trzecie miejsce. Nie zdołał obronić jednak tej pozycji w biegu i ostatecznie na mecie był dziesiąty. W Gundersenie wypadł słabiej, zajmując 19. miejsce, a w zawodach drużynowych Francuzi zajęli szóstą lokatę.

W czterech kolejnych sezonach Pucharu Świata Francuz ani razu nie znalazł się w czołowej dziesiątce zawodów. W tym czasie najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 2010/2011, który ukończył na 26. pozycji. Do czołowej dziesiątki powrócił dopiero na początku sezonu 2011/2012, 26 listopada 2011 roku w Kuusamo, gdzie był dziesiąty w Gundersenie. Do tego czasu Francuz wystartował na trzech dużych imprezach. Na mistrzostwach świata w Libercu w 2009 roku indywidualnie spisał się słabo, ale wspólnie z François Braud, Sebastienem Lacroix i Jasonem Lamy-Chappuis był czwarty w zawodach drużynowych, przegrywając walkę o brązowy medal z reprezentantami Norwegii o niecałe 14 sekund. Rok później brał udział w igrzyskach olimpijskich w Vancouver. W konkursie drużynowym wraz z kolegami ponownie zajął czwarte miejsce w zawodach drużynowych, tym razem w walce o podium lepsi okazali się Niemcy. Indywidualnie zajął 38. miejsce w zawodach metodą Gundersena na dużej skoczni. Wystartował także na mistrzostwach świata w Oslo w 2011 roku. Mimo, iż medalu nie zdobył Francuz zwrócił na siebie uwagę dobrą postawą na skoczni, między innymi ustanawiając rekord skoczni Midtstubakken podczas treningu przed zawodami drużynowymi. W zawodach indywidualnych na normalnym obiekcie był czwarty po skokach, jednak w biegu spadł na 16. miejsce. Na dużej skoczni spadł z dziewiątego miejsca po skokach na 21. pozycję na mecie biegu. W zawodach drużynowych był odpowiednio piąty i czwarty.

Podczas mistrzostw świata w Val di Fiemme w 2013 roku reprezentacja Francji w składzie: François Braud, Maxime Laheurte, Sébastien Lacroix, Jason Lamy Chappuis zdobyła złoty medal w zawodach drużynowych. W startach indywidualnych Laheurte był piętnasty na normalnym obiekcie, a rywalizację na dużej skoczni zakończył na 35. pozycji. W 2014 roku brał udział w igrzyskach olimpijskich w Soczi, zajmując czwarte miejsce w sztafecie, 17. miejsce na normalnej i 27. miejsce na dużej skoczni. 18 marca 2011 roku, podczas treningów na skoczni Letalnica w Planicy ustanowił swój rekord życiowy w długości skoku - 212 metrów[2].

Po sezonie 2018/2019 zakończył karierę sportową[3].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskieEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
10. 23 lutego 2010   Vancouver Sztafeta HS140/4x5 km[4] 49:31,6 +39,8   Austria
19. 25 lutego 2010   Vancouver Gundersen HS140/10 km 25:32,9 +3:59,3   Bill Demong
17. 12 lutego 2014   Soczi Gundersen HS106/10 km 23:50,2 +1:12,2   Eric Frenzel
27. 18 lutego 2014   Soczi Gundersen HS140/10 km 22:45,5 +1:52,1   Jørgen Gråbak
4. 21 lutego 2014   Soczi Sztafeta HS140/4x5 km[5] 47:13,5 +1:12,8   Norwegia
11. 14 lutego 2018   Pjongczang Gundersen HS109/10 km 24:51,4 +1:23,1   Eric Frenzel
14. 20 lutego 2018   Pjongczang Gundersen HS140/10 km 23:52,5 +1:30,3   Johannes Rydzek
5. 22 lutego 2018   Pjongczang Sztafeta HS140/4x5 km[6] 46:09,8 +2:27,2   Niemcy

