Otwórz menu główne

Meagan Duhamel

kanadyjska łyżwiarka figurowa

Meagan Duhamel (ur. 8 grudnia 1985 w Greater Sudbury) – kanadyjska łyżwiarka figurowa, startująca w parach sportowych. Jest mistrzynią olimpijską z Pjongczangu (2018, drużynowo), wicemistrzynią olimpijską z Soczi (2014, drużynowo) i brązową medalistką olimpijską z Pjongczangu (2018, w parach sportowych), dwukrotną mistrzynią świata (2015, 2016), dwukrotną mistrzynią czterech kontynentów (2013, 2015), multimedalistką finału Grand Prix (zwycięstwo w 2014 r.) oraz siedmiokrotną mistrzynią Kanady. Zakończyła karierę 15 lutego 2018 roku, a oficjalne oświadczenie pojawiło się 25 kwietnia 2018 r.

Meagan Duhamel
Meagan Duhamel i Eric Radford na podium mistrzostw świata 2016
Meagan Duhamel i Eric Radford na podium mistrzostw świata 2016
Reprezentacja  Kanada
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1985
Greater Sudbury
Wzrost 149 cm
Konkurencja Pary sportowe (2004–2018)
Solistki (2000–2007)
Partner sportowy Eric Radford
Craig Buntin
Ryan Arnold
Trener Richard Gauthier, Bruno Marcotte, Sylvie Fullum, Lee Barkell
Klub CPA St-Leonard
Zakończenie kariery 25 kwietnia 2018
Rekordy życiowe ISU
przed sezonem 2018/2019
Nota łączna 231,99
Mistrzostwa Świata 2016
Program krótki 78,39
Skate Canada International 2016
Program dowolny 153,81
Mistrzostwa Świata 2016
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kanada
Igrzyska olimpijskie
Złoto Pjongczang 2018 drużynowo
Srebro Soczi 2014 drużynowo
Brąz Pjongczang 2018 pary sportowe
Mistrzostwa świata
Złoto Boston 2016 pary sportowe
Złoto Szanghaj 2015 pary sportowe
Brąz Saitama 2014 pary sportowe
Brąz London 2013 pary sportowe
Mistrzostwa czterech kontynentów
Złoto Seul 2015 pary sportowe
Złoto Osaka 2013 pary sportowe
Srebro Gangneung 2017 pary sportowe
Srebro Tajpej 2011 pary sportowe
Brąz Jeonju 2010 pary sportowe
Finał Grand Prix
Złoto Barcelona 2014 pary sportowe
Srebro Barcelona 2015 pary sportowe
Brąz Nagoja 2017 pary sportowe
Brąz Marsylia 2016 pary sportowe

Spis treści

Życie prywatneEdytuj

Meagan ma pochodzenie fińskie ze strony matki. W grudniu 2008 r. została weganką[1]. W lipcu 2014 r. zaręczyła się ze swoim trenerem Bruno Marcotte. Para pobrała się 5 czerwca 2015 r. na Bermudach[2]. Duhamel studiowała żywienie człowieka ze specjalistycznym certyfikatem w zakresie żywienia sportowego i żywienia wegetariańskiego oraz planowała zajęcie się programem odnowy biologicznej dla łyżwiarzy figurowych[3].

KarieraEdytuj

Partnerstwo z BuntinemEdytuj

 
Duhamel i Buntin podczas mistrzostw Kanady w 2009

W latach 2007–2010 jej partnerem sportowym był Craig Buntin. W trakcie trzech wspólnych sezonów zajmowali miejsca na podium zawodów z cyklu Grand Prix oraz mistrzostw Kanady. Ich największym sukcesem był brązowy medal mistrzostw czterech kontynentów w 2010 w Jeonju. W czasie wspólnych występów Buntin wielokrotnie doznawał kontuzji, które uniemożliwiały im występy na niektórych zawodach. Już w styczniu 2008 r., podczas gali po mistrzostwach Kanady, Buntin doznał kontuzji ramienia, która wykluczyła ich z mistrzostw czterech kontynentów w 2008. Kontuzja odnowiła się podczas mistrzostw świata w 2008 i musiał on poddać się operacji, która spowodowała ich brak w Skate America 2008. W listopadzie 2008 r. podczas tańca dowolnego na Trophée Eric Bompard, Meagan najechała w trakcie programu na rękę Craiga. Musieli oni przerwać występ z powodu dużej ilości krwi na lodowisku, jednak dali radę dokończyć program po przerwie i zajęli trzecie miejsce w zawodach. Duhamel i Buntin nie zdołali zakwalifikować się na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2010 w Vancouver[4]. W lipcu 2010 r. Craig Buntin zakończył karierę, przez co Meagan również zaczęła zastanawiać się nad tym samym[5]. Ona również trapiona problemami zdrowotnymi, w tym dwoma załamaniami nerwowymi, dyskopatią kręgosłupa i dysfunkcją nerwów w nodze, rozważała porzucenie łyżwiarstwa, jednak zdecydowała się kontynuować karierę i szukać nowego partnera.