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
10. 23 lutego 2007   Sapporo Sprint HS134/7,5 km 17:40,2 +1:18,5   Hannu Manninen
6. 25 lutego 2007   Sapporo Sztafeta HS134/4x5 km[7] 49:14,9 +4:09,8   Finlandia
19. 3 marca 2007   Sapporo Gundersen HS100/15 km 38:35,6 +3:40,0   Ronny Ackermann
4. 26 lutego 2009   Liberec Sztafeta HS134/4x5 km[4] 48:32,3 +17,1   Japonia
35. 28 lutego 2009   Liberec Gundersen HS134/10 km 23:36,6 +3:10,3   Bill Demong
16. 26 lutego 2011   Oslo Gundersen HS106/10 km 25:19,2 +1:03,9   Eric Frenzel
9. 28 lutego 2011   Oslo Sztafeta HS106/4x5 km[5] 48:07,8 +3:51,4   Austria
21. 2 marca 2011   Oslo Gundersen HS134/10 km 25:31,6 +1:59,7   Jason Lamy Chappuis
7. 4 marca 2011   Oslo Sztafeta HS134/4x5 km[5] 48:07,8 +2:45,6   Austria
36. 22 lutego 2013   Val di Fiemme Gundersen HS106/10 km 29:13,2 +2:23,2   Jason Lamy Chappuis
1.  24 lutego 2013   Val di Fiemme Sztafeta HS106/4x5 km[8] 57:34,0 - -
25. 28 lutego 2013   Val di Fiemme Gundersen HS134/10 km 27:22,8 +2:58,9   Eric Frenzel
16. 20 lutego 2015   Falun Gundersen HS100/10 km 26:38,9 +1:14,1   Johannes Rydzek
3.  22 lutego 2015   Falun Sztafeta HS100/4x5 km[8] 44:20,7 +39,6   Niemcy
14. 26 lutego 2015   Falun Gundersen HS134/10 km 22:45,8 +44,1   Bernhard Gruber
27. 24 lutego 2017   Lahti Gundersen HS100/10 km 26:19,6 +2:01,3   Johannes Rydzek
7. 26 lutego 2017   Lahti Sztafeta HS100/4x5 km[9] 47:57,3 +1:19,5   Niemcy
dsq 1 marca 2017   Lahti Gundersen HS130/10 km 26:41,6 -   Johannes Rydzek
5. 3 marca 2017   Lahti Sprint drużynowy HS130/2x7,5 km[10] 28:45,8 +11,5   Niemcy
24. 22 lutego 2019   Seefeld in Tirol Gundersen HS130/10 km 23:43,0 +2:44,1   Eric Frenzel
6. 24 lutego 2019   Seefeld in Tirol Sprint drużynowy HS130/2x7,5 km[11] 28:29,5 +1:44,6   Niemcy
30. 28 lutego 2019   Seefeld in Tirol Gundersen HS109/10 km 25:01,3 +2:52,7   Jarl Magnus Riiber
6. 2 marca 2019   Seefeld in Tirol Sztafeta HS109/4x5 km[12] 50:15,5 +1:12,0   Norwegia

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
40. 23 stycznia 2002   Schonach Gundersen K90/10 km 30:54,2 +7:01,2   Björn Kircheisen
2.  25 stycznia 2002   Schonach Sztafeta K90/4x5 km[13] 844,0 pkt -80,7 pkt   Niemcy
18. 5 lutego 2003   Sollefteå Gundersen K107/10 km 31:43,2 +3:41,0   Björn Kircheisen
3.  7 lutego 2003   Sollefteå Sztafeta K107/4x5 km[5] 793,9 pkt +99,8 pkt   Niemcy
13. 9 lutego 2003   Sollefteå Sprint K107/5 km 14.02,6 +1:52,6   Björn Kircheisen
6. 6 lutego 2004   Stryn Sztafeta K90/4x5[14] 58:03,0 +3.14,0   Norwegia
18. 8 lutego 2004   Stryn Sprint K90/7,5 km 14:02,1 +1:57,3   Petter Tande
28. 22 marca 2005   Rovaniemi Gundersen HS100/10 km 25.56,6 +5:18,0   Petter Tande
2.  24 marca 2005   Rovaniemi Sztafeta HS100/4x5[15] 44:17,1 +1:37,8   Niemcy
7. 26 marca 2005   Rovaniemi Sprint HS100/5 km 14:02,1 +1:05,0   Petter Tande