Partnerstwo z RadfordemEdytuj

 
Trophée Eric Bompard w 2011 r.
 
Igrzyska olimpijskie w 2018 r.

W sezonie 2010/2011 Meagan zadebiutowała w parze z Erikiem Radfordem[6]. Podczas mistrzostw Kanady zdobyli srebrny medal i kwalifikację na dwie docelowe zawody sezonu. Na mistrzostwach czterech kontynentów w 2011 wywalczyli srebro, zaś na mistrzostwach świata w 2011 podczas programu dowolnego Duhamel uderzyła Radforda w nos łokciem na początku tańca podczas obrotu w powietrzu. Duhamel proponowała przerwanie tańca po dostrzeżeniu krwi, ale Radford zadecydował, że nie potrzebuje przerwy[7]. W kolejnym sezonie zaczęli regularnie stawać na podium zawodów z cyklu Grand Prix oraz rozpoczęli dominację w zawodach krajowych, która była nieprzerwana przez następne siedem lat. W 2013 r. zostali mistrzami czterech kontynentów i brązowymi medalistami mistrzostw świata w kanadyjskim London[8]. Kolejny brązowy medal na mistrzostwach świata wywalczyli rok później[9]. W swoim pierwszym występie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 zajęli siódme miejsce w konkurencji par sportowych, zaś w zawodach drużynowych zdobyli srebrny medal z reprezentacją Kanady[10].

W sezonie 2014/2015 byli niepokonani w sześciu zawodach międzynarodowych. Wywalczyli drugi tytuł mistrzów czterech kontynentów, pierwszy tytuł mistrzów świata i zwyciężyli w finale Grand Prix[11]. W sezonie 2015/2016 potwierdzili dominację swoim drugim tytułem mistrzów świata i zwycięstwami w zawodach Grand Prix oraz Challenger Series, ustępując jedynie rosyjskiemu duetowi Stołbowa/Klimow podczas finału Grand Prix. W sezonie 2016/2017 zwyciężali w zawodach Grand Prix, a w jego finale zdobyli brązowy medal. Podczas mistrzostw czterech kontynentów w 2017 przegrali jedynie z Chińczykami Sui Wenjing/Han Cong.

Sezon 2017/2018 rozpoczęli od podium na zawodach z cyklu Challenger Series i Grand Prix. Podczas finału Grand Prix w Nagoi zdobyli brązowy medal i byli wymieniani w szerokiej czołówce jako pretendenci do medalu olimpijskiego. Podczas swoich drugich zimowych igrzysk olimpijskich w 2018 w Pjongczangu zaprezentowali się w zawodach drużynowych, gdzie razem z drużyną Kanady zostali mistrzami olimpijskimi[12]. W tańcu krótkim zajęli drugie miejsce za Rosjanami, zaś w programie dowolnym byli najlepsi. Był to ich największy sukces w karierze i drugi medal olimpijski. W konkurencji par sportowych zdobyli 76,82 pkt za program krótki i 153,33 pkt za program dowolny, co pozwoliło im wywalczyć brązowy medal olimpijski, przegrywając jedynie z duetami Sawczenko/Massot i Wenjing/Cong[13]. Duhamel i Radford zdecydowali się nie brać udziału w mistrzostwach świata w 2018, przez co występ na igrzyskach był ich ostatnim w karierze[14]. Obydwoje zakończyli karierę 15 lutego 2018 r., a oficjalne potwierdzenie wystosowano 25 kwietnia tego roku[3].

OsiągnięciaEdytuj

 
Występ na gali mistrzów IO w 2018
 
Podium mistrzostw świata w 2015
 
Podium mistrzostw świata w 2016
 
Podium finału Grand Prix w 2015
 
Reprezentacja Kanady na World Team Trophy 2012
 
Podium na mistrzostwach czterech kontynentów w 2011
 
Podium Trophée Eric Bompard 2008

Pary sportoweEdytuj

Z RadfordemEdytuj

Zawody 10–11 11–12 12–13 13–14 14–15 15–16 16–17 17–18
Międzynarodowe[15]
Igrzyska olimpijskie 7 3
Mistrzostwa świata 7 5 3 3 1 1 7 WD
Mistrzostwa czterech kontynentów 2 4 1 1 WD 2
GP Finał Grand Prix 5 4 5 1 2 3 3
GP NHK Trophy 1 1 1
GP Skate America 3
GP Skate Canada International 5 3 2 3 1 1 1 1
GP Trophée Eric Bompard 3 2 2
CS Autumn Classic International 1 2
CS Finlandia Trophy 1
Autumn Classic International 1
Nebelhorn Trophy 3
Krajowe[15]
Mistrzostwa Kanady 2 1 1 1 1 1 1 1
Zawody drużynowe[15]
Igrzyska olimpijskie 2 1
World Team Trophy 3 T
2 P
2 T
2 P
Team Challenge Cup 1 T
1 P

Z BuntinemEdytuj

Zawody 07–08 08–09 09–10
Międzynarodowe[16]
Mistrzostwa świata 6 8
Mistrzostwa czterech kontynentów 4 3
GP Cup of China 4
GP Skate America 4 WD
GP Skate Canada International 6
GP Trophée Eric Bompard 3
Nebelhorn Trophy 2
Krajowe[16]
Mistrzostwa Kanady 3 2 3

Z ArnoldemEdytuj

Zawody 04–05 05–06
Międzynarodowe
Golden Spin Zagrzeb 1
Nebelhorn Trophy 2
Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe
Mistrzostwa świata juniorów 8
JGP w Serbii 5
Krajowe
Mistrzostwa Kanady 8 6

SolistkiEdytuj

Zawody 00–01 01–02 02–03 03–04 04–05 05–06 06–07
Międzynarodowe
Mistrzostwa czterech kontynentów 5
Golden Spin Zagrzeb 2
Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe
Mistrzostwa świata juniorów 13
JGP Finał 5
JGP we Francji 4 1
JGP w Rumunii 5
JGP na Słowacji 12 6
JGP w Szwecji 8
Triglav Trophy 5 J
Krajowe
Mistrzostwa Kanady 5 N 4 J 1 J 10 7 4 6

PrzypisyEdytuj

  1. Joan Reddy: Olympian Meagan Duhamel explains why she went vegan (ang.). ecorazzi, 2014-02-19. [dostęp 2018-04-21].
  2. Meagan Duhamel & Bruno Marcotte's Intimate Beach Wedding on Bermuda by Rowell Photography (ang.). Brides Without Borders. [dostęp 2018-04-21].
  3. a b Pair Champions Meagan Duhamel and Eric Radford Retire from Competitive Skating (ang.). Skate Canada, 2018-04-25. [dostęp 2018-04-29].
  4. Duhamel, Buntin miss spot on Olympic team (ang.). sudbury.com, 2010-01-18. [dostęp 2018-04-21].
  5. Three-time Canadian Champion Craig Buntin retires from competitive figure skating (ang.). Skate Canada, 2010-07-13. [dostęp 2018-04-21].
  6. Randy Pascal: Meagan Duhamel heads to worlds for pairs championship (ang.). sudbury.com, 2011-04-20. [dostęp 2018-04-21].
  7. Randy Starkman: Canadian skater bloody but unbowed at championships (ang.). The Star, 2011-04-27. [dostęp 2018-04-21].
  8. Tatjana Flade: Duhamel and Radford seize gold at 2013 Four Continents (ang.). Golden Skate, 2013-02-10. [dostęp 2018-04-21].
  9. Meagan Duhamel, Eric Radford take bronze at figure skating worlds (ang.). CBC Sports, 2014-03-27. [dostęp 2018-04-21].
  10. By Asif Hossain: Canada skates to silver in first Olympic team figure skating event (ang.). olympic.ca, 2014-02-09. [dostęp 2018-04-21].
  11. Meagan Duhamel, Eric Radford win Grand Prix Final pairs event (ang.). CBC Sports, 2014--12-14. [dostęp 2018-04-21].
  12. Canada win gold in team figure skating (ang.). olympic.org, 2018-02-12. [dostęp 2018-04-21].
  13. Rosie Dimanno: Bronze medal feels like gold to Canadians Duhamel and Radford (ang.). The Star, 2018-02-14. [dostęp 2018-04-21].
  14. 'That part of my life is definitely complete' – Meagan Duhamel retires with 3 Olympic medals, 2 world titles (ang.). CBC News, 2018-02-16. [dostęp 2018-04-21].
  15. a b c Competition Results – Meagan DUHAMEL / Eric RADFORD (ang.). ISU, 2018-06-25. [dostęp 2018-09-01].
  16. a b Competition Results – Meagan DUHAMEL / Craig BUNTIN (ang.). ISU, 2010-07-24. [dostęp 2018-09-01].

BibliografiaEdytuj