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 3 grudnia 2006   Lillehammer Sprint HS138/7,5 km 17:30,8 3. +4,6   Christoph Bieler
2. 16 grudnia 2006   Ramsau Start masowy HS98/10 km 265,0 pkt 3. -12,0 pkt   Christoph Bieler

Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 4 marca 2006   Klingenthal Gundersen HS140/15 km 17:30.8 min 2. +9.0 s   Florian Schillinger
2. 17 marca 2006   Mo i Rana Sprint HS96/7.5 km ? 3. +16.0 s   Torkild Rasmussen Aam
3. 18 marca 2006   Mo i Rana Sprint HS96/7.5 km ? 3. +19.2 s   Espen Rian
4. 9 stycznia 2016   Høydalsmo Gundersen HS94/10 km 26:30.4 min 3. +3,2 s   Espen Andersen
5. 5 stycznia 2018   Klingenthal Gundersen HS140/5 km bd. 3. bd.   Antoine Gérard
6. 6 stycznia 2018   Klingenthal Gundersen HS140/10 km bd. 2. bd.   Franz-Josef Rehrl

Letnie Grand PrixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium w zawodachEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 22 września 2018   Planica Gundersen HS140/10 km 25:53,6 3. +44,5   Mario Seidl

PrzypisyEdytuj

  1. Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2018-03-19].
  2. Nordic Combined - Athlete: Maxime LAHEURTE, www.fis-ski.com [dostęp 2017-12-03] (ang.).
  3. Sophie Courageot: Combiné nordique : c'est la der pour Maxime Laheurte et François Braud (fr.). france3-regions.francetvinfo.fr, 2019-03-15. [dostęp 2019-03-17].
  4. a b Skład zespołu: Maxime Laheurte, François Braud, Sébastien Lacroix, Jason Lamy Chappuis
  5. a b c d Skład drużyny: Maxime Laheurte, Sébastien Lacroix, François Braud, Jason Lamy Chappuis
  6. Skład drużyny: Antoine Gérard, François Braud, Maxime Laheurte, Jason Lamy Chappuis
  7. Skład drużyny: Mathieu Martinez, François Braud, Maxime Laheurte, Jason Lamy Chappuis
  8. a b Skład drużyny: François Braud, Maxime Laheurte, Sébastien Lacroix, Jason Lamy Chappuis
  9. Skład drużyny: Laurent Muhlethaler, Maxime Laheurte, François Braud, Antoine Gérard
  10. Skład drużyny: Maxime Laheurte, François Braud
  11. Skład drużyny: Antoine Gérard, Maxime Laheurte
  12. Skład drużyny: Laurent Muhlethaler, Maxime Laheurte, François Braud, Antoine Gérard
  13. Skład drużyny: Maxime Laheurte, Mathieu Martinez, François Braud, Sébastien Lacroix
  14. Skład drużyny: François Braud, Maxime Laheurte, Jonathan Félisaz, Jason Lamy Chappuis
  15. Skład drużyny: Maxime Boillot, Maxime Laheurte, François Braud, Jason Lamy Chappuis
  16. Zgodnie z regulaminem LGP 2017 do końcowej klasyfikacji zaliczani byli tylko zawodnicy, którzy wystartowali we wszystkich zawodach. W nawiasie podano lokatę zawodnika nie uwzględniając tej reguły.
  17. Zgodnie z regulaminem LGP 2018 do końcowej klasyfikacji zaliczani byli tylko zawodnicy, którzy wystartowali we wszystkich zawodach. W nawiasie podano lokatę zawodnika nie uwzględniając tej reguły.

Linki zewnętrzneEdytuj